Çifte Bela
Yazar
Alex Fox
Okur
374K
Bölüm
3
Bölüm 1
Çifte Bela
Gönülçelen evreninden ateşli bir kısa hikâye
Aurora yüzünü buruşturunca Rowan güldü, bu da beni gülümsetti.
Seth grubun çoğunluğuyla tatbikatlar yapıyor, Cole ise çocuklarla yatma vaktini geçirmem için mutfağı temizliyordu. Yine de işler umduğum gibi gitmiyordu.
“Ne demek onu kaçırıyor? Sonra da bir şekilde onun karısı olmayı kabul mü ediyor? Bu, romantikleştirilmiş Stockholm sendromu Güzel ve Çirkin kadar kötü!” dedi Aurora.
Kesinlikle umduğum gibi gitmiyor.
“İyi bir aşk hikâyesinin tadını çıkaramaz mısın?” diye sordu Rowan aptal gibi sırıtarak.
Bu gece çocuklarıma bir kez daha tanrılar hakkında hikâyeler anlatıyordum. Sık sık farklı tanrısal figürler hakkında konuşuyorduk.
Aurora genellikle Nyx, Anubis, Ra ya da bazen Üç Kader hakkında hikâyeler isterken, Rowan hemen hemen tüm ölüm tanrılarının hayranıydı. Ama Aztek tanrıları onun favorisiydi.
Bu gece Hades hakkında bir hikâye istemişti. Linda’yla tanıştığımdan beri Persephone favorilerimden biri haline geldiği için Aurora’nın ilgisini çekebileceğini düşündüm.
Linda’nın o zamanki öngörülerinin çoğu, meclisinin ona yaptığı bir büyüyle ilgili olsa da hâlâ o güçten bir parça kalmış gibi görünüyordu. Benden, Cadı Kraliçe’den kaçan bir güç…
Elbette, cadılar arasında alınıp satılan değerli hikâyeleri çocuklarımla paylaşmak, onlar bu tür ayrıntıları tartışmaya devam ettikçe anlamsızdı. Bu hikâyeler kitaplarda bulunamazdı.
Belki de Persephone başlamak için kötü bir yerdi.
“O ilk baharın kızıydı. Masalın versiyonları arasında farklılıklar vardır, ancak hepsi bir bahçede tanıştıklarını ve adamın onu Yeraltı Dünyası’na götürdüğünü söyler.”
“Oradan ayrılmasına izin veren şartlar vardı, ama belirli bir süre içinde Yeraltı Dünyası’na dönmek zorundaydı. Yani, bunun tam anlamıyla bir kaçırma olduğunu söylenemez,” diye belirtti Rowan.
Aurora tatmin olmamış ve Hades’in düşman olması gerektiğine karar vermişti. Sekiz yaşındaki zihninde bile erkeklerden hoşlanmıyordu.
“Eğer ona karşı bu kadar zalimse ve kötülüğünü istiyorsa, neden bir koruma yüzüğü verdi ki?” diye sordum yumuşak bir sesle. Bu sözler iki çift gözü de bana çevirdi.
“Koruma yüzüğü mü?” Cole oturma odasında bize katılıp sözlerime kulak misafiri oldu.
Yanaklarımın kızardığını hissettim.
Birkaç yıllık evlilikten ve birçok tartışmadan sonra bile, diğer cadılarla kalması gereken şeyleri paylaşmak zordu.
Hâlâ yüksek sesle dile getirmeyeceğim bazı şeyler vardı, ancak günlük aktiviteleri topluluğumuzda büyümemiş biriyle paylaşmak oldukça zorlayıcıydı.
Kanepenin koluna otururken ters ters bakmamaya çalışarak, “Bu kitaplarda yazmıyor,” dedim.
Cole, Seth kadar iri değildi ama yine de vücut ağırlığıyla tüm kolu mahvedecek kadar iriydi. Yine de bu sefer, sihir kullanmak yerine kolu değiştirmek için onlara para ödetecektim.
Öğrenmedikleri halde bencil nedenlerle büyü kullanmak pek çok açıdan enerji israfıydı.
“Persephone Yeraltı Dünyası’na ilk geldiğinde, Hades onun güvenliğinden korktu. Bu yüzden, Öteki Dünya’da seyahat ettiği her yerde onu koruyacak bir yüzük yaptı.”
Kafasını şaşkınlıkla çeviren Cole, çok iyi anladığım bir yüz ifadesi takındı.
Onunla Üst Dünya, Öteki Dünya ve Hiçlik hakkında konuştuğumda, bunları Yeraltı Dünyası’na ek olarak üç farklı yer olarak düşündü. Aslında bunların birbiriyle nasıl bağlantılı olduğu konusunda hiçbir fikrimiz yoktu.
Fae’lerin ve tanrıların diyarı bizden kaçtı çünkü orası sadece dünyamızın yüzeyine dokunan, biz onu beslerken bizi de besleyen bir fantezi ve büyü diyarıydı. Bizim büyümüz bir şekilde farklıydı ama yine de benzerdi.
Zamanın bazen akmadığı, toprağın ve bölgenin bir adımdan diğerine o kadar çok değişebildiği bir yerdi. Bir bilgisayar oyunundaki portaldan geçmek gibiydi.
Aurora, “Babam yalan söylediğini düşünüyor,” dedi. Hiçbir şey gözünden kaçmamıştı. Beş yaşından itibaren her iki babasıyla da olan ilişkime her zaman çok meraklı olmuştu.
Bizim ilişkimizin diğerlerinden ne kadar farklı olduğuna dikkat ederdi.
Gözlerimi devirerek ayağa kalktım ve oturma odasındaki eski büyü kitaplarımla dolu kitaplığa doğru yürüdüm.
Bir tanesini seçtim. Annemin kitabıydı ve nihayet bir hafta kadar önce ondan almıştım. Konu böyle aile yadigarları olduğunda Cadı Kraliçe’ye hayır demeye devam etmek zordu.
Yine de torunlarını görmeye gelmemişti. Ailemden hiç kimse gelmemişti... Ama böylesi daha iyiydi.
Kitapta yüzüğün bir taslağı vardı. Siyah bir malzemeden yapılmıştı ve bir mücevheri çevreleyen iskelet parmakları olan bir sarmaşık ya da düğüme benziyordu. Özellikle de bir yakut. Taslak MS 635 tarihliydi ve sadece “Persephone’nin yüzüğü” başlığını taşıyordu.
“Bu sahte olmalı,” dedi Cole hayretle ve daha yakından bakmak için koltuktan kalktı. Aurora ile Rowan bile incelemek için çoktan yanlarına gelmişlerdi.
“Bu doğru zaman çizelgesi mi? Ona tapmaya ne zaman başladılar?” diye sordu Cole.
İç geçirip kitabı kapattım. Zaman çizelgeleri ve tanrılar konusuna girmek bile istemiyordum. Cole fazlasıyla şüpheciydi; Seth ise her şeyi biraz daha kolay kabulleniyordu.
Cole’a, eğer tanrılar tanrıysa, zamanın ötesinde olduklarını açıklamaya çalışmak ve bunun daha sonra inandıkları şey için nasıl etiketlenebileceğine ikna etmek güçtü.
Ölü cadılar canlanmadan, bir şüphecinin yanıldığını kanıtlamaya çalışmak çok fazla enerji gerektirecekti. Bu yüzden hikâyemi daha sonraya sakladım. Bazen bazı şeyleri oluruna bırakmak daha iyiydi.
“Pekâlâ. Yatma vakti,” dedim. Cole kıkırdadı. Ne kadar sinirli olduğumu çok iyi biliyordu.
Rowan daha fazlasını duymak istiyordu ama Aurora çoktan evin sonundaki yatak odasına kaçmıştı.
Onlar odadan çıkana kadar Cole’un kolları kalçalarıma dolanmıştı. Hızla kitabı güvenli bir yere kaldırdım. “Bana kızgın mısın?”
“Sana kızamam. Soru sorman harika,” diye isteksizce itiraf ettim. Omzumda aşağı yukarı öpücükler gezdirmeye başladığında iyice sakinleşmiştim.
“Hâlâ hikâyeni dinlemek istiyorum.”
“Mhmm,” diye cevap verdim, diğer kolumu kıvırıp bir elimi gömleğinin altından beline sokarken.
Onu kendime çektim. “Bence yalan söylüyorsun.”
“Kesinlikle yalan söylüyorum. Şu anda başka bir kadın umurumda bile değil.”
“Seth evde mi?”
Cole kulak mememi dişleyerek, “Ormanın dışında,” diye cevap verdi. “Aklımda eğlenceli bir oyun var. Oynamak ister misin?”
Teklifi, çoğunlukla sessiz duran içimdeki kurdu canlandırdı.
Bir cadı ve anne olmaktan en az benim kadar keyif alıyor gibiydi. İçeride kalmaktan ve başkalarını beslemekten memnundu. Yine de böyle zamanlar bir meydan okuma gibi geliyordu. “Aklında ne var?”
“Eve geliyor. Eğer zamanında yetişebilirsen, ikimiz de seni beceririz.”
“Zamanında mı?” diye sordum şaşkınlıkla. Kendimi onun kollarından çekerken arkamı döndüm.
Cole’un gözleri çoktan kaymıştı, bana sırıtırken içindeki kurt ortaya çıkmaya başlamıştı.
“Kaç, kaç, kaç küçük kurt. Gelip seni yemeden önce kurtul.”
