Günahkâr Serisi 1: Unutulmuş Kralın Günahları
Yazar
Silver Taurus
Okur
268K
Bölüm
26
Meraklı Bir Kalp
ZION
Lumia Krallığı’nın en yüksek uçurumunda duruyordum. Nefret ettiğim ama yine de evim olan yerdeydim.
“Pek değişmemiş, değil mi?” dedi kardeşim arkamdan.
Omzumu çevirip ona baktım.
Lumia Krallığı’nı artık kardeşim, Kral Noah yönetiyordu. Yıllar önce bu toprakların yükünü taşıyamaz hâle geldiğimde yönetimi benden devralmıştı.
“Artık dönelim mi?” dedi Noah omzumu hafifçe sıkarak. “En sevdiğin yemeği yaptırdım.”
Başımı sallayıp atımın dizginlerini tuttuktan sonra şatoya doğru ilerlemeye başladık. Muhafızlar arkamızdan geliyordu.
Buralardan uzun zamandır uzaktaydım.
Gerçek şu ki hiç özlememiştim. Buraya kendi isteğimle gelmemiştim. Kardeşim çağırmıştı.
Şatoya yaklaşırken meydandaki kalabalığa baktım. İnsanlar durmuş, bize bakıyordu.
Yanlarından geçerken fısıldaşmalar başladı. Yüzümü ifadesiz tuttum. İçimde en ufak bir sevinç yoktu. Geri döndüğümün haberi hızla yayılacaktı.
Krallığı neredeyse yok eden günahkâr geri dönmüştü.
Kapüşonumu biraz daha öne çekerek yüzümü gizledim. Şatoya doğru ilerlerken kardeşimin yüzündeki endişe belirginleşiyordu.
Bir an önce şatoya girmem gerekiyordu. Noah da bunun farkındaydı.
Girişteki muhafız kulelerine baktım.
Kardeşim şatoyu değiştirmişti. Daha önce yaşananlardan sonra güvenlik şarttı.
Kardeşimin emriyle hepimiz durduk. Birkaç muhafızla hizmetçi bizi karşıladı ama kendimi hiç rahat hissetmiyordum.
Sessizce attan inerek çantamı sırtıma aldım. Noah’nın beni çağırdığını duysam da durmadım. Doğrudan içeri girdim.
Beni görür görmez hizmetçiler hızla eğildi.
Artık kral değildim ama hükmetme gücüm sürüyordu. Kardeşim yalnızca yerimi almıştı, tacımı değil.
“Zion, bekle!” diye seslendi Noah, bana yetiştiğinde.
“Ne oldu, kardeşim?”
“Burada rahat olmadığını biliyorum ama bu kez kalabileceğini umuyorum,” dedi. “Burası senin evin, Zion. Kolay değil, biliyorum.”
Durdum ve ona döndüm. İç çekerek yüzümü ovuşturdum.
“Noah, buraya kendi isteğimle dönmedim,” dedim. “Sen istedin. Kalacağıma söz veremem.” Arkamı dönmeden önce ekledim. “Ayrıca artık buraya ait değilim.”
“Zion!” diye seslendi ama onu tamamen duymazdan gelerek merdivenleri çıkmayı sürdürdüm.
Yapmak istediğim son şey hayatım hakkında konuşmaktı.
Büyük merdiveni çıkıp yatak odalarının bulunduğu koridora ulaştım. Noah, odamın temizlendiğini ve hazır olduğunu söylemişti. Krala ait oda hâlâ benim sayılırdı.
“Merhaba, Kral Zion,” dedi tanıdık bir ses. Gülümsedim.
Yıllar önce yaşanan o korkunç olaydan sonra geriye kalan sayılı kişilerden biri de Rosa’ydı. Kendisi baş hizmetçimizdi. Aynı zamanda dadımızdı.
“Merhaba, Rosa. İyi misin?” diye sordum. O sırada çift kanatlı kapıları açıyordu.
“İyiyim, Zion,” dedi Rosa. “Büyümüşsün.”
Güldüm. “Artık yaşlı sayılırım.”
“Yaşlı mı? Daha gençsin, çocuğum. Odanı beğendin mi, yoksa bir şeye ihtiyacın var mı?” diye sordu, ben odayı incelerken.
Oda eskisi gibiydi. Sade beyaz duvarlar, koyu mavi perdeler ve ahşap sütunlu yatak yerli yerindeydi.
Açık balkon kapılarından dağlar görünüyordu.
“Evet, her şey iyi,” dedim sessizce, pencereye yaklaşırken. Aşağıda kasaba uzanıyordu.
“Yaşlı adamı ziyaret etmelisin,” dedi Rosa. “Döndüğünü öğrenirse seni görmek isteyecektir. Buna çok sevinir.”
“Öyle mi?” dedim omzumun üzerinden bakarak.
“Git, biraz dolaş,” diye ekledi. “Pazarı özlemişsindir. Bugün yeni egzotik meyveler de gelmiş. Beğeneceğin bir şey çıkar.”
Fikir kulağa hoş geliyordu ama biri beni tanır mıydı?
“Zion,” dedi Rosa arkamdan. “Oraya dönmeyi seçsen bile umarım burada da kendini biraz olsun iyi hissedersin. Kolay olmadığını biliyorum.”
Pencerenin korkuluğunu tuttum ve başımı eğdim. Kalbim de zihnim de sakindi. Rosa’nın ne demek istediğini anlıyordum. Yine de buradaki her şey bana yaptıklarımı hatırlatıyordu.
“Çocuğum, o suratını asma,” dedi Rosa, omzuma dokunarak. Sesini alçalttı. “Kimse seni suçlamıyor, Zion. Seni affettiğimi sanıyordun.”
Yutkunarak başımı salladım. Rosa sıcak bir gülümsemeyle bana bakıyordu.
“Burada iyi vakit geçir, olur mu?” dedi. “Yemek hazır. Git, üstünü değiştir ve yıkan. Sonra pazara uğra. Bana da bir şeyler almayı unutma.”
Gülümsedim ve odadan çıkarken ona baktım.
Kalabalık kasabaya bir kez daha göz attım. Yıllar uzak kalmış olsam da geri dönmek hâlâ içimi daraltıyordu.
İç çektim, pencereden uzaklaştım ve banyoya doğru yürüdüm.
***
“Pazara gidiyorsun, öyle mi?” diye sordu Noah, beşinci kez.
Sürekli soru soruyordu. Artık sinirlenmeye başlamıştım.
“Evet. Sorun ne?” dedim.
Noah bir şey söylemedi.
“Bak, sadece kısa bir süreliğine çıkıyorum,” dedim. “Geri döneceğim. Kimseyi de rahatsız etmeye niyetim yok.”
Noah başını sallayarak boğazını temizledi.
“Tamam. Sadece dikkatli ol,” dedi.
Şarabımdan bir yudum aldıktan sonra ayağa kalktım ve izin isteyip atımın bağlı olduğu yere gittim. Ata binip dizginleri sıkıca tuttuktan sonra da yola çıktım.
Eldivenim elimdeydi, kapüşonum yüzümü örtüyordu.
Nöbetteki muhafızlar başlarıyla selam verdi. Yanımda rahat değillerdi, bunu hissediyordum.
Onları görmezden gelerek pazara yöneldim. Atım koşarken yamaçları izledim.
Bölgenin en yüksek tepesinde şato yükseliyordu. Yukarıdan kasaba ve çevredeki topraklar çok net bir şekilde görünürdü.
Omzumun üzerinden baktığımda şatoyu tüm görkemiyle gördüm. Ardından yeniden önüme dönerek meydana doğru ilerledim.
Oraya birkaç dakikada vardım.
Kimsenin beni fark etmemesi iyi olmuştu. Kapüşonumu biraz daha indirdim, atımı okşadım ve pazara doğru ilerledim.
Meydan, her zamanki gibi insan ve tezgâh doluydu.
Burada hiçbir şey değişmemişti.
Rosa’nın dediği gibi, nadir meyveler satan birçok tezgâh vardı.
Birkaç tezgâha yaklaşıp geri götürmek için meyveye koyuldum. İşimi çabucak bitirdikten sonra da balıkçıların olduğu bölüme geçtim.
En kalabalık yere yönelince keskin balık kokusu midemi kaldırdı. Her gelişimde aynı şeyi yaşayarak yine yüzümü buruşturdum.
Rosa’nın kocasını aramak için etrafa bakınırken tezgâhını gördüm. Pazardaki en iyi satıcılardan biriydi.
Tezgâha yaklaşırken birinin beni izlediğini hissetsem de buna aldırmayıp dikkatimi balıklara çevirdim.
“Bakın kim gelmiş!” diye seslendi Rosa’nın kocası, yanıma sokulup. “Hey, evlat, nasılsın?”
“İyiyim,” dedim ona dönerek. “Sen nasılsın?”
“Harika. Geri döndüğünü duyunca çok sevindim,” dedi gülerek.
Gülümseyip geliş nedenimi anlatınca hazırladığı balıkları bir torbaya koyup uzattı. “Bunu kardeşine götür. Şu çörekleri de ekledim, umarım beğenirsiniz,” diye ekledi.
Teşekkür edip yakında yine uğrayacağıma söz vererek oradan ayrıldım. Beni izleyen biri vardı. Oradan uzaklaşmak istiyordum.
Vedalaşıp kalabalığa karışarak izimi kaybettirmeye çalıştım. Tam insanların arasından sıyrılırken sert bir küfür işittim.
Dönüp baktığımda yerde yatan bir kız gördüm.
Ona yardım etmek için elimi uzattım. Elim eline değdiği anda kolumdaki katılık çözülmüştü, ancak içimi yoklayan o tuhaf hisse aldırmadan bunu geçiştirdim.
“İyi misin?” diye sordum, tutup doğrulmasına yardım ederken. Yüzüme bakmakla yetinince yeniden seslendim. “Hey, iyi misin?”
“Hayır!” dedi kaşlarını çatarak.
Şaşkınlıkla bir an yüzüne baktım. Boğazım kurudu, yutkundum.
Saçları zifir gibi siyahtı, gözleri griye çalıyordu. Bu yörede pek rastlanmayan bir görünüşü vardı ama asıl insanı çarpan bakışlarıydı.
Özür dilemeye hazırlanırken birden durdu. Gözleri kolumla yüzüm arasında gidip geliyordu.
Bir şeyler mırıldanırken kollarımı daha sıkı kavradı. İnsanların bana dokunmasından nefret ederdim.
Kolumdaki sertlik çözülmeye başlarken kollarımı geri çektim ve arkamı dönmeye hazırlandım.
Kız şaşkın görünüyordu ama beni bırakmadı. Kollarımı daha sıkı tuttu.
Bir terslik vardı ve bundan hiç hoşlanmamıştım.
“Bekle! Lütfen gitme!”
“Bırak!” dedim.
Başka bir şey daha söyledi ama pelerinimi elinden kurtarıp şatoya doğru koşmaya başladım. Nedense dudaklarımda bir gülümseme belirmişti.
***
“Döndün mü?” diye seslendi Noah odasından.
Açık kapıya baktım.
“Pazar nasıldı? Bana bir şey aldın mı?”
Gözlerimi ondan kaçırarak, “Evet,” dedim. “Rosa’nın kocası sana balıkla çörek gönderdi.”
Arkamı döndüğümde peşimden geldi.
“İşin yok mu senin?” dedim.
Omuz silkti. “Sonra hallederim. Nasıl geçti? Bir sorun çıkmadı ya?” Merakı yüzünden okunuyordu.
“Hayır,” dedim soğuk bir sesle.
Noah kaşlarını çattı ve önüme geçerek yolumu kesti. “Bir şey mi oldu?”
İç çekip onu kenara çekmeye çalıştım.
“Hiçbir şey olmadı,” dedim.
Arkamdan güldü.
“Demek bir şey oldu. Bir kız mı?”
Gözlerimi devirip odama girdim.
“Noah, işine dön. Sorumlulukların var,” dedim.
“Evet ama burada sorumlu olan benim, sen değil, kardeşim,” dedi gülerek.
İç çekip kapüşonumu çıkardım. Noah’nın bakışlarının üzerimde dolaştığını hissediyordum.
“Yani,” dedi tavana bakarak. “Bir kız mı?”
“Hayır,” dedim sinirle.
Noah’nın üstelemeye devam edeceğini sanıyordum ama yalnızca mırıldanmakla yetindi.
Daha fazla soru sormadığı için rahatlamıştım.
“Tamam, işime dönüyorum,” dedi kurnaz bir sesle. “Sıkılırsan yanıma gel, evrak işlerinde bana yardım edersin.”
Kaşımı kaldırsam da başımı sallayarak karşılık verdim. Ardından kendimi yatağa bıraktım. Tavandan sarkan kristal avizelere bakıp kaldım.
“Bu arada,” dedi Noah kapıyı aralarken. “Yarın benimle meydana geliyorsun.”
“Ne?”
“Evet, doğru duydun,” dedi gülümseyerek. Ardından kapıyı kapattı.
İç çektim. Sol elimi kaldırıp bir süre baktım. Burada olmaktan hoşlanmıyordum ama şimdilik başka çarem yoktu.
Aklım yine o kıza kaydı. Yanında neden sakinleşmiştim? Daha da garibi, elimdeki sıcaklık hissi nasıl geri gelmişti?
Bu sorular kafamda dönüp dururken üzerimi çıkardım ve banyoya geçtim.
Aynadaki yansımama bakıp hafifçe güldüm.
Birinin bana dokunmuş olması ve uzun zamandır ilk kez bundan rahatsız olmamış olmam hâlâ aklımı kurcalıyordu.
Bunun iyi mi yoksa kötü mü bir işaret olduğunu kestiremiyordum.
