De hartendief
Auteur
Zainab Sambo
Lezers
910K
Hoofdstukken
35
Millie is 32, single en officieel klaar met al die rampzalige dates. Haar levensplan luidt: ‘getrouwd en kinderen voor mijn veertigste’, maar eerst moet ze de juiste man vinden. Net als ze klaar is om de liefde af te zweren, komt haar belachelijk knappe, jongere baas Roman met een wild voorstel: hij zal voor Cupido spelen. Voor hem is het gewoon een leuke afleiding... althans, dat denkt hij. Maar Millie helpen bij het vinden van liefde wordt al snel ingewikkeld wanneer hij zelf verliefd op haar wordt. Nu moet Millie uitzoeken of de man die ze zoekt... degene is die ze nooit had verwacht te vinden. De grenzen vervagen, de vonken spatten eraf en plotseling doen de regels er niet meer toe.
Hoofdstuk 1
MILLIE
Het leven is niet makkelijk. Je ontwijkt problemen of ze komen op je af. Het blijft een strijd om sterk te blijven en om niet op te geven.
Ik ben nooit iemand geweest die dingen ontweek. Ik heb veel klappen gehad, maar ik probeerde altijd om weer op te krabbelen. Mijn moeder zei dat dit mijn grootste zwakte was: ik raakte te gewend aan het harde leven dat ik leidde.
Het leek alsof ik nergens voor vocht, waardoor ik jaren was verloren waarin ik had kunnen zijn wie ik wilde zijn. Het voelde alsof het leven tegen me was omdat ik anders was - omdat ik geen risico's nam en niet spontaan was. Het leven mocht me gewoon niet.
We hadden al jarenlang een vreemde relatie. Het deed me pijn als ik dacht dat het goed zou gaan. Het brak me elke keer als ik dacht dat het goed zou gaan.
Ik was een 32-jarige vrouw zonder grip op mijn leven of liefdesleven. Het leven was eng, en relaties waren nog enger. Mijn moeder dacht eerst dat ik bindingsangst had. Daarna dacht ze dat ik lesbisch was, en toen dat ik psychische problemen had. Uiteindelijk accepteerde ze dat haar dochter niet voorbestemd was om met iemand samen te zijn.
Ik ontweek relaties niet echt. Ik had gewoon de juiste persoon nog niet ontmoet die me enthousiast maakte. Ik wilde iemand met wie ik elke dag kon praten, dingen kon delen en de hele nacht mee kon kletsen.
Tegenwoordig wilden de meeste mannen alleen maar met je naar bed. Er was geen echte klik. Geen chemie, geen langzame opbouw van gevoelens. Geen verliefdheden meer. Het was alleen maar fysieke aantrekkingskracht op het eerste gezicht.
Ik had zelf geen relatie gehad, maar ik had in de kantine veel gesprekken gehoord. De verhalen van mijn collega's over hun relaties gaven me een goed beeld van hoe het was.
Het was vermoeiend. Het was moeilijk. Het was een strijd, en iedereen wilde het alleen maar overleven. En het was nog niets voor mij.
In mijn eindexamenjaar had ik bijna een relatie gehad, maar het was niet echt een relatie. Het ging meer om het verlangen naar fysiek contact. Het ging om het bevredigen van de verlangens van een geil tienermeisje.
Ik had toen ik jonger was nooit veel vrienden gehad. Ik werd nooit voor feestjes uitgenodigd. Ik praatte wel met mensen, maar ze bleven nooit lang genoeg om echte vrienden te worden. Dat vond ik prima.
Ik was zo gewend geraakt aan het niet hebben van vrienden dat ik, toen ik aan de universiteit begon, geen moeite deed om ze te maken. Ik heb nooit kunnen genieten van jong, vrij en oud genoeg zijn om te drinken. Ik ging nooit naar studentenfeestjes, ik rookte niet en werd niet high.
Tegen de tijd dat ik daar aankwam, wist ik dat ik veel gemist had. Ik had niet de dingen kunnen doen die meisjes van mijn leeftijd als tieners en jonge vrouwen deden. Ik had geen van die ervaringen. Ik had geen fijne herinneringen om met mijn toekomstige kinderen te delen.
Het had me nooit gestoord dat ik graag alleen was. Maar het maakte mijn moeder nog steeds bang. Ze regelde vriendschapsdates voor me waar ik niet naartoe ging, en dates met de zoon van haar vriendin, die ik op het laatste moment afzegde.
Het had haar vroeger geïrriteerd en verontrust, maar ze had het opgegeven. Toen ik 30 werd, besefte ze dat ze niet kon veranderen wie ik was. Maar toen ik 32 werd, besefte ik dat ik moest veranderen.
Die dag was ik met een ander gevoel wakker geworden, en plotseling zag ik alles waar ik spijt van had. Ik raakte in paniek toen ik besefte dat ik niets had behalve een baan bij een baas die ik haatte. Die dag had me veranderd omdat het me dwong om de realiteit waarin ik leefde onder ogen te zien.
Ik kon geen 32 jaar meer zo leven. Ik wilde niet elke dag dezelfde saaie dingen blijven doen. Ik wilde genieten van wat het leven te bieden had.
Ik wilde liefde. Ik wilde passie. Ik wilde dat iemand mij wilde. Ik wilde wat iedereen had. Bovenal wilde ik opwinding.
De eerste stap was moedig genoeg zijn om te gaan daten. Voor het eerst besloot ik om me op te doffen en uit te gaan, in de hoop veel knappe mannen te ontmoeten en misschien iemand te vinden dei aantrekkelijk was.
Maar de avond was ermee geëindigd dat ik met niemand had gesproken. Niemand was naar me toe gekomen om te praten, en niemand had drankjes voor me gekocht, dus ik denk dat dat alleen in films gebeurt.
Datingwebsites stonden als volgende op mijn lijst. Ik dacht dat het makkelijker zou zijn om iemand te leren kennen voordat je op date ging. Er waren meer oudere, onaantrekkelijke mannen dan knappe.
Toch zei ik tegen mezelf: 'Je zoekt eerst naar innerlijke schoonheid'. Het was een leugen die de wereld ons probeerde te laten geloven. Innerlijke schoonheid was goed, maar uiterlijke schoonheid was ook belangrijk. Niemand wilde met iemand daten tot wie ze zich niet aangetrokken voelden.
Ik was het type vrouw dat van mannen als Andrew Garfield en Michael B. Jordan hield - maar mijn favoriet was Idris Elba. Mijn moeder en ik hadden vroeger graag naar zijn films gekeken.
Dat waren goede tijden. Ze had niet de helft van de film besteedt om me te vertellen dat ik moest opschieten met kinderen krijgen. De datingsite begon er eindelijk veelbelovend uit te zien toen ik een man genaamd Alfie ontmoette.
Hij was aardig en schattig, niet erg knap, maar voor mij schattig genoeg. Hij liet me niet hardop lachen, maar hij liet me wel glimlachen. Hij maakte me geïnteresseerd in zijn leven en hoe ik daarin zou kunnen passen.
We besloten in een leuk restaurant af te spreken en te zien wat er zou gebeuren. In het begin was het oké, ook al was hij in het echt net zo saai als via sms. Ik dacht dat hij gewoon verlegen en beleefd was. Hij bleek een andere versie van mij te zijn.
Ik wilde iemand die spontaan, grappig en onderhoudend was. Alfie vroeg hoeveel vriendjes ik had gehad. Hij bleek alleen geïnteresseerd te zijn in vrouwen die andere mannen wilden.
Weten dat hij de vrouw had die iedereen wilde, wond hem op. Ik moest naar de wc omdat ik zo verbaasd was. Er was geen tweede date of afscheid nadat ik stiekem het restaurant uit was geslopen.
Joshua was de volgende man met wie ik op date ging. Hij was knap, en ik dacht dat het goed zou gaan. Zodra hij begon te praten, werd hij minder aantrekkelijk. Hij wilde alleen maar over zichzelf praten.
Hij had dit de hele avond gedaan, opscheppend over alles wat hij had gedaan en zou doen, zijn vrienden, zijn leven en zijn werk, waarbij hij veel overdreef. Hij werd boos op me toen ik probeerde om over mezelf te praten en hij had de brutaliteit om te zeggen dat ik graag over mezelf praatte.
Het is veilig om te zeggen dat ik hem niet sloeg toen ik het restaurant verliet. Ik had beloofd een paar weken niet meer op date te gaan, maar toen ik Reggie ontmoette, een makelaar, had ik mijn regel verbroken.
Per slot van rekening waren regels er om gebroken te worden. Maar dit is wat er gebeurde: ik kreeg nooit de kans om met Reggie te praten. Hij had naar me gekeken en gezegd: 'Jij bent niet de juiste vrouw voor mij.'
Hij was meteen vertrokken, terwijl ik beschaamd op mijn stoel bleef zitten. Ik was er zeker van dat hij het was. Hij droeg het blauwe overhemd en de zwarte stropdas waarover hij had gezegd dat hij die zou dragen.
Die dates waren verschrikkelijk geweest, en ik gaf het op. Als ik voorbestemd was om single te blijven, te sterven en alleen begraven te worden, wie was ik dan om tegen het lot te vechten? Ik dacht dat ik het zou accepteren.
Ik dacht dat ik dat had totdat Stan, een accountant, me vroeg om iets te gaan eten nadat we elkaar in het koffiehuis hadden ontmoet. Ik was opgewonden, ook al was hij geen Henry Cavill. Ik stond op het punt op date te gaan met iemand van wie ik hoopte dat hij de juiste man zou zijn.
Hij kon het antwoord op mijn gebeden zijn. Het was waar wat ze zeiden: goede dingen komen voor wie wacht - of in mijn geval, wie geduldig genoeg was.
Stan stuurde me een berichtje waar het restaurant was. Ik was er nog nooit geweest, maar ik had gehoord dat het duur was. Ik had gehoord dat het het soort restaurant was dat al je geld zou opslokken als je geen goede baan had.
Ik klaagde niet, maar ik maakte me zorgen over onze toekomst en eventuele kinderen die we zouden krijgen. Ik wilde niet dat Stan geld aan mij verspilde voordat ik besefte dat ik te ver vooruitdacht. Ik moest wachten tot na de eerste date om over babynamen na te denken.
Twee jongens en twee meisjes. Het Italiaanse restaurant zag er prachtig uit toen ik uit mijn oude, goedkope auto stapte. Ik fatsoeneerde mijn kleding - een zwart kanten topje en een strakke rok die mijn borsten en billen accentueerde.
Ik kon niet ontkennen dat ik rondingen had. Het was het enige dat klootzakken naar me toe trok. Ik vond de outfit om twee redenen leuk. Ten eerste vond ik het fijn hoe ik me erin voelde, en ten tweede zag ik er goed in uit. Het was ook makkelijk uit te trekken.
Ik had nooit gedacht dat ik mooi genoeg was om op een tijdschriftcover te staan. Ik was een gemiddeld uitziende vrouw van gemiddelde lengte, die er als ongeveer 27 jaar oud uitzag. Mijn donkere haar was lang en krullend - moeilijk te hanteren, maar rommelig genoeg om er sexy uit te zien.
Mijn huid was middelbruin, en ik had donkerbruine ogen met lange, dikke wimpers. Mijn volle lippen waren van nature rood, met alleen wat lipgloss erop.
Ik werd naar Stans tafel gebracht.
Toen ik dichterbij kwam, stond hij op, kuste me op de wang en trok een stoel voor me naar achteren.
'Tien punten daarvoor.'
Ik glimlachte nerveus en stopte wat haar achter mijn oor. Ik was nerveus omdat ik de dingen niet wilde verpesten voordat ze zelfs maar waren begonnen. Dit was een groot gebeuren.
Tot nu toe had ik niets slechts gezien - wat betekende dat er nog hoop was. Ik hoopte dat als ik hier vanavond met een vriend zou vertrekken, mijn moeder zou ophouden met me lastig te vallen over trouwen, kinderen en alleen sterven.
'Je ziet er vanavond prachtig uit,' zei hij, terwijl hij me goedkeurend van top tot teen bekeek.
'Dank je.'
'Wil je wijn? Of iets sterkers? Wat je ook wilt, je hoeft je voor mij niet in te houden.'
'Een glas water, alsjeblieft,' zei ik beleefd, niet voor de lekkere wijn kiezend. Stan was het soort man dat je op je gemak zou stellen. Het was zijn gemak dat me in eerste instantie naar hem toe had getrokken.
Nadat we besteld hadden, leunde hij met een aardige glimlach achterover in zijn stoel. 'Hoe gaat het vandaag met je?'
'Goed, dank je. En met jou?' vroeg ik, een makkelijk, comfortabel gesprek beginnend. 'Hoe is het werk? Je zei dat je accountant was - getallen en zo.' Ik grijnsde en lachte zachtjes. 'Ik was op de middelbare school niet erg goed in wiskunde. Het was moeilijk om me door de les heen te slepen.'
Hij probeerde het niet te laten merken, maar zijn voorhoofd rimpelde een beetje. Mijn wenkbrauwen trokken zich licht samen, wat me een ongemakkelijk gevoel gaf, maar ik bleef glimlachen. Misschien dacht ik er te veel over na.
'Het werk gaat wel,' antwoordde hij snel, zonder verder ergens op in te gaan. Ook al leek het vreemd, ik wilde de hoop nog niet opgeven.
Iedereen heeft goede en slechte dagen. Misschien was het Stans vrije dag. Het feit dat hij instemde met een diner, ook al was hij niet in een geweldige bui, liet zien hoeveel hij om me gaf.
Toen de ober ons eten bracht, zei Stan als een heer dat ik als eerste moest beginnen met eten. Ik stak mijn vork in mijn pappardelle, een Italiaans gerecht, en nam met een gelukzalig geluid de eerste hap. Toen ik me realiseerde wat ik had gedaan, werd mijn gezicht rood.
'Sorry,' zei ik, met het gevoel dat ik mezelf moest slaan, omdat ik zo gênant had gedaan.
Stan lachte. 'Het is oké, Millie. Dit restaurant staat bekend om het beste eten. Daarom is het mijn favoriete plek.'
Geweldig. Er ontstond een gesprek. Ik was bang geweest dat de stilte me levend zou begraven en me zou dwingen om mezelf uit te graven. Ik had me ontmoedigd gevoeld toen hij een paar minuten geleden niet veel had gezegd, maar nu hij praatte, lachte en me de kans gaf om te praten, voelde ik me beter.
Ik was als herboren. Ik kwam als een feniks weer tot leven. Ik glimlachte.
'O, kom je hier vaak?'
Hij knikte terwijl hij zijn Fiorentina-steak at. 'Ik heb elk gerecht op het menu geprobeerd, maar ik moet zeggen, ze hebben de beste biefstuk van de stad.' Hij wees naar zijn bord. 'Ik zeg al mijn dates dat ze de biefstuk moeten bestellen, maar ik wist dat jij iets anders zou willen. Ik heb je zelf laten bestellen, maar meestal bestel ik voor al mijn dates.'
Ik verstijfde. De vork in mijn hand had net zo goed kunnen smelten, want ik voelde hem niet meer.
'Je dates?' vroeg ik verbaasd, ook al wilde ik eigenlijk zeggen 'Wat de fuck bedoel je met dat je bestelt eten voor je dates?'
Maar ik wilde geen scène maken, vooral niet omdat ik van plan was om terug te komen. De sfeer was leuk en het eten leek goed.
Maar nu smaakte het naar as. Wat een verpeste eetlust.
'Ja,' zei hij, er niet beschaamd over. 'Je dacht toch niet dat je de eerste was die ik hier mee naartoe nam, hè?' Hij lachte zachtjes, sneed een stuk van zijn steak en stak het in zijn mond, terwijl hij me aankeek alsof hij me plaagde. 'Je bent de vijfde vrouw die ik deze week heb meegenomen.'
Pauze.
'Wat. De. Fuck.'
Zijn glimlach werd breder. 'Je bent wel een van mijn favorieten,' ging hij verder, alsof hij met zijn vrienden was en over zijn schaamteloze daden sprak. 'Ik wist dat je charmant zou zijn toen ik je zag. Je was rustig. Dat vond ik leuk.'
Mijn vork viel uit mijn vingers en raakte het bord. Mijn tanden waren op elkaar geklemd. Ik verborg mijn handen onder de tafel zodat ik vuisten kon maken, terwijl ik diep ademhaalde.
'Wat bedoel je precies? Ben je-' Ik stopte, bang dat hoe langer ik praatte, hoe meer ik in mijn woorden zou stikken. Maar ik moest doorgaan, want WAT DE FUCK!
Ik schreeuwde in mijn hoofd, gooide mezelf tegen muren, sloeg met mijn hoofd tegen beton, scheurde mijn huid open en schreeuwde zo hard als ik kon. Dit alles gebeurde in mijn hoofd, maar aan de buitenkant toonde ik geen enkele emotie.
Ik haalde diep adem en probeerde kalm te blijven. 'Stan, date je naast mij met andere mensen?'
Zijn ogen werden groot. 'Daten?'
Het was de eerste keer dat hij verrast leek. Ik bedoel, hij stond bijna op het punt om harder te schreeuwen dan ik op dit moment.
'Ja. Date je hen terwijl je mij date?' vroeg ik vriendelijk. Misschien te vriendelijk. Misschien moest ik iets scherps in mijn hand houden. Zoals het mes op zijn bord. Ja, het zag eruit alsof het in zijn huid kon snijden. Het was misschien niet scherp genoeg om te veel schade aan te richten, maar genoeg om hem pijn te doen.
Hij begon te lachen. Ik had geen grapje gemaakt. Hij begon te lachen, boog zijn hoofd en bedekte de geluiden met zijn servet terwijl zijn schouders schokten.
Ik kon het moment voelen waarop al mijn bloed en aderen begonnen te bevriezen, waardoor ik koud en gevoelloos werd. Mijn hart leek het enige te zijn dat nog klopte. Het klopte snel en trilde. Het trilde van frustratie, angst en woede.
Ik was boos.
Nee, ik was woedend.
'Pardon,' zei ik door opeengeklemde tanden, zijn gelach onderbrekend. Ik ging hier niet zitten om uitgelachen te worden. 'Wat de hel ben je aan het doen?'
'Nee, wat ben jij aan het doen?' vroeg hij terug terwijl hij stopte met lachen. Hij leunde achterover in zijn stoel en gooide het servet op tafel. 'Wat liet je denken dat we aan het daten waren, Millie? Jij en ik?' Hij lachte. 'Je meent het toch niet serieus? Ik ben niet van plan om met je te daten.'
Mijn ogen werden groot. 'Pardon?' vroeg ik geschokt. Iemand had een foto moeten nemen van hoe teleurgesteld ik eruitzag, zodat ik die aan mijn muur kon hangen als herinnering aan mijn mislukkingen. 'Je bent niet van plan om met me te daten, maar je hebt me wel mee uit gevraagd?'
'Ik denk dat je in de war bent,' zei hij gemakkelijk. Hij was niet eens nerveus. Hij vermaakte zich. Het leek erop dat dit niet de eerste keer was dat hij dit gesprek voerde. Hij was er te kalm onder.
Ik keek hem boos aan.
'De enige relatie die we zullen hebben is een fysieke, net als alle anderen die ik deze week heb ontmoet. Ik koop een diner voor je en ben aardig zodat ik een kans zou hebben om met je naar bed te gaan.'
'Pardon?' snauwde ik. Mijn woordenschat was tot slechts een enkel woord gekrompen. Verdomme. Als ik niets anders kon bedenken om te zeggen, dan was het erg. Mijn binnenste stond op het punt om uit elkaar te vallen, maar gelukkig was ik nog in leven om dit moment te zien. Dit was het punt waarop ik, Millie Jenson, volledig en jammerlijk gefaald had in mijn zoektocht naar een man. Erger nog, Stan was de slechtste persoon met wie ik ooit had gedatet.
Ik wilde hem slaan, een vork pakken en zijn ogen uitsteken, hem in zijn achterhoofd steken en zijn vlees uitgraven zoals mensen graven graven. Ik stelde me voor hoe ik elke laag van zijn huid als spek in een pan op de grond legde. Mijn trillende lichaam en boze hart, het woedende vuur in me, wilde niets liever dan het leven van deze man nemen.
'Fuck. Fuck. Deze klootzak.' God, ik kon niet geloven dat hij me voor de gek had gehouden door te denken dat hij een goede man was.
'Ik kan niet met je daten als ik getrouwd ben, Millie,' ging hij rustig verder.
'Wat?' riep ik bijna, mijn gezicht werd rood van woede. 'Ben je getrouwd?' Het woord 'getrouwd' klonk luider dan alles wat ik ooit in mijn leven had gehoord. Het was zo luid dat ik zou zweren dat ik engelen hoorde zingen alsof ze me in de hemel verwelkomden, maar ik was nog niet dood. De verschrikkelijke man tegenover me was het bewijs dat ik niet dood was.
'Ik dacht dat je het wist. Ik had mijn trouwring om toen we elkaar ontmoetten.'
'O mijn god.'
'O mijn god.'
'Heilige shit.'
Ook al wilde ik niets liever dan opstaan en hem in elkaar slaan, ik was er erg goed in om mezelf te beheersen. Hoe kon ik iets zo groots als een trouwring aan zijn vinger hebben gemist?
Ik had het moeten opmerken, maar dat had ik niet gedaan, omdat ik stom was. Ik had gemist wie hij echt was omdat ik zo opgewonden was geweest dat ik voor een date werd gevraagd.
'Shit.' Het restaurant begon heet aan te voelen. Alles werd donker.
Mijn bloed was heet en mijn binnenste kookte. Er vormde zich zweet op mijn voorhoofd. Ik slikte. Mijn mond was droog.
'Waarom heb je me in godsnaam mee uit gevraagd als je getrouwd bent?' vroeg ik boos, mijn jurk stevig vasthoudend, terwijl mijn droomleven voor mijn ogen uit elkaar viel. Al mijn plannen werden uit het raam gegooid.
'Omdat je heet bent,' was zijn slimme antwoord. 'Ik zou graag met je naar bed gaan.'
'O mijn god.' De man was gek. Als ik nog een woord hoorde over met me naar bed gaan, dan zou ik hem slaan. Ik kon mezelf er niet van weerhouden om dat te doen.
Ik keek hem voordat ik opstond boos aan, niet van plan om nog een seconde met hem door te brengen. Mijn hele lichaam trilde hevig. Ik zou de nacht in de gevangenis doorbrengen als ik nu niet wegging.
Ik pakte mijn tas. 'Je bent een varken, en ik hoop dat je vrouw beseft wat een varken je bent.' Toen liep ik snel tussen de tafels door, zonder de twee paar geamuseerde ogen op te merken die me volgden. Ik haalde beverig adem en liep het restaurant uit.
Ik verwelkomde de koude lucht op mijn huid toen die naar binnen stroomde. Als het maar de boze storm in mijn hart kon kalmeren. Tranen van woede en schaamte dreigden uit mijn ogen te komen, maar ik dwong ze terug.
Geen sprake van. Geen sprake van. Niet voor welke man dan ook. Ik wist dat ik niet voorbestemd was om iemand te ontmoeten. Ik was niet voorbestemd om verliefd te worden.
Wie was ik om tegen het lot te vechten?
Ik stond aan de kant van de weg en keek over de koude nacht uit. De juiste man moest op dat moment ergens daarbuiten een goede tijd hebben. Of misschien keek hij uit zijn raam en vroeg hij zich net zoveel over mij af als ik over hem.
Misschien wachtte er niets op mij.
Ik fronste en schudde de gedachte uit mijn hoofd. Er kwam niets goeds voort uit het denken aan iemand die niet bestond.
'Pardon, juffrouw.' Het enige wat mijn hersenen opmerkte van de woorden was het accent. Het hete accent. De hese stem.
Ik draaide me langzaam om. 'Ja, kan ik u helpen?'
Hij grijnsde. 'Nee, maar ik denk dat ik jou kan helpen.'
