The Skylar Rains 1: Düşlerin Yanılsaması Birinci Kitap
Yazar
E. Hereygers
Okur
15,6K
Bölüm
53
Lux, uzaylı varlıkların gelip insanlar arasına yerleştiği, sonsuza dek değişmiş bir dünyada büyür. Aralarında, en iyi arkadaşı ve ona her zaman yuva hissi vermiş bir Rainer olan Jax de vardır; ta ki Jax hiçbir uyarı yapmadan aniden hayatından çıkıp gidene kadar. Cevapsız sorular ve kafa karışıklığıyla baş başa kalan Lux hayatına devam etmeye çalışır ancak aralarındaki bağa dair hiçbir şey tam anlamıyla silinmez.
Gizli gerçekler su yüzüne çıkmaya başladığında Lux, sadakat, kimlik ve arzunun tehlikeli bir şeye dönüştüğü, hayal ettiğinden çok daha büyük bir çatışmanın içine çekilir. İnsan ve uzaylı dünyaları arasındaki çizgi çatlamaya başlarken Lux, cevaplar için neleri feda etmeye hazır olduğuna ve bazı bağların gerçeği atlatacak kadar güçlü olup olmadığına karar vermelidir.
Bölüm 1
LUX
Su çok maviydi.
Havuzun kenarında çıplak ayakla dururken ilk fark ettiğim şey buydu. Sert bir zemine çarpan o yüksek ses değildi. İçimi kaplayan o yavaş ve soğuk korku bile değildi.
Sadece rengiydi. O kadar parlaktı ki bakmak gözlerimi acıtıyordu. Sanki havuz güvenli görünmek için çok çaba harcıyor gibiydi.
Suyun içinde biri vardı. Küçük bir çocuktu. Onun orada olacağını biliyordum. Nasıl bildiğimi söyleyemem ama her zaman bilirdim.
Yaklaştıkça göğsüm sıkıştı. Sert beton ayaklarımı acıtıyordu. Suyun yüzeyi bir kez dalgalandı, sonra bir kez daha. Küçük ellerin sudan çıktığını gördüm. Solgun parmaklar yukarı uzanıyordu.
O an sesi nihayet duydum. Çocuk boğuluyordu.
Daha hızlı hareket etmeye çalıştım. Ama hava yoğunlaştı, şurup gibi ağırlaştı ve her adım sanki tutkalın içinde yürüyormuşum gibi hissettirdi.
Su onu tekrar yutarken kalbim hızla çarpıyordu. Sarı saçlarını gördüm. Gözleri kocaman açılmıştı. Ağzı açılıp kapanıyordu. Yakınlarda kırmızı bir top yüzüyordu.
Ne olacağını biliyordum.
Arkamda bir şey hareket etti. Tam olarak bir ses değildi. Daha çok bir sessizlikti. Sırtımda tüylerimi diken diken eden ve nefesimi kesen bir baskı hissettim. Arkamı dönmedim.
Yine de onun orada olduğunu hissedebiliyordum. Bekliyordu.
Havuza atladım. Su o kadar soğuktu ki nefesim kesildi. Dibe doğru daldım. Çırpınan karaltıya ulaşmak için kollarımı suda hareket ettirdim.
Parmaklarım bir kumaşa değdi. Kaydı. Tekrar denedim.
Çocuğun gözleri benimkilerle buluştu. Gözlerinde büyük bir korku vardı. Her şeyin ters gittiği anın bu olduğunu benden önce anlamış gibiydi.
Gözlerim bulandı. Sırtıma giren bir acıyla birlikte su kanla karardı.
Çığlık atarak uyandım. Nefes nefese yatakta doğruldum. Çarşaflar bacaklarıma dolanmıştı. Kalbim acıyacak kadar hızlı çarpıyordu. Odam karanlık ve tanıdıktı.
Posterlerim duvarda hâlâ eğri duruyordu. Çalar saatim hiçbir şey olmamış gibi sabah 6:02'yi gösteriyordu.
Boğazım yanıyordu. Titreyen elimi göğsüme bastırdım ve yutkundum. Uyanık olduğuma kendimi inandırmaya çalışıyordum. Güvende olduğuma. Havuz olmadığına, ciğerlerime su dolmadığına, karanlık bir silüetin hemen arkamda beklemediğine inanmaya çalıştım.
Titrememin geçmesi biraz zaman aldı. Son birkaç haftadır kâbuslar tüm şiddetiyle geri dönmüştü. Artık neredeyse hiç uyumuyordum. Uyuduğumda ise uykum hafif ve huzursuzdu. Sanki zihnim tamamen uyursam ne olacağından korkuyordu.
Evden çıkabildiğimde başım zonkluyordu. Kollarım ve bacaklarım çok güçsüzdü. Sanki her an yere yığılabilirdim.
Bugünün yaz tatilinden sonraki ilk pazartesi olması da hiç işime yaramıyordu. Haftanın ilk dersinden o kadar çok nefret ediyordum ki koridorda o karanlık, küçük sınıfa doğru yürümek bile bütün gücümü tüketiyordu.
Spor ayakkabılarım yere sürtünüyordu. Tavandaki florasan lambalar cızırdıyordu. Her adımımın yankısı kulaklarıma çok yüksek geliyordu.
Rüyalar her zaman böyleydi. Çok acımasızlardı. Gerçek hayattan bile daha gerçek hissettiren yerlerdi. Yıllar önce bir kez onları anlatmayı denedim. Tam ortasında not almayı bırakan bir terapistin karşısında oturuyordum. Bazı kısımları anlattığımda terapist gerçekten ürkmüştü.
Bir daha asla oraya gitmedim.
Bazı geceler diğerlerinden daha kötüydü. Bazı yerleri rüyamda daha sık görüyordum. Ve bazı kişiler beni hiç bırakmıyordu. Orada her zaman benimle olan biri vardı. O rüyalarda benimle birlikte büyüyen başka bir çocuktu.
Yüzü yıllar içinde biraz değişmişti ama gözleri aynı kalmıştı. Koyu renk saçları vardı. Gözleri koyu çikolata rengindeydi. Göğsümü sızlatacak kadar tanıdıktı. Ben küçükken oradaydı. Tıpkı benim gibi on sekiz yaşındayken şimdi de oradaydı.
Ve bir de diğeri vardı.
Yüzünü asla göstermeyen kişi. Sınıfın kapısına ulaştığımda onun anısı zihnime yapışıp kalmıştı. Elim kapı kolunun üzerinde gerektiğinden bir saniye daha uzun süre bekledi.
Kapıyı iterek açtım ve içeri girdim.
Rainer Araştırmaları.
En sevdiğim ders.
Hiç de bile.
On dokuz yıl önce Rainerlar gökyüzünden düştüğünde, dünya aklını kaçırdı. İnsanların karanlıkta fısıldadığı her uzaylı komplo teorisinin doğru olduğu ortaya çıktı.
Ancak onlar canavarlara benzemiyordu. Bize benziyorlardı. Neredeyse.
Uzaylı kelimesi hızla unutuldu. Şimdi onlara Rainer deniyordu ve bunun nedenini kimse tam olarak açıklayamıyordu.
Liderleri barış, temiz enerji ve Dünya'nın gerçekten ayakta kalabileceği bir gelecek sözü verdi. Karşılığında çocuklarının büyümesi için güvenli bir yer istediler. Dünya da buna evet dedi.
Bir anlaşma imzalandı. Aniden dünyanın her yerinde yaşayan bir milyon Rainer oldu. Gemileri kalktı ve evleri dedikleri yeşil gezegen olan Caros'a geri döndü. Rainerlar ise geride kalıp bizimle hayat kurmaya çalıştılar.
Çoğu insan bunu kabul etti. Bazıları ise etmedi. Babam kesinlikle o ikinci gruptaydı.
Babam Rainerların sadece beklediğinden emindi. Onların bir tür Truva Atı olduğunu düşünüyordu. Göz önünde saklandıklarına ve hiç beklemediğimiz bir anda saldırmaya hazır olduklarına inanıyordu.
Onun küçük Rainer karşıtı grubunun kendilerine The Trojans demesi mi? Evet, bu komik durumun farkındaydım. Babamın yanındayken Rainerların yanında olduğumdan hep daha dikkatliydim.
Neden onlardan korkmalıydım ki?
Küçük Ortabatı kasabamız Bridgeview'daki tek Rainer ailesi hemen yanımızda yaşıyordu. Ben daha Rainer'ın ne demek olduğunu bile bilmeden onların oğullarını en yakın arkadaşım olarak seçmiştim.
Çocuklar bu tür hazır düşüncelerle doğmazlar. Biz sadece sevdiğimiz kişileri seçerdik. Ve ben Jax Skylar'ı seçmiştim. Hem de nasıl seçmiştim.
Yürümeye devam ettikçe içimi bir pişmanlık kapladı. Derslerimin çoğunda Skylar ailesinden kimse yoktu. Pazartesiler hariç. Pazartesiler bir istisnaydı.
Sınıfa başım dik bir şekilde girdim. Saklanmayı bırakmaya karar vermiştim.
Yeni kıyafetler almıştım. Spor salonunda çok fazla zaman harcamıştım. Şimdi sırtımdan aşağı uzun bukleler halinde dökülen kızıl saçlarıma biraz ışıltı katmıştım. Bacaklarımı saran siyah bir kot pantolon giymiştim. Bilekte biten botlarım vardı. Omuzlarında yırtmaçlar olan ve üzerime tam oturan gri bir bluz seçmiştim.
Aslında iyi hissediyordum. Aslında güzel hissediyordum.
Onunla bir yıl daha dayanabilirdim.
Arkadaki her zamanki yerine yayılan Jax'i hemen gördüm. Sarı saçları her zamanki gibi dağınıktı. Kot pantolonu ve düz siyah gömleği üzerine tam oturuyordu.
Kollarında yeni dövmeler vardı. Eğer Kurt Cobain bir Rainer olsaydı, tıpkı onun gençliğine benzerdi.
Ben içeri girdiğim saniye başını kaldırdı.
Gözlerimiz buluştu. Gözlerinde bir şey parladı. Belki tanıma, belki şaşkınlık, belki de daha keskin bir şeydi. Sonra kalabalıktaki sıradan biriymişim gibi bakışlarını kaçırdı.
Aman ne halin varsa gör.
Onun tam önündeki her zamanki yerime oturdum. O sırada Bayan Neomi neşeyle ve gürültüyle sınıfa girdi. O tam bir Galaxsleaze idi. Aynı zamanda maalesef Rainer Araştırmaları öğretmenimizdi.
Yıllardır Jax'in babası Maddox Skylar ile birlikte olmaya çalıştığını herkes biliyordu. Maddox onun yüzüne bile bakmamıştı.
“Size heyecan verici bir haberim var!” diye duyurdu.
Herkes ofladı.
“Bu yıl yeni bir katılımcımız var. Lütfen Bridgeview'un resmi altıncı Rainer'ına hoş geldin deyin!”
Kapı açıldı. Sanki buranın sahibiymiş gibi içeri girdi.
Uzundu, en az bir doksan beş boyundaydı. Koyu renk şık bir kot pantolon, klasik ayakkabılar ve üzerine oturan lacivert bir gömlek giymişti. Koyu renk saçlarının yanları kısaydı. Saçları sol tarafa doğru kusursuz ve dağınık dalgalar halinde dökülüyordu.
Gözleri derin okyanus mavisiydi. Sınıfı şimdiden sıkılmış gibi süzdü.
Sonra gözleri bana takıldı. Ve üzerimde kaldı. Bu, bir rüyada bir yabancı tarafından tanınmak gibi hissettirdi.
Bayan Neomi aşırı neşeli bir sesle, “Bu Kai Welkin,” dedi. “Ve o Lux'ın yanına oturacak. Lux bugün ona rehberlik etmek için gönüllü oldu.”
Kahretsin.
O aptal gönüllü formunu tamamen unutmuştum.
Kai rahat bir özgüvenle yanıma geldi. Kitaplarını bırakıp yanımdaki sandalyeye otururken gamzeleri ortaya çıktı. Bana doğru eğilerek usulca, “Şey,” dedi. “Merhaba.”
Hafifçe el salladım. “Selam.”
“Rainerlara pek alışık değilsin, ha?” diye sordu.
“Rainerlara çok alışığım,” diye cevap verdim, sesim biraz fazla yüksek çıkmıştı.
Arkamda birinin derin bir nefes aldığını duydum.
Kai sırıttı. “Kulağa ilginç geliyor.”
“Hayır,” diye çıkıştım. “Öyle değil.”
Güldü. “Bebeğim, böyle görünürken benden derse odaklanmamı bekleyemezsin. Ayrıca sen benim rehberimsin. Rehberler konuşur.”
“Benim adım Lux,” dedim sakin görünmeye çalışarak. “Ve daha sonra konuşabiliriz. Derste olmaz.”
“Nasıl istersen, bebeğim.”
Jax'in sesi sınıfı keskin ve soğuk bir şekilde böldü. “Onun adı Lux.” Bütün sınıf sessizliğe gömüldü.
Kai yavaşça arkasına döndü. “Ah. Rainer erkek arkadaşın mı?”
“Benim için hiçbir şey ifade etmiyor,” dedim çok hızlı bir şekilde.
Arkamdaki hava aniden soğudu.
Kai uzun bir süre beni inceledi. Gözleri dudaklarıma kaydı. Nihayet tekrar önüne dönmeden önce burun delikleri hafifçe genişledi. Başka tek bir kelime bile etmedi.
Zil çaldığında herkes dışarı akın etti. Dolabıma doğru aceleyle giderken kalbim güm güm atıyordu.
Jax ve Lenn'i Kai'nin başında dikilirken buldum. Gergin görünüyorlardı. Kavga etmeye hazır gibi bir halleri vardı.
Beni gördükleri an oradan kayboldular.
“O da neydi?” diye hesap sordum.
Kai sadece o aynı çok bilmiş gülümsemesiyle gülümsedi. “Bebeğim, gerçekten bilmiyorsun, değil mi?”
“Bana anlat. Ve bana bebeğim deme.”
Umursamazca omuz silkti. “Anlatamam. Bu bana bağlı bir şey değil.”
Arkasını dönüp uzaklaştı. Hiçbir açıklama yapmadı. Arkasına bile bakmadı. Sadece adım sesleri giderek azaldı. Kalbim göğsümde hızla çarparken beni orada öylece bırakmıştı.
