Lycan'ın Kraliçesi
Yazar
L. S. Patel
Okur
🔥53,3M
Bölüm
100
Bölüm 1
"Beni derinden öptüğü anda olacağımızı biliyordum." Yeni bitmiş kitabı kapağını kapatıp iç çektim.
Normalde romantik hikayelere takıntılı bir kız değildim ama geçen hafta bu değişti.
Tek yaptığım bu gerçekçi olmayan romantik hikayeleri okumak ve belli ki kendimi kadın başrol olarak hayal etmek. Erkek başrol kim acaba?
Dört yıl önce kalbimi çalan adam, Hunter Hall.
"Aarya, benimle market alışverişine gelmek ister misin?" Annemin kusursuz sesi merdivenlerden yukarı bağırdı.
"Hayır, anne,” diye cevap verdim.
Aarya Bedi, bu benim adım. 19 yaşındayım ve adımdan bile anlayamıyorsan, ben Hintliyim ve evet, kurt adamım.
Şu anda ailem Sid ve Tara ile yaşıyorum; 27 yıldır çiftler. Ağabeyim Sai 24, eşi Zoya da 24 yaşında.
Sürümüzün adı Kara Ay. Topluluğumuzu seviyorum. Herkes herkesi tanıdığı, büyümenin muhteşem bir yerdi. Şu anda sürü doktoru olmak için eğitim alıyorum. Hep bunu hayal etmiştim.
Sürü doktoru olmak istediğimi söylediğimde benimle dalga geçildiği zamanları hatırlıyorum. Ten rengim ve klişeler dalga geçilmemin sebebiydi elbette.
Hintli olduğum için herkes bunun benim için mükemmel bir kariyer olduğunu düşünüyordu ve görünüşe göre hepimiz doktor, avukat ya da muhasebeciyiz. Eskiden bu beni rahatsız ederdi, ama şimdi bu düşünceyi kucaklıyorum.
Aklım Hunter Hall hakkında düşüncelerle yarışıyordu; o bizim Beta'mızdı. O ve alfamız Carter Ward dört yıl önce eğitim için gönderildiler ve bugün geri dönüyorlardı.
Gitmeden önceki günü hala hatırlıyorum. Hunter muhteşem mavi gözleriyle bana geldi ve onu beklememi söyledi. O zaman sadece 15 yaşındaydım ama onu bekleyeceğimi biliyordum.
Ne de olsa Hunter'a tamamen aşıktım. O benim ilk öpücüğümdü; dudaklarının benimkine karşı olan hislerini hala hatırlayabiliyorum.
Çoğu kurt 18 yaşında hayat arkadaşını bulur ve 18 yaşıma geldiğimde Hunter burada olmadığı için ve ben de eşimi bulamadığım için Hunter'ın eşim olduğuna ikna oldum.
İnliyordum, yatağımdan yuvarlandım ve kitaplığıma doğru yürüdüm. Başka bir şey düşünmem gerekiyordu, yoksa delirecektim. Kitaplığım kitaplarla dolup taşıyordu. Kitap kurdu olduğumu söyleyebilirsin.
Parmaklarım bir tanesinde durmadan önce birçok kitabın kapağına doğru hafifçe dokundu. Aldım, iç çektim. İnsanların, kurt adamların ve Lycan’ların tarihiydi. Bir hikaye değil, saf gerçekler.
Ancak, başka bir romantik hikaye daha okursam mantıksız düşüncelerimin asla dinlenmeme izin vermeyeceğini biliyordum.
Yatakta rahat ettim ve okumaya başladım. İnsanlar, kurt adamlar ve Lycan’lar barış içinde yaşadılar ve binlerce yıldır bunu yapıyoruz.
Lycan’ların hepimize hükmettikleri bir sır değildi; biz kurt adamlardan çok daha kuvvetli ve güçlülerdi.
Kraliyet ailemiz tamamen Lycan’lardan oluşuyordu. Lycan’ları her zaman son derece korkutucu bulmuşumdur; onların bir aurası vardır.
Hepimizin önemli bir savaş için nasıl bir araya geldiğimizi gözden geçirirken, her zaman ilgimi çeken bölümü buldum.
Lycan’ların hayat arkadaşları. Lycan’lar için çok değerli oldukları düşünülüyordu. Eğer bir Lycan eşini kaybederse, öfkelenerek binlerce kişiyi öldürüp şehirleri yok edebilecekleri söylenirdi.
Bu gibi durumlarla başa çıkmak için eğitilmiş özel bir ordu vardır. Lycan’ların sadece bir hayat arkadaşı olabilir. Lycan’lar, biz kurt adamların aksine, eşleri ölürse başkasıyla eş olamazlar.
Bunu her zaman çok etkileyici bulmuşumdur. Eğer bir kurt adam eşini kaybederse, başka birini işaretleyip hayat arkadaşı yapar, böylece mutluluğu yeniden bulma seçeneğimiz vardır, ancak Lycan’lar bunu yapamazdı.
Bu yüzden bir Lycan’ın hayat arkadaşı çok değerliydi ve aynı zamanda Lycan’ları son derece sadık kıldı. Okumaya devam ettikçe, yaşlanma kısmına rastladım. Lycan’lar 20 yaşında yaşlanmayı bırakır.
Birçoğu hala doğum günlerini kutluyor, ancak teknik olarak hala yirmi yaşındalar; Yüzlerce yıl yaşayabilirler.
Şimdiki kralımızdan önceki kral, dizginleri oğluna vermeden önce beş yüz yıl hüküm sürdü. Eşiyle seyahate çıktığı söyleniyor ve o zamandan beri kimse onlardan haber alamamış.
Biz kurt adamlar da uzun süre yaşarız, ancak bir Lycan kadar uzun yaşayamayız; sadece yavaş yaşlanıyoruz.
Ayrıca, bir Lycan’ın eşi bir insan veya kurt adamsa, vücutlarının bir Lycan olmaya uyum sağladığını da söylenir. Daha kuvvetli ve daha güçlü hale gelirler ve bir Lycan olarak kabul edilirler.
Bu beni hep korkutmuştur ama doğru olduğunu biliyordum. Ne de olsa en iyi arkadaşım artık bir lycandı.
Ona hiç itiraf etmemiş olsam da, ondan gözüm korkardı. Değişti ve bu beni korkuttu.
Kitap yeni olmadığı için yeni kralımız Adonis Dimitri Grey'den bahsetmeyi başaramadı. Görünüşe göre herkes ona Dimitri diyormuş ve sadece ona yeterince yakın olanların ona Adonis demesine izin veriliyormuş.
Kralımız garipti; hiç duyulmamış bir şekilde, yanında eşi olmadan tahtı devraldı. Ondan önceki tüm Lycan kralları kral olmadan önce eşlerini bulmuştu.
Görünüşe göre resimlerden de nefret ediyordu; sadece üç resmi vardı. Biri doğduğunda, diğeri kardeşleri doğduğunda, diğeri de tahtı devraldığında.
Şu an ki kralımız tahtı devraldığında ben daha çocuktum. 10 yıl oldu. Kimse kralın gerçek yaşını bilmiyor ve muhtemelen kimseye de söylemiyor diye düşünüyorum.
Tanıdık bir zil sesi çalmaya başladı ve ben de şarjda olan telefonumu almak için yuvarlandım. Ekranda adın yanıp söndüğünü görünce gülümsedim ve hızlı bir şekilde cevap verdim.
"Sophia Butler, uzun zamandır konuşmuyorum.,” diye alay ettim.
"Aarya Bedi, benimle alay etmeyi bırak. Meşgul olduğumu biliyorsun," diyerek sızlandı en iyi arkadaşım Sophia.
"Gerçekten meşgul müsün? Yoksa Luke seni uzak mı tutuyordu?" dalga geçerek devam ettim.
Sophia güldü, "Korkunçsun. Meşgul olduğumu biliyorsun. Ne de olsa Lycan Balosu geliyor! Heyecanlı değil misin?"
Evet, Lycan Balosu. Krallığın, bütün sürülerin saraya gelip kralla tanıştığından emin olmasının yolu. Nefret ettim.
Bu bizim sürünün gitmek için ikinci seçilişi ama benim ilk gidişimdi. Danslardan, okul danslarından, düğün resepsiyonlarından hep nefret etmişimdir. Neden bilmiyorum çünkü giyinip süslenmeyi seviyorum.
Lycan’lardan korktuğum için, hiç gitmemiş de olsam Lycan Balosu’ndan nefret ettiğimi hissediyorum.
Baloya gitmek için ilk seçildiğimizde, korkunç bir grip vakasıyla sarsılmıştım. Ailem baloya giderken, büyükannem ve büyükbabam, yaşadıkları yer Kanada'dan, bana bakmak için geldiler.
En iyi arkadaşım Lycan eşi Luke'la böyle tanıştı.
Daha önce bahsettiğim o. Sophia, Luke'la dört yıl önce baloda tanıştı ve o zamandan beri çok değişti.
Beni yanlış anlama, beni arayıp söylediğinde çok mutluydum, bağırsaklarımı kussam bile. Ama bir parçam en iyi arkadaşımı kaybedeceğimi biliyordu.
Ne de olsa artık bir lycandı ve çok önemli rolleri ve sorumlulukları vardı. Eşi Luke Martin savaşçıların başıydı, bu yüzden Sophia sürekli meşguldü.
Organize olmayı çok sevdiği için önemli etkinlikler düzenlemekten sorumluydu ve Lycan Balosu Sophia'nın düzenleyeceği en önemli etkinlikti.
"Ah evet. Bunu dört gözle bekliyorum," diye alaycı bir şekilde cevap verdim.
"İyi olan şey, beni göreceksin." Sophia beni neşelendirmeye çalıştı.
"Doğru. Birbirimizi bir yıldır görmüyoruz. Eve küçük yeğenini görmeye geldiğinden beri seni hiç görmedim." iç çektim.
"Ben de seni özledim. Keşke daha sık geri dönebilseydim." Sophia da iç çekti.
"Meşgulsün, anlıyorum. Teknoloji için Tanrı'ya şükürler olsun. Birlikte olmasak bile her zaman konuşabiliriz,” dedi.
"Bu çok doğru. Oh, Aarya! Seni görmek için sabırsızlanıyorum! Yarın geleceksin, değil mi?" Sophia sordu.
"Evet, yarın. Sabahleyin erkenden." İç çektim." İç çekmeyi bırak! En azından biraz heyecanlanmayı dene," diye şikayet etti Sophia.
"Tamam, özür dilerim. Deneyeceğim." güldüm.
"Şimdi gitmeliyim. Görev çağırıyor, ama yarın seni görmek için sabırsızlanıyorum,” dedi.
"Yarın görüşürüz" dedim, kapattım.
Çok geçmeden annem ve elindeki çantayla Zoya odama geldi. Çantada ne olduğunu biliyordum: balo için elbisem.
"Aarya, toparlanman lazım. Buradan yarın erken ayrılacağımızı biliyorsun," dedi annem, bana başını sallayarak.
İnleyen Zoya güldü ve "Eşyalarını toplamasına yardım edeceğim" dedi.
Annem başını sallayıp gitti. Zoya beni yataktan sürükledi ve toplanmama yardım etti. Hazırlanmak, Hunter'ı düşünmekten dikkatimi dağıttı.
işimiz bittiğinde Zoya'ya sordum, "Hunter ve Carter'ın ne zaman döneceğine dair bir haber var mı?"
"Neden? Sabırsız mıyız?" Zoya kıkırdadı.
"Hayır, sadece merak ediyorum, hepsi bu." gözlerimi devirdim.
Zoya, Hunter'ın beni öptüğünü ve onu sevdiğimi bilen tek kişiydi. Diğer herkes ona abayı yaktığımı düşünüyordu.
Ailemin bu durumu bilmesini istemedim, özellikle de kardeşimin. Kardeşim haberleri pek iyi karşılamazdı ama Zoya'ya güvenebileceğimi biliyordum.
"Çok yakında burada olurlar. Gergin misin?" Zoya sordu.
"Biraz. Sadece onu görmek için sabırsızlanıyorum," diye itiraf ettim.
Zoya ve ben yatağıma oturduk ve bir süre sohbet ettik. Zoya'ya açılabilmem gerçeğini seviyorum; benim kız kardeşim gibi.
Sai, kız kardeşi ve eşinin inanılmaz bir ilişkisi olduğunu görmeyi çok sevdiğini söyledi. Zoya çok havalı olduğu için şanslıydım! Sophia gittikten sonra kendimi yalnız hissettim ama Zoya her zaman yanımdaydı.
Çok geçmeden, kurt adam işitme duyumlarım yoldan gelen arabaların sesini aldı. Sinirlerim beni ele vermeye başladığında zıpladım, kalbim hızla çarpıyordu.
Sonunda zamanı geldi. Dört yıl sonra Hunter'ı görmeye gidecektim.
Zoya aşağı inerken elimi tuttu. İyi görünüyor muydum? Saçlarımı ellerimle düzelttim ve Zoya kafasını salladı.
Derin nefes al, Aarya, bunu yapabilirsin. Her şey yolunda. Neyse ki evimiz alfa ve Beta'nın aileleriyle birlikte yaşadığı sürü evinin yanındaydı.
Sai aşağıda bizi bekliyordu ve Zoya'nın elini tuttu. "Gidip alfamızı ve betamızı görelim."
Zoya, arabaların park edildiği yere doğru kısa bir mesafe yürürken elimi hiç bırakmadı. Kalbim o kadar hızlı çarpıyordu ki sadece Hunter'ı görmek istedim.
Arabalara doğru yürüdük ve kurdum huzursuzdu. Aradığım işaret bu muydu? Eşim burada mı?
Hayallerim gerçek oluyordu. Hunter arabadan indi ve eş olduğumuzu anladı. Arabanın kapısının açılınca, kafam sese çarptı.
İlk olarak, alfamız Carter Ward dışarı çıktı. Hiç değişmemişti. Daha kaslı olması dışında. Yeşil gözleri yaramazlık ve mutlulukla parlıyordu. Evet, aynı eski Carter.
Anne, babasına ve küçük kardeşine sarılmadan önce sarı saçlarının bir kısmını yüzünden attı. Bana gelmeden önce herkese merhaba demesini izledim.
Geleceğin alfası eşim olmak istediği için şanslıydım. Okul boyunca Carter her zaman yanımdaydı ve ona ne kadar teşekkür etsem azdır.
Sophia ile birlikte onu en iyi arkadaşlarımdan biri olarak düşünüyorum.
Bulaşıcı bir gülümseme onun yüzünü ele geçirdi ve ben de kendimi gülümserken buldum. Sonra bir baktım, Carter beni aldı ve döndürdü, yetişkinlerin gülmesine neden oldu.
"Aarya! Seni ne kadar özledim! Biraz değişmişsin. Ergenlik, hey?" Carter alay etti.
Gözlerimi devirdim ve ona sarıldım. "Seni görmek de güzel Carter. Hiç değişmemişsin. Merak etmeyin, bazen insanlar geç çiçek açarlar,” diye şaka yaptım, Carter'ın ailesinden kahkahalar kazandım.
Carter gülümsedi ve bana tekrar sarıldı. "Seni gerçekten özledim, Smiley."
Carter'ın bana taktığı ve unutmadığı lakaba sırıtarak "Ben de seni özledim,” dedim.
Arabanın kapısının açıldığını duyduğumda Carter'ın omuzlarından baktım ve tanıdık bir vücudun arabadan indiğini gördüm. Sırtı bana dönüktü, bu yüzden arkasında durduğumu bilmiyordu.
Bana olan sevgi ve hayranlık dolu mavi gözlerini görmek istedim.
Carter yoldan çekildi ve yanımda durdu, ki bence bu biraz garipti. Herkese merhaba demeye devam etmeli miydi?
Belki Hunter ve benim birbirimizi eş olarak kabul ettiği anı görmek istemiştir. Evet, bu olmalı.
Kurdum, Hunter'ın gerçekten benim eşim olduğuna dair düşüncelerimi körükleyerek tempoya devam etti. Açık kahverengi saçlarının rüzgarda estiğini izledim. Hala bana dönmüştü; Sadece arkasını dönmesini istedim.
Neyi bekliyordu?
Tam geri döneceğini ve hayalini kurduğum o büyülü anın gerçekleşeceğini düşünürken Hunter arabaya geri döndü ve elini uzattı.
Hunter'ınkine manikürlü bir elin uzandığını görünce kalbim durdu. Gülümseme yüzümden düştü ve yerini ihanet bakışına bıraktı.
