Bir Fae Masalı Serisi 1. Kitap: Kaderin Kanatları
Yazar
Nicole Woodward
Okur
2,0M
Bölüm
78
“Karanlıktan korkuyor musun?”
Ella'nın nihayet kanatlarını kazanma hayalleri, reşit olmasına sadece haftalar kala köyünü vuran bir felaketle paramparça olur. Ardından Krallığın talebi gelir: Kimsenin hakkında konuşmaya cesaret edemediği, fısıltılar ve gölgeler arasına hapsedilmiş yarı-Vampyr bir prense bir eş gönderilmelidir. Herkes birinin seçilmesini bekler. Kimse Ella'nın gönüllü olmasını beklemez. Sadece içgüdüleri ve açıklayamadığı bir ateşle, kara büyü, kadim sırlar ve bir efsaneden çok daha fazlası olabilecek bir prensin dünyasına adım atar. Güç, parmak uçlarında titremektedir ama ona dokunmanın bedeli kalbi olabilir. Ya da daha kötüsü. Kaderin tıpkı dişler kadar sert ısırdığı bir krallıkta Ella, sadece bir taç için savaşmıyor; o, kimsenin hayal bile edemeyeceği bir şeye dönüşmek için savaşıyor.
Marshpointli Moriella
“Karanlıktan korkuyor musun?”
Arkasını döndü ama kimse yoktu. Sadece, duman gibi ayak bileklerine dolanan ve sonsuz bir karanlığa uzanan bir gölge vardı.
Az önce orada ateş gibi parlak turuncu bir kelebek uçuşuyordu ama şimdi yok olmuştu.
Karanlık etrafında, bir nefes gibi yavaş ve düzenli bir ritimle atıyordu.
“Işığın yokluğu seni korkutmuyor mu?” İpek gibi pürüzsüz ve teninin altına işleyecek kadar derin olan bu ses, havada süzüldü.
Bu onu korkutmadı. Aksine çok meraklandırdı.
“Hayır,” diye fısıldadı, gerçi bunu yüksek sesle söyleyip söylemediğinden emin değildi.
Hava değişti. Sırtında bir sıcaklık hissetti. Arkasında giderek büyüyen bir baskı kıpırdandı.
Elini arkaya doğru uzattı ve—
“Moriella Briarsand!” İsmi zemini yararcasına yankılanıp Ella'yı aniden uyandırdı.
Bu bir iblis değildi. Daha da kötüsüydü. Annesiydi.
“Neden tarlalarda çalıştığını görmek yerine horlamanı duyuyorum?” diye seslendi annesi.
Ella tek gözünü açtı. Tam adı. Bu hiç iyiye işaret değildi.
“Geliyorum, Anne,” diye homurdandı. Elini, önceki gece arkadaşlarıyla art arda biralar devirirken giydiği kırışık gömleğinin üzerinde gezdirdi.
Lavaboda yüzüne soğuk su çarptı. Rüya, gölge ve o sakin ses bir an için aklında asılı kaldı, ardından çoğu rüya gibi silinip gitti.
Örgülü kızıl saçları darmadağınıktı ama umurunda değildi. Kusursuz görünmüyordu ama kendi gibiydi ve bu kadarı yeterliydi.
Ella merdivenleri ikişer ikişer inerek atladı. “Günaydın, günaydın, ben çıkıyorum!”
Mutfak güneş ışığıyla yıkanıyordu; ışınlar meşe raflara dizilmiş, düzgünce etiketlenmiş baharat ve bitki kavanozlarının üzerinde parlıyordu.
Annesi Samera ocağın başında durmuş, sıcak bir ekmek somununu kesiyordu. Arkasındaki tüylü bronz kanatlarından birinin seğirmesi, sinirlendiğinin kesin bir göstergesiydi.
“Yabani otlar seni yemeden önce en azından bir şeyler ye,” dedi. “Son iki yılda bir deri bir kemik kaldın.”
Ella bunu inkar edemezdi. Son büyüme atağı onu uzun ve ince yapmıştı; yürüyen bir sırık gibiydi ama bu sakarlığından hiçbir şey eksiltmemişti.
“Domuz yağı, lütfen?” diye sordu.
Samera içini çekti ve kaba uzandı. “Evet, evet. Ama acele et. Baban zili çalmak üzere.”
Ella yüzünü buruşturdu. Zil, tarlalarda yardıma ihtiyaç olduğu ve eğer oraya ilk o gitmezse, komşunun oğullarının gideceği anlamına geliyordu.
Babası onlara ödeme yapmak zorunda kalmakla kalmayacak, aynı zamanda çocuklar tüm zamanlarını onlar kadar güçlü olmadığı için Ella ile dalga geçerek harcayacaklardı.
Babası bunun onun suçu olmadığını sık sık hatırlatırdı. Bu kimsenin suçu değildi.
Dört yaşından beri küçük elleriyle toprağın ritmini öğrenerek çiftlik hayatında büyümüştü.
Anne ve babası başka bir çocuk yapmaya karar verdiklerinde, doğumun ne getireceğini öngörememişlerdi.
Kardeşi Puckaelow'un (gerçi herkes ona Puck derdi) annelerinin karnı kesilerek alınması gerekmişti. İnce ve parıldayan kanatlarla doğmuştu ve daha ağlayamadan kanatlarını çırpmıştı. Bunlar, yirminci yaşına kadar çıkmaması gereken kanatlardı.
İlk adımları asla toprağa değmemişti; bunun yerine, emeklemeyi öğrenmeden önce tavana çarpan, kahkahalar atan bir bebek olarak yukarı doğru süzülmüştü.
Ancak üç yaşındayken tüyleri kümeler halinde dökülmeye başladı. Nedenini kimse bilmiyordu. Tek bildikleri onun korkunç bir acı çektiğiydi.
Kanatları sırtından oyularak çıkarıldı. Ve sonra Puck'ın bacakları çalışmayı bıraktı.
Bu durum aileyi perişan etmişti ve Ella ağır fiziksel işleri yapabilen tek çocuk kalmıştı.
Puck ise hesap defterleriyle ilgileniyor, tavukları besliyor ve annelerine yemeklerde yardım ediyordu.
Ella onun bu zor durumuyla bir kez bile dalga geçmedi. Yirmi yaşında kendi kanatlarına kavuştuğunda, onların da dökülüp öleceğinden korkuyordu.
Küçük köylerinde ailelerinin hikayesini bilenler—ki bu, elbette herkes demekti—iki kategoriye ayrılırdı.
Bazıları Ella'ya sempatiyle yaklaşır, en büyük çocuk olarak rolünü şikayet etmeden üstlenmesinden gurur duyarlardı. Kanatları çıktığında güçlü olacaklarını söylerlerdi. Tıpkı onun gibi.
Bir de diğerleri vardı. Briarsand soyunda bir lanet olduğunu fısıldayanlar, kanatları çıksa bile o iğrenç kanatları görmek için sabırsızlandıklarını söyleyenler...
İkinci kategoridekilerden uzak duruyordu.
Havada asılı kalan iştah açıcı, sıcak bir koku dikkatini tekrar şimdiki zamana çekti.
Annesi, üzerine bolca domuz yağı sürülmüş kalın dilimi ona uzattı. Ella uzanıp annesine sarıldı; bu Samera'nın kanatlarının neşeyle çırpınmasına neden oldu.
Yumuşak tüyler Ella'nın burnunu gıdıkladı. Babasının şarkı söylercesine yaptığı, “Zi-li çalmak üzereyim!” uyarısını duyduğu anda kıkırdadı.
Ekmeği dişlerinin arasına sıkıştırarak kapıyı itip açtı. Puck tekerlekleri iki yana sabitlenmiş ahşap sandalyesiyle çoktan dışarı çıkmıştı.
Kuraklık tarlaları kupkuru bırakmıştı ve sert toprakta idare edebiliyordu. Kucağında bir kaseyle tavuklara yem saçıyordu.
Puck, şifacıların tüm tahminlerini boşa çıkarmıştı. Kanatları alındıktan sonra ona bir ay ömür biçmişlerdi. Sonra bir yıl. En fazla üç yıl demişlerdi.
Şimdi on dört yaşındaydı ve çektiği acılara rağmen mizah anlayışını hep korumuştu. “Sonunda bize katıldığını görmek ne güzel, Ellie,” diye seslendi Puck. “Bu sabah saat üçte gizlice süzülen şey senin gölgen miydi?”
Yanakları kızardı. “Sen—hiçbir şey—görmedin.”
“Sessizliğim için bir bozukluk?” diyerek pazarlığa girişti.
“Haftanın geri kalanında çeneni tutarsan sana iki tane veririm,” diye razı oldu Ella. Bu gece en yakın arkadaşının doğum günüydü ve eğer kendi kanatlarına kavuşma süreci iyi giderse, kutlamalar muhtemelen bütün gece sürecekti.
“Anlaştık o zaman,” diye kabullendi Puck. “Babama da tavukları neredeyse bitirdiğimi söyle.”
Ella başını salladı ve ahırın diğer tarafındaki tarlalara doğru döndü.
Tüm zorluklara rağmen, babasının doğal bir gübre görevi gören nadir bir sebze olan selming mahsulü çok iyi durumdaydı. Sofralarına yiyecek koyabilmelerinin tek nedeni buydu.
Babasını selming sıralarının üzerine eğilmiş halde buldu. Eldivenli eli bir küreği kavramış, hırlayan yeşil bir kütleyi topraktan sökerken konsantrasyondan dişlerini sıkmıştı.
Yabani otlar, eğer onlara böyle denebilirse, normal bahçe zararlıları değillerdi. Sürünerek ilerleyip saldırıyor, sarmaşıkları kas benzeri bir gerilimle seğiriyordu.
Diken kadar keskin küçücük ağızları eldivenlerini kemiriyordu.
Ella selam niyetine, “Puck tavukların işini bitirdi,” dedi.
“Eğer seni tanımasaydım, artık benimle vakit geçirmekten hoşlanmadığını söylerdim,” diye yanıtladı babası, yabani otu ustalıkla bir kovaya fırlatarak.
Işığın vurduğu bronz grisi saçlarını gözlerinin önünden çekti.
“Geciktiğim için özür dilerim,” diye yanıtladı Ella. “Elbette seninle vakit geçirmeyi seviyorum, Baba.”
“Yandaki tarladan o üç çocukla çalışmayı tercih etmez miydin?”
“Domuzlarla banyo yapmayı tercih ederim.”
Yanına çömelirken babası sevgi dolu bir sesle kıkırdadı. Ella bir homurtuyla küreği toprağa sapladı.
O vurduğunda bir yabani ot kıvrılarak yoldan çekildi. Bıçak yan tarafına çarptı ve sarmaşık bileğine doğru atılıp dikenlerinin uçları tenine süründü.
“Ah, seni küçük piç.” Onu kökünden sertçe çekip kovaya fırlattı.
“Moriella Briarsand.” Bu, o sabah tam adının ikinci kez kullanılışıydı. “Umarım evleneceğin kişi o sivri dilini takdir eder.”
“Annem görgü kuralları derslerine ben daha anne karnındayken başlamalıydı,” diye yanıtladı Ella. “Ama ben senin aklımdan geçenleri söylememi her zaman sevdiğini sanıyordum.”
“Gücüne ve sıcakkanlılığına hayranım,” dedi Erannon. “Başını belaya sokacak olan şey o kurnaz zekan.”
Ella omuz silkti. Puck'ın çoğu ev işine yardım edememesi yüzünden, Ella'nın evleneceği kişinin Briarsand tarım arazilerini miras alması ve onunla birlikte işletmesi bekleniyordu.
Elbette, Ella'nın evlenmeye hiç niyeti yoktu.
Sevdiği tek erkekler babası, erkek kardeşi ve en yakın arkadaşı Sylvan Waylocks'tu. Onunla evlenmeye yetecek kadar değil ama arkadaşlığına tahammül edebilecek kadar onu seviyordu.
Babası devam etti, “Kuzenin Rosalia yakında dönüyor, bu yüzden bugün fazladan çalışmamız gerek; yarın erken bırakacağız.”
Henüz yirmi dört yaşında olan—bir konsül için dikkate değer ölçüde genç bir yaş—Rosalia, köylerine liderlik etme sorumluluğunu üstlenmişti. Komşu kasabaya uzun bir uçuş gerektiren Evercross'a ticari bir göreve gitmişti.
Rosalia nadir selminglerinin ticaretini yapmıştı ve amcasına payını ödeyecekti; bunun resmi bir toplantı sırasında halledilmesi gerekiyordu.
“Bugün de erken bırakmamız gerekecek,” diye hatırlattı Ella. “Sylvan'ın doğumu beşi on iki geçeydi.”
Babası içini çekti. “Bu, zamanında gelmen için bir neden daha, Ellie.”
Ne demek istediğini kanıtlamak için dört yabani otu birden avucuyla kavradı. Dikenli yaprakları ellerinden kurtulmaya çalışarak çırpınırken tiz bir sesle protesto ettiler.
Onları kovaya atarken zafer dolu bir kahkaha attı. “İşte. Bunun bir değeri olmalı.”
“Bununla kendine on dakika kazandırdın,” diye itiraf etti babası. “Ama kırk dakika geç kalmıştın.”
Sıradaki sarmaşığa doğru eğilirken gülümsedi; tarlanın ritmi oturmuştu—kürekle, çek, fırlat, şakalaş.
Yabani otlar saldırıp tısladı ama bugün Briarsand'ların dengi değillerdi.
***
Saat üçe geldiğinde selmingler harika durumdaydı, domuzlar beslenmiş ve olgun domatesler toplanmıştı.
Ella törenden önce temizlenmek için izin isteyerek babasına baktı. Ama Erannon'un dikkati gökyüzüne sabitlenmişti. İki Peri onlara doğru alçalıyordu.
Ella onlardan birini anında tanıdı; kuzeni Soric'ti. Diğeri ise konsülün bir hizmetkarı ve resmi köy habercisi olan Thistias adında bir Peri'ydi.
Göz ucuyla Puck'ın haberleri öğrenmeye hevesli bir şekilde sandalyesini tarlada iterek geldiğini gördü.
“İyi günler,” diye selamladı onları Erannon. “Ziyaretinizi neye borçluyuz?”
“Kız kardeşim—” diye söze başladı Soric, ama Thistias onu susturmak için kanatlarını sertçe çırptı.
“Marshpoint Köyü Konsülü Leydi Rosalia,” diye duyurdu Thistias, basit köylerinin hak ettiğinden çok daha büyük bir ihtişamla, “dönüş yolculuğumuzda hastalandı. Zorlu bir yola inmek zorunda kaldık; onu taşımaya kalkarsak midesi bulanıyor. Tüm şifacıların derhal onunla ilgilenmesini ve herhangi bir... ihtimaline karşı koruma sağlamaları için askerleri çağırıyoruz.”
Sesi titredi. İsmin kendisi bile pek çok kişiye korku salıyordu.
“Vampir ihtimaline karşı,” diye tamamladı Erannon. “Henüz güneş batmadı ve bir süre daha batmayacak. Korkmanıza gerek yok. Lütfen, karımı içeride bulacaksınız—o yeğenimle ilgilenecektir. Yani, Leydi Rosalia ile.”
“Peki ya askerler?” diye üsteledi Thistias.
Puck geldi. Sandalyesinin tekerleklerini çevirmekten elleri yara bere içindeydi.
Erannon içini çekti. “Burada hiç yok. Ben oğlumla ilgilenmek zorundayım; onu incitmeden kaldırabilen tek kişi benim. Ayrıca Ella bir savaşçı değil, henüz yirmi yaşında da değil.”
Ella başıboş bir çakıl taşına vurarak bakışlarını yere indirdi.
Thistias çoktan ana eve uçmuşken Soric, “Eminim başka yönlerden zorlu biridir,” diye ekledi. “Teşekkür ederiz.”
Ella tahammül edebildiği adamların kısa listesine Soric'i de eklemeyi not etti.
“Sence Rosalia iyi olacak mı?” diye sordu Puck.
“Bundan eminim,” diye cevap verdi babaları. “Köyde yarım düzine şifacımız var; emin ellerde. Onu neyin hasta ettiğini merak ediyorum.” Düşünceli bir şekilde burnunu kaşıdı.
“Baba, sormak için berbat bir zaman olduğunu biliyorum—” diye başladı Ella.
“Gidebilirsin; Sylvan'ın töreninin yaklaştığını biliyorum, üstelik toprak ve domuz yavrusu kokuyorsun.”
“Bunu çok hafif bir şekilde söyledin,” diye ekledi Puck.
“Eğer Rosalia iyileşmezse törenine katılımın pek olmayacağını üzülerek söylemeliyim,” dedi Erannon. “Puck ve ben katılmak için elimizden geleni yapacağız; yapmamız gereken bir iş daha var.”
Bunun üzerine Ella topuklarının üzerinde döndü ve bacaklarının onu taşıyabileceği kadar hızlı koştu. Tam annesi gökyüzüne havalanırken ev görüş alanına girdi.
