Son Umudu
Yazar
Karrie
Okur
8,0M
Bölüm
93
Prolog
Lake
Aynaya baktığımda bana bakan kızı tanıyamıyordum.
Kızın bir zamanlar zümrüt gibi ışıldayan gözleri artık donuk ve bomboş bakıyordu. Sol yanağından süzülen yaşlar kurumuş ve burnu çok ağlamaktan kıpkırmızı olmuştu.
Gece elbisesi parçalara ayrılmış, karnı ve göğüs kafesi boyunca morluklar oluşmuştu. Bakımsızlıktan saçları matlaşmış ve yağlanmıştı.
Yakıcı bir acı topu üzerimden geçerken acılar içinde çığlık attım. Vücudum yere çarparken kemiklerim ve kaslarım sızlıyordu. Gözlerimden yaş damlarken bir çift kol nazikçe bana sarıldı.
Ayak parmaklarım öylesine bükülmüş ki, çıtladıklarını duyabiliyordum. İkizim Landon'un kollarında kıvrılıp feryat ettim. Vücudum acıdan kasılmıştı.
"Onu öldürecek!" Annemin boğuk çığlıklarını duydum, "Bebeğim."
Landon beni iyice sarmalarken ben de yüzümü boynuna gömdüm. Pençelerim ve köpek dişlerim sökülüyordu.
"Gitmesine izin verme Landon," diye emretti babam "Lynne onunla savaşıyor."
Kurdum Lynne, fena biçimde ortaya çıkmak ve onu bizden alan her şeyi parçalamak istiyordu.
Bir başka acı dalgası üzerimden geçerken göğsüm çatlıyordu. Landon'ın açık renkli tişörtüne tutunup, kanayıncaya kadar alt dudağımı ısırdım.
Gözlerim sıkıca kapalı ve yüzüm gergindi. Yaptıkları her şeyi hissedebiliyordum.
Ve bundan önceki birçok gecede olduğu gibi, acı, ilk ortaya çıkışı kadar çabuk kayboldu.
Lynne yavaşça kendini gerçekliğe bırakarak kafamın arkasında bir yere kaçtı. Acısını dindirmeme de izin vermedi.
"Her şey yolunda." Landon saçımı yüzümden çekerek düzeltti. Boğazımda bir yumru ile kollarının arasında oturuyordum.
"Bunu bana neden yapsın ki," diye sordum çatlamış sesimle.
Yaralarımdaki kanın hafifçe lekelediği banyo fayansına bakarken yüzüm duygudan yoksundu.
Annem "Buna bir son vermelisin,” diye yalvardı babama. “Böyle olmamalıydı.”
Landon'ı sarılmayı bırakıp kollarında gevşedim. Beni seve seve taşırken omzumu ovuyordu.
"Bunun nasıl olması gerektiği umurumda değil," diye hırladı ikizim, "Lake'in şu anda bize ihtiyacı var. Önemli olan da bu."
Bir süre ikna etmeye çalıştıktan sonra, Landon'un beni ayağa kaldırıp odama dönmeme yardım etmesine izin verdim. Ailem dağılmış ortalığı temizlemek için geride kaldı.
"Lake." Landon karnımı görünce iç çekti. Çürükler bu gece daha belirgindi. Birçoğu mavi ve koyu mor, diğerleri ise bu sabahkinden dolayı sarıydı.
İkizim geceliğimi çıkarıp yerine kendi gömleğini giydirdi. Tırnaklarımın yaptığı kesikleri tahriş etmeyecek kadar gevşekti.
Landon battaniyeyi üzerime çekerken, "Lütfen... Beni yalnız bırakma," diye fısıldadım. Hiçbir şey söylemedi, sadece yanımda yere oturuyordu.
Arkamı döndüm ve Landon'un hafif mırıltılarıyla uykuya daldım.
1: Nereye Kadar Sürecek?
Şimdi saat gecenin 3'üydü. Gözlerim daha fazla yaş dökemeyecek kadar kurumuştu.
Ne zaman uykuya dalmaya başlasam, yüzündeki iğrenme bakışını görüyordum ve sesindeki o geceden kalma hoşnutsuzluğu duyuyordum. Beynim, tanıştığımız zaman neler olabileceğini ve neler olması gerektiğini hayal edip duruyordu.
Şimdiye çoktan çiftleşmiş ve işaretlenmiş olacaktım. Şu anki Alfa ve Luna, ailemi ve beni sürü evine kabul edecekti. Orada, eşim ve ben hayatımıza birlikte başlayacak, mezun olacak ve yeni Alfa ve Luna olarak adlandırılacaktık. Ama en önemlisi, onunla yatakta mutlu ve güvende olacaktım.
Göğüs kafesimin zonklayışıyla inledim. Reddedilmenin yeni bir belirtisi de devam eden anksiyete ve anksiyete atakları oldu. Hiperventilasyon, Lynne’in de baskısıyla, neredeyse kaburgalarımın çatlamasına neden oluyordu.
Sahip olduğumuz şey, sadece insan değil, bir kurdun da bedeniydi. Lynne bu noktada ikimiz için de daha kolay olsun diye dönüşmeye çalışıyordu ama ben reddetmeye devam ediyordum. Bu yüzden neredeyse üç kaburgam çatladı.
Yakınımda olmasa bile kokusunu hâlâ hafifçe alıyordum. Orman ve taze yağmur kokuyordu.
Ay Tanrıçası ve onun Yazgıcılar’ı, anneme biraz daha fazla dayanmamı söylemişlerdi. Ama bu acıyı daha ne kadar içimde tutabileceğimi merak ediyordum.
Okula giderken neredeyse uykuya dalmak üzereydim. Eşim dün gece yine eğleniyordu ve bu durum beni üzerinde gezdirilen bir jilet gibi acıtıyordu. Boynum düşecek gibi hissettim. Normalden çok daha kötüydü.
Ayrıca bu sabah yine makyaj yapmak zorunda kaldım. Bu siyah halkalar beni kuduz bir rakun gibi gösteriyordu.
“Biliyorsun değil mi,” dedi Landon arabayı her zamanki yerine park ederken, "Hâlâ kıçını tekmeleyebilirim." Ona hafifçe gülümsedim. Acım sesimden anlaşılıyordu.
"Landon," dedim iç çekerek, "Sadece süreci atlatmak istiyorum. O istediğini yapabilir ve ben de iki gece üst üste güzellik uykumu alabildiğimde aynısını yapacağım."
Erkek kardeşim gözlerini devirse de benim şaka girişimime kıkır kıkır güldü. Göğsümde son birkaç saattir demlenen gergin düğümü çözdü.
"Lake," diyerek Riley bana doğru koştu ve beni kucakladı. Kardeşimin şaşırmış yüzüne gülümsemeden edemedim.
"Ne? O benim en iyi arkadaşım," diye belirtti Riley.
"Ben hiç böyle bir tepki almıyorum!" Landon somurtmaya başladığında yüzü ekşirdi. Riley, Landon'ın yanağına kocaman bir öpücük koyup, suratını boynuna gömerken, ben gözlerimi muhabbet kuşlarına çevirdim. Landon'ın gülümsemesi paha biçilemez ama bugün geleceğini bildiğim korku ve endişeyi hissetmeden edemiyordum.
Landon ve ben Kimya dersine giderken, Lynne huzursuzlandı. Köşeyi döner dönmez onu sakinleştirmeye çalıştım ama bunu yapar yapmaz pişman oldum.
Eşimi yeni eşiyle görünce gözlerim kocaman oldu. Kadın kollarını adamın beline dolamış ve adam gülümsüyordu. Birbirlerinin gözlerine hayranlıkla bakıyorlardı.
Lynne'in öfkesini ve benim üzüntümün dayanılmaz ağırlığını hissedebiliyordum. Onlar ağır çekimde, tutkulu bir bicimde öpüşürken vücudum ağrımaya başladı. Vücudum buz gibi kaskatı kesilince Landon da bunu fark etti.
"Lake." Landon elimi tutmaya çalıştı ama ben geri çekildim. Gözlerim hâlâ önümdeki çifte yapışmış durumdaydı. "Sana yardım etmeme izin ver. Burada çok fazla insan var. Seni eve bırakayım, sonra da koşuya çıkarsın.”
Aniden, kurdumun beni besleyen öfkesi üzüntümün önüne geçti. Göz teması kurduğumuz zaman eşimin gülümsemesi kayboldu. Kollarındaki kız da bana bakarken ellerim sırt çantamın kayışlarını koparmaya başlamıştım.
"Hey, reddedilmiş küçük hanım," dedi kız sırıtarak.
Kardeşim hırladı, "Delilah, dikkat et." Lynne sınırlarımı zorlamaya başlamıştı. Delilah'ı parçalamaktan ve partnerimizin onunla ilgili anılarını mahvetmekten başka bir şey istemiyordu.
"Ne," dedi Delilah kıs kıs gülüp partnerimin yanağını öperken. O ve ben taş gibi soğuk gözlerle birbirimize bakıyorduk. Onun yeşil gözlerinde midemi bulandıran bir şey vardı. "Herkes aynı şeyi merak ediyor. Neden haydut olup, buradaki herkese saldırmıyor?"
"Çünkü o-" Kardeşim cümlesini bitirmeden sırt çantamı yere bırakıp ters yönde koştum. İnsanlar ya yol açıyordu ya da ben çarpıp geçiyordum. Burada daha fazla kalırsam tüm insani hislerimi kaybetmenin eşiğinde olduğumu söyleyebilirdim.
Okulun ön girişinden kaçtım ve ormana doğru koştum. Köpek dişlerim ve pençelerim çıktı. Gerçek bir kurt bedeninde değildim, ama iyi bir koşuya ve bir iki ağacı devirmeye yetecek kadar kurttum.
Bu gece dolunay vardı. Lynne'le kontrol yüzünden yaptığım kavgadan dolayı vücudum titriyordu. Bölgeye dönebilmem tüm enerjimi aldı. Ailemle yüzleşme cesaretini toplamam da iki saatimi... Benim için çok endişelendiklerini biliyordum.
Evden 10 km uzaktaydım. Kişisel alana ve temiz havaya ihtiyacım vardı. Bölgedeki her yer onun gibi kokuyordu. Kurdunun bir sonraki Alfa olacağını bildiğinden, Kara Ay sürüsünün olduğu bölgeyi çevreleyen sınırların normal rutin kontrolünü yapıyordu.
10 kilometre uzaktan bile eşimin lezzetli kokusunu alabiliyordum. Delilah'ın bu sabah sümüklü ellerini eşimin beline doladığı görüntü aklımdan çıkmıyordu. Bir acı daha göğsümde belirdi.
Gömleğimi sıkıca tutup Ay'a bakıyordum. Hayatımın 18 yılı boyunca sevdiğim, güzel Ay.
Geceleri hep dışarı çıkar ve Ay'ı izlerdim. Annem dışarıda uyuyakaldığım için beni hep azarlar ve bir iki gün boyunca beni cezalandırırdı. İlk vardiyada tek yaptığım bu olurdu. Dışarıda çimlerde veya Lynne'in Kış için sıcaklığı yalıtmak adına yaptığı bir yuvaya sahip ağacın gölgesi altında uyumak...
Lynne hayatıma geldikten sonra annem benimle kavga etmeyi bıraktı. Çünkü her halükarda kaçacaktım, o da vazgeçti.
İç çekip yere baktım. Tek düşünebildiğim şey acıydı. Kaderimde olanı kaybetmenin ve sonrasında ne olacağımın acısını...
Sonunda gözyaşlarım boşaldı. Daha fazla tutamadım. Son birkaç haftadaki her şey, neredeyse bütün bir ağaç vadisini yıktığım yere kadar yükseldi.
"Bunun geçeceğini söylediğini biliyorum," diye fısıldayıp Ay'a tekrar baktım. Tanrıça’mızın ve Yazgıcılar’ının evi. "Ama... Bunun olmasına ne kadar daha izin vereceksin!" Sözlerim acım ve öfkemle doluydu.
Boynumun sol tarafını tuttum. Güneş battığından beri yanıyordu.
Boynumun yanması arttıkça çığlık atmaya ve dizlerimin üstüne çökmeye başladım. Tenim çok sıcaktı. Sanki kızgın bir demirle dağlanıyormuşum gibi hissediyordum.
Lynne'in acısı duygularımı bir anda ele geçirdi. Öfkem, acım, üzüntüm ve saf çaresizliğim aynı anda kafama hücum etti. Vücudum ağrıyor, eklemlerim sertleşiyordu.
Eş bağı beni cezalandırıyordu. Ay Tanrıçası'nın hediyesi beni cezalandırıyordu. Yazgıcılar'ın kaderi beni cezalandırıyordu. Kendi kurdum beni cezalandırıyordu.
Daha fazla dayanamayacağımı düşünürken bedenim çöktü. Hiperventilasyona başlarken gözlerim kapanmak istiyordu
Tam da gözlerimi daha fazla açık tutamazken karanlık bir şekil, Ay'ın ışığını gözümün önünden kesiyor.
