Hart Kardeşler Kitap 3: Sterling'e Aşık Olmak
Yazar
Meghann Crane
Okur
245K
Bölüm
21
Sterling, acımasız bir kazanın ardından hem bedenen hem de ruhen yaralı bir şekilde geri dönüş mücadelesi veriyor. Dünyayı kendinden uzak tutuyor, mesafenin kontrol edebileceği tek şey olduğuna inanıyor. Ama Olivia, onun ördüğü duvarların ardında kaybolmasına izin vermiyor. Sarsılmaz sabrı ve sessiz gücüyle, geri çekildiğinde bile onu iyileşmeye doğru itiyor. Yavaş yavaş kahkahalar geri dönüyor, güven keskin kenarları yumuşatıyor ve ikisinin de beklemediği bir çekim büyümeye başlıyor. Ne var ki Sterling’in geçmişinden gelen gölgeler yeniden yükseldiğinde, kurdukları her şey sınanır. Şimdi, aralarında filizlenen bu bağın, önlerindeki fırtınayı göğüslemeye yetecek kadar güçlü olup olmadığına karar vermeleri gerekiyor.
Bölüm 1
Kitap 3: Sterling'e Aşık Olmak
STERLING
“Bu saçmalığın alasını yaşıyorum. Gayet iyiyim ve ekstra terapiye ihtiyacım yok,” dedim.
“İhtiyacın olduğunu bilmelisin.”
“Evde de yapabilirim.”
“Ben sadece doktorun değilim, arkadaşınım da ve olman gerektiği gibi iyileşmiyorsun.”
İnsanların bana iyileşme sürecimde nerede olmam gerektiğini söylemesinden bıktım usandım. Yalnız bırakılmak ve işleri kendi bildiğim gibi yapmak istiyorum.
“Haklı olduğumu biliyorsun Sterling. Yardım almadan zar zor yürüyebiliyorsun ve kazadan bu yana aylar geçti.”
“İyileşme süresi herkes için farklıdır.”
“Doğru ama sen kendi kendini iyileşmekten alıkoyuyorsun. Yapman gerekeni yapman için ne gerekiyor?”
“Bunu evde yapmama izin ver ve bana hasta muamelesi yapma.”
“Ailen yardım etmeyi kabul ederse, fizik tedaviyi evde yapmana izin vermekte sorunum olmaz.”
“Anlaştık.”
***
“Seni burada görmek beni mutlu etti,” dedi Reece sırtıma vururken.
“Başka seçeneğim yoktu. Karın hayır cevabını kabul etmedi,” dedim.
“Sonsuza kadar evinde saklanamassın. İyileşmene yardımcı olmak için dışarı çıkman gerekiyor.”
“Keşke iyileşmem konusunda bu kadar endişelenmesen. Bebek değilim ve güvenilir biriyim,” diye çıkıştım.
“Yanlış bir zamanda mı geldim?” dedi Olivia içeri girerken.
“Hayır. Sterling her zamanki gibi huysuzluk yapıyor sadece,” diye yanıtladı Reece.
Olivia bana gülümsedi, Caroline'ı kucağına aldı ve Etta'nın yanına oturdu. Onun burada olacağını bilseydim gelmezdim.
Aile dışından kimseyle uğraşmak istemiyorum.
“Nasılsın Sterling?” diye sordu Reece.
“İyiyim.”
“Sterling, nazik ol,” dedi Etta.
“Sorun değil Etta. Konuşmak istemiyorsa zorunda değil.”
“Ne zaman küçük kardeş oldum ben?” dedim, sinirli hissederek.
“Evrene siktir git demeye karar verip her şeyden ve herkesten nefret etmeye başladığın anda,” diye araya girdi Beau odaya girerken.
Büyürken onlar da böyle mi hissediyordu acaba, ben sürekli onları zorlayıp ne yapmaları gerektiğini söylediğimde? Eğer öyleyse, bazen benden nefret etmelerine şaşmamalı.
“Bu konuyu geçebilir miyiz?” diye içimi çektim.
“Yıllık Hart kamp gezisini konuşmaya ne dersiniz?” diye önerdi Etta.
“Hayır, çünkü bu yıl olmayacak.”
“Hadi ama. Her şeyi mahvedemezsin. Yine de olacak; sen geleceksin ve bu yıl Olivia ile Nadia'yı da davet ediyoruz.”
“Dahil olmak zorunda değilim Etta. Bu aile için.”
“Sen de ailesiniz. Çocuklarım sana teyze diyor, yani bu ailenin bir parçasısın.”
Olivia'nın ağzının küçük bir gülümsemeye dönüştüğünü izledim. Etta'nın sözlerinin onu mutlu ettiği belliydi.
Bildiğim kadarıyla artık burada ailesi yok, bu yüzden Etta onu bir sürü şeye dahil etmeye çalışıyor ve neredeyse kardeşlerim kadar buralarda. Ama onun beni bir şeyler yapamayan biri olarak görmesini istemiyorum. Kimsenin beni öyle görmesini istemiyorum.
***
“Yardıma ihtiyacın olmadığından emin misin?”
“Eminim Winston. Eğitimli bir fizyoterapistim ve bunu kendi başıma yapabilirim.”
“Ya düşersen? Kim seni kaldıracak?”
“Düşmeyeceğim.” Çünkü doktorun bana söylediklerini yapmayı planlamıyorum. Bunu kendi bildiğim gibi yapacağım.
“Lütfen inatçılık edip incinme. Bunun üstesinden gelmen gerekiyor ve biliyorum söylemesi yapmaktan kolay ama Julie ve kaza geçmişte kaldı. Geleceğe bakmaya başlaman gerekiyor. Etta'nın yolda bir çocuğu daha var ve Theo'yu ve Nadia'nın önümüzdeki birkaç ay içinde doğuracağını unutmadığını biliyorum. Bunu kaçırmak istemezsin ve onların da seni kaçırmasını istemem.”
“Duygusal olup beni suçlu hissettirecek son kişinin sen olacağını düşünmüştüm.”
“Bu gerçek. Daha iyisini hak ediyorsun ve herkese pes etmediğini göstermen gerekiyor.”
“Tamam ama evde sağlık hemşiresi tutmayacağım. Beni sinirlendiriyorlar ve sadece bir şey olursa diye birinin etrafta olmasını istiyorum. Bana yardım etmelerine ya da bana çocuk muamelesi yapmalarına ihtiyacım yok.”
Ona böyle boyun eğdiğime inanamıyorum. Çocukları kullanarak beni kabul ettirmek için tam olarak ne söylemesi gerektiğini biliyordu.
“Anlaştık. Olivia müsait ve muhtemelen sana yardım eder.”
“Hayır. Asla,” diye hızlıca yanıtladım.
“Neden? Çalmayacağını biliyorsun ve kendisinden isteneni yapacaktır.”
“Çünkü aile dışından birinin burnunu işime sokmasını istemiyorum.”
“Mantıklı ol Sterling. Hiçbirimiz ihtiyacın olduğunda müsait olamayız. Hepimizin işleri var ve bazılarımızın aileleri var.”
İçimi çektim ve kardeşime baktım, boyun eğmek istemiyordum ama gerekiyor.
“Tamam ama beni sinirlendirdiği ilk anda kovuyorum.”
“Önce sana yardım etmeyi kabul etmesi gerekiyor ve bu tavrınla hayır diyebilir.”
