Bad Boy Xavier: 1. Kısım
Yazar
Jen Cooper
Okur
19,6K
Bölüm
40
“Hepimizin kötü bir alışkanlığı vardır. Benimki alkol ve bir şeyleri yumruklamak. Seninki ne?” diye sordu, adam sırf kendi alışkanlığı yüzünden az önce birini kafasından vurmuşken, kendi uğraşları için kötü hissetmeyi reddederek. Adam kuru kuru güldü.
“Çoğunlukla seks.”
Katelynn; morluklar, tutulmayan sözler ve borçları onu giderek daha derin bir tehlikeye sürükleyen bir babanın dünyasında büyür. Ters giden bir anlaşma onu güçlü bir ailenin ellerine teslim ettiğinde, kendini korku dolu bir hayata hazırlar. Fakat ateş ve çelikle hükmeden veliaht Xavier, boyun eğmek yerine dişlerini gösteren bir kız beklemiyordur. Hiç düşünmeden tetiği çekmek, istediğini sormadan almak üzere eğitilmiştir—ama onunlayken hiçbir şey o kadar basit değildir. Bir piyon olarak görmesi gereken bu kız, aniden kazanmak istemediği bir savaşa dönüşür. Peki ya onun esiri olmak? Bunun, kızın en kötü kâbusu olması gerekiyordur. Yine de bir şekilde, her kurala ve her yara izine rağmen, çok daha tehlikeli bir şeymiş gibi hissettirir—kaçmak isteyip istemediğinden emin olamadığı bir şey.
1. Bölüm
KATIE
Cam kırılma sesi Katie'yi yarı uykudan uyandırdı. Yatakta fırladı, kalbi güm güm atıyordu. Koridordan gelen çarpma seslerine bakakaldı.
İçini çekti; babasının mobilyaları parçaladığını gözünde canlandırabiliyordu. Taksitlerini daha yeni bitirdiği mobilyaları. Yastığına geri yığıldı ve yastığı yüzüne bastırdı, sanki hayatının bu rezilliğini örtebilirmiş gibi.
“Özür dilerim! Paranızı bulacağım!” Babasının sesi çaresiz ve titriyordu.
Kaşlarını çattı, kapıya baktı. Bacaklarını yataktan sarkıtıp bir kazak aldı ve geceliğinin üzerine geçirdi.
“Evet, tabii,” diye mırıldandı. “Hadi bir de uyuşturucu satıcılarına kira paramızı vereceğime söz ver. Tabii ki fazladan vardiya yapacağım. Sanki ödevim, üniversite başvurularım falan yok.”
Soğuk bir esinti çıplak bacaklarını okşadı. Döndü baktı; penceresi ardına kadar açıktı. Yatmadan önce kilitlediğine emindi ama belki de kafayı yemeye başlıyordu.
Buz gibi zeminde çorapları kaymış hâlde yürüdü ve dışarı baktı.
Sokak her zamanki gibi karanlık ve bomboştu. Pencereyi kapattı, titredi ve bağırış çağırışın devam ettiğini dinledi.
Parmaklarını karmakarışık saçlarında gezdirdi ve yatak odası kapısına yaslanıp kulak kabarttı.
Normalde babasını kendi sorunlarıyla baş başa bırakırdı. Ama bu gece sesler daha sert, daha tehditkârdı. Komşuları zaten onlardan nefret ediyordu ve mahalle bekçisi onları attırmak için bahane kolluyordu.
Bir şikâyet daha ve sokağa atılacaklardı. Katie'nin bu çukurda sadece altı ayı kalmıştı. Ayakta kalmak için yıllarca didinip sonunda evsiz kalacak değildi.
“Lütfen. Yalvarırım. Yapmayın. Parayı bulabilirim,” diye yalvardı babası.
Kulağını kapıya dayadı, kaşlarını çattı. Babasının sesi farklıydı. Gerçekten korkmuş görünüyordu.
Babası pek çok şeydi—pisliğin teki, korkak, hırsız, yalancı, bağımlı—ama hiçbir zaman böyle korkmamıştı. Her zaman hazır bir cevabı, her durumdan sıyrılmanın bir yolunu bulurdu. Hiçbir zaman yalvarmazdı.
Sonra o sesi duydu. Silahın kurulma sesi. Gözleri faltaşı gibi açıldı.
“Öldürün onu,” diye emretti kalın, sert bir ses.
Nefesi kesildi ve komodine atıldı. Kitapları kenara itti, altına sakladığı kırk beşliğe uzandı. Parmakları soğuk metale zar zor dokunmuştu ki dövmeli bir el onun elini kavradı; elin üstünde bir gül dövmesi vardı.
Adamın teni sıcaktı ve vücudunun ısısı ona bastırıyordu, kalbini çılgınca çarptırıyordu. Uzun boyluydu, gölgesi odayı yutuyordu.
Eli silahı daha sıkı kavradı, adam sıksa da bırakmayı reddetti. Sigara ve pahalı parfüm kokuyordu—boğazını kurutacak tuhaf bir karışım.
Kendi yatak odamda tehdit edileceksem, bari adam güzel kokuyor. Küçük teselliler.
“Yerinde olsam yapmazdım,” dedi adam, sesi alçak ve tehlikeli.
Başını kaldırıp ona baktı.
Yeşil gözleri ve dağınık bir topuz yapılmış siyah saçları vardı. Deri ceketinin yakası, boynuna kadar uzanan dövmeleri örtüyordu.
Xavier Clarke. Kötü çocukların kralı. Frederick, Colorado'da herkesin korktuğu ailenin bir parçası.
Clarke'lar her şeyi yönetiyordu. Kimse karşılarına geçemezdi.
Tabii ki babası onlarla işe karışmak zorundaydı. Üç kuruşluk uyuşturucu satıcılarından dayak yemekle yetinir sanmıştı ama görünüşe göre büyük liglere terfi etmişti. Salağın teki. Ama onların kendisini korkutmasına izin vermeyecekti.
Xavier şehrin en tehlikeli adamı olabilirdi ama Katie, babasının boktan işleri yüzünden batmayacaktı.
“Yoksa ne olacak?” diye çıkıştı.
Xavier'in dudağının kenarının seğirdiğini gördüğünü sandı ama dudakları hemen sertleşti ve elini silahın üzerinde sıktı.
“Dene de gör,” dedi, sesi çakıl gibi.
Elini çekip geri adım attı, kollarını kavuşturdu. Xavier silahı kot pantolonunun arkasına sıkıştırdı.
“Ne istiyorsun?” diye sordu sert bir sesle.
Katie blöf yakalamakta iyiydi ama herkes Clarke'ların asla blöf yapmadığını biliyordu. Her zaman dediklerini yaparlardı. Bu yüzden sadece ona sert sert baktı, hissettiğinden daha güçlü görünmeyi umarak.
Xavier hemen cevap vermedi. Bunun yerine bir adım daha yaklaştı.
Katie yutkundu, bacakları yatağa çarpana kadar geri geri gitti. Tökezledi ama Xavier onu tuttu ve vücuduna yapıştırdı. Katie dondu kaldı.
Xavier Clarke bir efsaneydi—tam bir çapkın. Kızlarla yatar, arkasına bile bakmazdı. Katie Frederick'te büyümüştü ve onu aynı kızla iki kez görmemişti.
Güçlü kolları etrafında, yakasından sıyrılan dövmeler ve o koyu yeşil gözlerle, kızların neden onu yataklarına aldığını anlayabiliyordu. O tehlikeli hava vardı üzerinde.
Onunla bir gece geçirsem sesim kısılana kadar adını bağırırdım herhâlde. Kendine gel, Katie.
Kavrayışını sıkılaştırdı, eli yüzüne doğru geldi. Katie dudağını ısırdı, adam eğilip dudakları kulağını okşarken iç çekmemeye direndi.
“Koz,” diye fısıldadı.
Nefesi kesildi ve geri çekilmeye çalıştı. Lanet olsun ona ve aptal çekiciliğine.
Xavier onu daha sıkı tuttu ve kapıya doğru sürükledi. Katie tekmeledi, direndi ama Xavier güçlüydü. Tırnaklarının koluna batmasını umursamadan onu kendine yapıştırıp tuttu.
“Bırak beni!” diye çığlık attı. Xavier onu oturma odasına taşıyıp eski koltuğa bıraktı.
Silahı belinden çıkarıp ona doğrulttu. Katie öfkeyle baktı ama Xavier kılını bile kıpırdatmadı.
Yüzü dümdüz, okunamaz bir ifade taşıyordu. Ve sinir bozucu derecede yakışıklıydı.
Vücudum neden bana düşman? Yakışıklı falan değil. Uyuşturucu satan bir pislik, canını yakmam lazım. Ya da... Kes şunu, Katie.
Gözlerinde bir şey görmüş olmalıydı, Katie'nin göstermek istemediği bir şey, çünkü bakışları bir anlığına dudaklarına kaydı. Sonra sırıttı ve oturma odasının savaş alanına dönmüş hâline bakındı.
İki dev gibi adam babasını kollarından tutuyordu. Önünde duran bir başka adam silahını göğsüne doğrultmuştu. Silahta susturucu vardı. Yani korkutmaya gelmemişlerdi—öldürmeye gelmişlerdi.
Kalbi öyle sıkıştı ki acıttı. Babasına baktı, yaşlar lekeli kırmızı yüzünden akıyordu. Hıçkıra hıçkıra ağlıyordu, yırtık gömleğinden göbeği taşıyordu.
Flanel gömleği yarı yarıya kolundan düşmüştü. Pantolonunda kan lekeleri vardı; bir kısmı burnundan, bir kısmı yanağındaki kesikten. Katie'nin gözleri yandı, boğazı düğümlendi.
Berbat bir babaydı ama ölmesini istemiyordu.
“Bu senin kızın mı?” diye sordu silahlı adam.
Xavier'e o kadar benziyordu ki bunun babası Julian Clarke olduğunu anında anladı. Patron. En büyük patron.
Tetiği çekmeden önce gözünü bile kırpmayacak pislik. Babası Katie'ye baktı ve başını salladı.
“E-evet,” diye kekeledi.
Julian'ın dudakları iğrenç bir sırıtışla kıvrıldı, altın dişi parıldadı. “Ve onu seviyorsun?” Julian'ın sesi derin ve tehditkârdı.
Babası çaresizce başını salladı. “Ona dokunmayın. Paranızı bulacağım,” diye yalvardı.
Julian güldü ve Katie parmaklarını koltuğun kenarlarına geçirdi.
Ters giden bir uyuşturucu anlaşması yüzünden ölürsem çok sinirleneceğim.
Julian yürüyüp silahı alnına dayadı.
Soğuk namlu tenine gömüldü. Gözlerini sımsıkı kapattı, bir damla yaş süzüldü. Silahı savurup karşılık vermek istiyordu ama şimdi zamanı değildi.
Belki tek silahlı bir adam olsa yapardı. Ama Xavier onun dostu değildi. Daha kıpırdamadan ateş ederdi. Ve Julian devasa biriydi.
Göğsü genişti, kalın parmaklarında altın yüzükler parlıyordu, takım elbisesi her santimetre kasını ve gücünü sergileyecek şekilde dikilmişti. İşe yarıyordu. Katie ödü kopacak kadar korkmuştu.
“Hayır! Lütfen!” diye hıçkırdı babası.
Julian emniyeti açtı. Katie nefesini tuttu.
“Peki ya kullandığın uyuşturucularım? Onlar için ne yapacağım? Bunlar için bana elli bin borçlusun. Sana bir şans verdim, Walker. Ben pek şans vermem,” diye hırladı.
Adamları babasının kollarını çekti, birini arkasına büküp onu sehpanın üzerine itti. Yüzünü tahtaya bastırdılar, Katie'ye bakması için zorladılar. Bir başka adam bıçak çıkarıp babasının elini düz bir şekilde açtı.
Babası ağlayarak direniyor, elini çekmeye çalışıyordu.
“Hayır! Durun!” diye bağırdı Katie, ona uzanmaya çalıştı ama Julian onu süzerek silahı kafasına daha sert bastırdı.
“Kahramanlık taslama küçük kız. Yoksa baban çok uzun bir uykuya yatacak,” diye alay etti.
Dudağını ısırdı ve koltuğa geri çöktü. Babasını asla affetmeyecekti bunun için. Clarke'larla uğraşmakla çizgiyi çoktan aşmıştı.
“Hata yaptım. Biliyorum! Özür dilerim, tamam mı? Lütfen, paranızı geri getirebilirim. Alıcılarım var, söz veriyorum!” diye patlayarak konuştu babası.
Julian gözlerini kısıp babasıyla Katie arasında bakındı, sonra adamlarından birine başını salladı. “Tony. Paketi getir,” diye emretti.
İri adamlardan biri kapıya gidip bir spor çanta aldı. Masanın üzerine bıraktı. Julian yürüyüp çantanın üstünü okşadı.
“Senden hoşlanıyorum, Walker. Geleceğimi biliyordun. Hata yaptığını biliyordun. Çoğu insan kaçar, ben de peşlerinden koşarım. Ama sen öyle yapmadın. Beni buraya, evine, pazarlık kozumun yanına getirdin. Buna saygı duyarım,” dedi Julian, neredeyse sabırlı bir tavırla.
Katie babasına öfkeyle baktı, yerin dibine geçmek istedi.
“Bu yüzden senin için bir şey yapacağım.” Sırıttı. “Sana bunu düzeltme şansı veriyorum.”
Katie gerildi, espriyi ya da kurşunu bekliyordu.
“Her şeyi yaparım! Her şeyi!” diye bağırdı babası, olduğu salak gibi.
Tabii ki bunu derdi. Bir uyuşturucu baronuna her şeyi yapacağına söz vermek ne zaman iyi sonuçlanmıştı ki.
“Biliyorum. Bunu geçen seferki fiyatın iki katına satacaksın. Ve üç hafta içinde bitmiş olmasını istiyorum,” diye emretti Julian.
Babasının gözleri kocaman oldu ama Julian susturması için parmağını kaldırdı.
“Şşş, daha bitirmedim. Bu üç hafta boyunca seni izleyeceğiz.” Julian sırıttı, sonra Katie'ye döndü; bakışı midesini bulandırdı. “Ve aptalca bir şey yapmamanı garantilemek için, kozumuzu yanımıza alacağız.”
