Opstand van de gevallene
Auteur
B. Shock
Lezers
1,0M
Hoofdstukken
60
Verlaten en verraden op een onbekende buitenaardse wereld, moet een menselijk meisje vechten tegen bloeddorstige monsters en planten om te overleven. Wanneer een vriendelijke inboorling haar vindt, besluit hij haar te verzorgen. Kora, getekend door jaren van misbruik, worstelt om iemand te vertrouwen, zelfs degene die haar heeft gered.
Dit is het verhaal van Kora, dat zich een jaar voor de gebeurtenissen van "Last to Fall" afspeelt. Het is een verhaal van liefde, verlies en genezing. Kan Kora leren haar verdediging te laten zakken en troost vinden in de zorg van deze zachtaardige reus, of zullen haar trauma's uit het verleden haar ervan weerhouden een nieuw begin te omarmen?
Hoofdstuk 1.
Boek 3:De Opkomst van de Gevallenen
KORA
Verdomme, verdomme, verdomme!
Mijn hart bonsde in mijn borst en mijn longen brandden terwijl ik door het Rode District rende. Ik probeerde zo ver mogelijk weg te komen van het gevaar waar ik net aan ontsnapt was.
Om me heen was alles een wirwar van felle lichten, luidruchtige mensen en straatverkopers. Ze hadden geen idee van de verschrikkelijke gebeurtenis die net had plaatsgevonden. Ik schoot een steegje in, vertraagde en leunde tegen een muur om op adem te komen.
Voorovergebogen, met mijn handen op mijn knieën, probeerde ik weer normaal te ademen.
Het voelde alsof ik uren had gerend. Mijn spieren deden pijn terwijl ik diep ademhaalde en probeerde tot rust te komen. Achter me wierpen de felle neonreclames van de gebouwen aan de overkant een vreemde gloed over de donkere straat. Mijn losse haar plakte aan mijn bezwete gezicht.
Ik leunde achterover tegen de bakstenen muur en keek omhoog naar de nacht.
Het was niet echt een hemel, meer een wirwar van draden, buizen en metalen constructies die het dak van het Rode District vormden. Deze plek kon zich geen luxe veroorloven zoals een nep-hemel die op die van de Aarde leek. Net zoals ik het me niet kon veroorloven om nu gepakt te worden.
Ik keek naar mijn met bloed besmeurde broek en hief mijn handen op om te zien dat ook die onder het bloed zaten.
Verdomme Dit was mijn schuld niet! Ik voelde de tranen opkomen, maar ik hield ze tegen en haalde beverig adem om niet in paniek te raken.
Ik mag niet instorten. Niet hier, niet nu.
Ik trok mijn jas uit en probeerde zoveel mogelijk bloed van mijn handen te vegen voordat ik het oude kledingstuk in een vuilnisbak in de buurt gooide.
Ik probeerde elk bewijs weg te werken, ook al leek het zinloos. Ik staarde naar de metalen bak en wenste dat hij in brand zou vliegen en elk spoor van mijn misstap zou verbranden. Ik wenste dat ik gewoon naar huis kon gaan en kon doen alsof deze nachtmerrie nooit was gebeurd.
Misschien is dit gewoon een droom. Misschien word ik wakker en is dit allemaal voorbij.
Als die klootzak Maxwell me niet had aangeraakt, waren we niet in gevecht geraakt.
Dan had ik hem niet weggeduwd en was hij niet van die trap gevallen en met zijn hoofd op de grond terechtgekomen. Dan hadden de agenten me niet naast zijn dode, gebroken lichaam gevonden, met zijn bloed aan mijn handen.
Mijn lip trilde toen ik me de afschuwelijke klap herinnerde waarmee Maxwells hoofd de stenen trap had geraakt.
Ik had niet moeten vluchten, maar angst en paniek namen de overhand en zorgden ervoor dat ik zonder nadenken handelde. Nu was ik op de vlucht voor de wet en maakte ik mezelf verdacht. Niet dat onschuld er in deze verschrikkelijke plek toe deed.
Ik greep mijn haar vast en schreeuwde: „Verdomme!“
Ik zit diep in de problemen. Ik zit zo diep in de problemen! Ik heb nergens om naartoe te vluchten, nergens om me te verstoppen. Ze doorzoeken waarschijnlijk nu mijn appartement, op zoek naar mij op straat. Wat ik ook doe, ik word gepakt. Ik zit vast in deze zwevende metalen doos zonder uitweg.
Camera's waren overal, er was geen plek om je te verbergen.
Waarom dacht ik ooit dat deelnemen aan de ruimtemissie een goed idee was? Ik had op Aarde moeten blijven, in mijn kleine huisje in de arme wijk. In plaats daarvan zat ik vast op Krosa, een ruimtestation, vluchtend voor mijn leven.
Als de bewakers me te pakken kregen, was het voorbij. De manier waarop ze hun wapens trokken toen ze me naast Maxwells lichaam vonden, ze dachten al dat ik een moordenaar was. En zodra ze het bewijs zouden bekijken, wist ik hoe slecht het eruit zou zien.
Misdaden als moord, diefstal en mishandeling waren aan de orde van de dag in het Rode District, Krosa's versie van de arme wijk.
Dus iemand vinden naast een lijk was al het bewijs dat ze nodig hadden om je schuldig te verklaren. Wat nog erger was, er was beeldmateriaal van onze ruzie voordat hij viel. Niemand zou het iets kunnen schelen dat hij me eerst had aangeraakt, of dat ik mezelf verdedigde. Ze zouden alleen maar geven om het feit dat ik verantwoordelijk was voor zijn dood.
Zelfs als ik een proces zou krijgen, wat waarschijnlijk niet zou gebeuren, zouden ze me nog steeds een moordenaar noemen, alleen maar om weer van iemand af te zijn.
Ik ben hoe dan ook de klos.
Ik lachte waanzinnig, viel tegen de metalen muur en wist niet of ik in een bolletje op deze vieze straat moest gaan liggen of het uit moest schreeuwen naar de wereld. Ik veegde de tranen uit mijn ogen en liet ze niet vallen.
Fuck mijn leven. Fuck deze kolonie. Fuck het rijk en al die arrogante politici en hun zieke idee van gerechtigheid!
Een bekend geluid van de overkant van de straat trok mijn aandacht toen er een nieuwsuitzending begon.
Voorzichtig bewoog ik me naar de ingang van het steegje, mijn ogen gericht op de video die werd getoond op de zijkant van een gebouw, waarop een ernstig kijkende man het nieuws voorlas.
„Het is bevestigd dat na het tragische overlijden van Keith Asmora vorig jaar, zijn vervanger en enige dochter, Alita Asmora, is teruggekeerd in de politiek en heeft beloofd het werk van haar vader voort te zetten om de gewone mensen van Krosa te helpen.
„Ze zal ook blijven werken aan de afschaffing van de gevangenisplaneet Xanadis. Hoewel het nog niet duidelijk is of de regels rond de gevangenisplaneet zullen worden gewijzigd, heeft haar assistent heel Krosa laten weten dat ze de kwestie in de komende dagen zullen bespreken.“
De gevangenisplaneet afschaffen?
Ik keek aandachtig naar het nieuws, mijn gedachten raasden. Konden ze dat echt doen? Mensen bleven de straat op en neer lopen, zonder aandacht te besteden aan de video of aan mij terwijl ze voorbijliepen.
„In ander nieuws hebben we vernomen dat een tweeënveertigjarige man dood is aangetroffen samen met de vrouw die hem heeft aangevallen in het East Gallo-gedeelte van het Rode District. De aanvaller is gevlucht van de plaats delict.
„De politie is op zoek naar de jonge vrouw en heeft een gedetailleerde beschrijving van de moordenaar vrijgegeven. Als iemand iets weet over deze voortvluchtige, meld dit dan onmiddellijk bij uw dichtstbijzijnde veiligheidschef.“
Ik werd lijkbleek toen de man op de video verdween en werd vervangen door een zeer bekend gezicht van een jonge vrouw.
Ik kon me niet eens concentreren op de naam of de beschrijving die op de video werd getoond en door de straat echode. Ik was te geschokt door de foto die naar me terugkeek. Mijn foto.
Hoewel ik dit had verwacht, was ik nog steeds verbaasd om als crimineel bestempeld te worden, en voelde ik me boos en ongelovig.
Alles wat ik had gedaan was mezelf verdedigen! Ik had hem niet willen doden. Ik wilde alleen maar dat hij ophield me aan te raken! Hoe kon ik weten dat hij zijn evenwicht zou verliezen en van de trap zou vallen?
Ik trok gefrustreerd aan mijn haar, staarde naar de grond en voelde me duizelig terwijl mijn wereld begon te draaien.
„Hé! Daar is ze!“
Ik schrok uit mijn verdoving en zag drie Krosa-bewakers in witte uniformen de straat af komen rennen in mijn richting.
Shit!
Ik draaide me om en begon me door de menigte heen te duwen, wanhopig om te ontsnappen. Zodra ik genoeg ruimte had, begon ik te rennen en probeerde zo ver mogelijk bij de bewakers vandaan te komen.
Ik mag niet gepakt worden! Ik mag niet gepakt worden!
De gedachte bleef zich herhalen in mijn hoofd terwijl ik door de menigte rende, mijn hart bonkte in mijn borst. Toen ik het einde van de straat bereikte en de hoek om ging, stond ik oog in oog met nog een bewaker, zijn stroomstootwapen op mij gericht.
Ik probeerde achteruit te gaan, maar het was te laat. De bewakers die me achtervolgden hadden me ingehaald. Ruwe handen duwden in mijn rug, duwden me naar voren en verhinderden mijn ontsnapping.
In luttele seconden ging ik van rennen voor mijn leven naar vallen op de koude, harde grond, mijn handen schraapten pijnlijk over het beton terwijl ik probeerde mijn val te breken.
Dit is het. Game over.
De bewakers klemden mijn armen boven mijn hoofd, deden me handboeien om en trokken me weer overeind. Ik verzette me niet, voelde me verslagen en verloor alle hoop die ik nog had om te ontsnappen.
Ik was stil terwijl ze me wegsleepten, de shock nam de overhand terwijl ik gewoon... afsloot.
Alles daarna was wazig. Het voelde alsof er maar een paar seconden waren verstreken, maar het kunnen uren zijn geweest, misschien zelfs dagen.
Ik herinnerde me vaag dat ik naar een gevangenis een paar straten verderop werd gebracht en in een cel werd gegooid. Ik wist niet hoe lang ik daar zat, opgerold in de hoek op de vloer, mijn knieën omarmend.
Uiteindelijk kwamen er twee bewakers die me meenamen naar een bijna lege rechtszaal voor wat ze durfden een proces te noemen.
Er was geen rechter om mijn straf te bepalen, geen jury van mijn gelijken, alleen een van de vele veiligheidsbeambten die over het Rode District heersten. Hij zat op een verhoogde houten bank aan de achterkant van de zaal, en toen de bewakers me voor hem plaatsten, moest ik mijn hoofd optillen en naar hem kijken alsof hij een of andere god was die mijn respect eiste.
Niet in dit leven.
„Je weet wat er vandaag gaat gebeuren, toch? Of je sterft door de beulen van Krosa of op de gevangenisplaneet Xanadis. Tenzij je iets voor mij doet.“ De woorden van de beambte bleven in de lucht hangen terwijl hij me een kleine glimlach gaf, denkend dat hij me in de val had.
„Ik heb een probleem dat opgelost moet worden. Iemand veroorzaakt problemen in de politiek van Krosa, bemoeit zich met dingen waar ze zich niet mee moeten bemoeien. Ik wil dat ze verdwijnen. Dus, als jij dat voor mij regelt, laat ik dit alles verdwijnen. Je zult vrij zijn van alle aanklachten en kunt terug naar je kleine huisje in het Rode District alsof er niets is gebeurd.“
Ik keek de beambte met samengeknepen ogen aan, mijn bovenlip krulde van walging.
Probeerde hij me echt te gebruiken om van zijn vijanden af te komen en meer politieke macht te krijgen? Als ik nee zei, zou hij deze kans waarschijnlijk aan de volgende „crimineel“ in mijn situatie aanbieden, in de hoop dat de angst voor de dood hen zou doen instemmen.
Maar wat als ik hem wel hielp? Ik betwijfelde of mijn aanklachten echt zouden verdwijnen. Waarschijnlijker was dat iemand anders de schuld zou krijgen van Maxwells dood, en ik zou terugkeren naar de arme wijk wetende dat er nog iemand dood was door mij.
Ik knarste met mijn tanden en keek de beambte woedend aan terwijl hij me met een spottende blik aankeek, denkend dat ik zou springen op de kans om zijn vuile werk op te knappen.
„Rot op.“
De bewakers reageerden niet, maar de glimlach verdween van het zelfvoldane gezicht van de beambte terwijl hij me woedend aankeek.
„Dan wordt het verbanning,“ snauwde hij. „Kora Wrathia, je bent schuldig bevonden aan de moord op Sir Maxwell Crone. Je zult naar de gevangenisplaneet Xanadis worden gestuurd om te sterven of de rest van je leven uit te zitten.“
Natuurlijk gaf de klootzak me niet eens een keuze tussen de dood of verbanning. Een kogel door mijn hersenen was te snel. Te vriendelijk. Uit een capsule gedropt worden op een gevaarlijke planeet zou een veel erger lot zijn.
Hij gebaarde naar de bewakers achter me. „Neem haar mee.“
De soldaten grepen me ruw bij mijn schouder en trokken me weg van de klootzak terwijl ik hem mijn middelvinger liet zien, hopend dat hij in de hel zou branden. Ik zou er niet zijn om het te zien, maar wraak was niet mijn zorg. Mensen zoals hij fucken zichzelf uiteindelijk toch wel.
Ik huilde niet, schreeuwde geen scheldwoorden terwijl ik werd weggesleept. Ik smeekte niet eens om een kans om mezelf te verdedigen terwijl de bewakers me naar een ander deel van het gebouw leidden dat werd gebruikt om problemen weg te werken. Het had geen zin om te vechten tegen wat er komen ging. Krosa's beambten waren corrupt, en het weigeren van een aanbod zou mijn lot hebben bezegeld als ik al niet gedoemd was.
Er is hier geen gerechtigheid. Ik ben gewoon nog een lichaam om weg te gooien.
Toen we bij de luchtsluis aankwamen, werden mijn handboeien afgedaan, werd ik uitgekleed en gedwongen een dik pak aan te trekken dat als een tweede huid paste en de kou buiten hield. Daarna deden ze me weer handboeien om, nu voor mijn lichaam, en brachten me naar een ruimteveer, waar ze me via een loopbrug naar binnen leidden.
Ik ging zitten en merkte nauwelijks de andere bewakers op die het schip bestuurden of degene die me in mijn stoel vastmaakte, ik wilde alleen maar dat dit voorbij was. Ik zag de capsule die me boven de gevangenisplaneet zou droppen vanuit mijn ooghoek, maar ik negeerde het en weigerde er aandacht aan te besteden tot ik wel moest.
Ik wachtte in stilte wat een eeuwigheid leek voordat de shuttle opsteeg, mijn lichaam trilde door de motoren terwijl we de lucht in vlogen, recht op Xanadis af.
Terwijl ik naar mijn geboeide polsen keek, kon ik niet anders dan denken aan mijn leven op Aarde en mijn tijd op Krosa. Ik had mijn dagen doorgebracht in de arme wijken op beide plekken, vechtend om te overleven als een zwerfkat op straat. Altijd alleen en ongelukkig, zelfs toen ik hier kwam in de hoop op een betere toekomst.
En nu was dat allemaal weg, en ik wist eerlijk gezegd niet hoe ik me moest voelen. Verdrietig? Depressief? Ik zou waarschijnlijk beide moeten zijn. In plaats daarvan voelde ik me alleen maar boos over deze hele situatie, en bezorgd over wat er hierna zou gebeuren.
De bewakers wachtten op het signaal dat aangaf dat de capsule op de juiste afwerpplaats was, en inderdaad klonk er een luid gepiep uit de luidspreker boven het controlepaneel voorin het schip.
Mijn ogen schoten omhoog van mijn handboeien en ik keek toe hoe een bewaker een lange reeks cijfers in een toetsenbord op de muur typte. Een smalle deur op de capsule schoof open en onthulde een kleine, krappe ruimte voor één persoon.
„Stap in.“ De bewaker die het dichtst bij me stond, greep mijn arm en trok me uit mijn stoel, duwde me in mijn rug toen ik niet bewoog. Ik struikelde naar voren voordat ik hem een woedende blik over mijn schouder toewierp, in stilte wensend dat hij van een verdomde trap zou vallen.
Ik draaide me weer om naar de ingang van de capsule, bereidde me voor, vastbesloten om niet in paniek te raken of zwakte te tonen voor deze mensen. Ik stapte naar binnen en ging op mijn rug liggen in de capsule, verstijfde toen de bewaker naar binnen reikte en mijn handen pakte.
Hij was ruw, maar het kon me niet schelen omdat hij mijn handboeien afdeed, een kleine vriendelijkheid gezien waar ik naartoe ging. Hij stapte terug en de deur schoof dicht, waardoor ik alleen achterbleef in volledige duisternis. Ik zuchtte, sloot mijn ogen en wachtte op mijn naderende val, mijn woede maakte plaats voor de bezorgdheid die me nu vol had geraakt.
Een atmosfeer binnengaan was altijd verwarrend, en ik had het nog nooit in zo'n schokkerige capsule gedaan, of in iets dat geen stevig schip was. Wat nog erger was, ik wist niet wat me beneden te wachten stond.
Maar één ding wist ik wel. Als mijn moordenaars in het Rode District dachten dat ik me zomaar zou neerleggen en zou sterven, dan wisten ze niet met wie ze te maken hadden.
Als ik voorbestemd was om te sterven op een vreemde planeet vol monsters, dan zij het zo, maar ik zou niet zonder gevecht ten onder gaan.
Ik hoop dat je er klaar voor bent, Xanadis. Kom maar op. Geef me je ergste.
