The Irish Syndicate 1. Kitap: Günahkâr Arzularımız
Yazar
M. L. Smith
Okur
3,2M
Bölüm
55
"Sen her zaman benimdin.”
Mina üvey abisini bir daha görmeyi hiç beklemiyordu—hele ki bu şekilde. Ama gizemli bir kulübe adım attığında, kendini doğrudan onu gölgelerin içinden izleyen... ve onu kendine ait yapmak için bekleyen tek adamın kollarında bulur. Boston suç sendikasının acımasız lideri Ronan, onu sadece istemekle kalmıyor; artık ona sahip. Yıllar süren sessiz saplantı işte bu anı hazırladı ve hiçbir şeyin—ya da hiç kimsenin—aralarına girmesine izin vermeyecek. Düşmanlar etraflarında çember daraltırken ve sendika uçurumun kenarında sallanırken bir şey çok net: İşler ne kadar karanlık bir hâl alırsa alsın, onun gitmesine izin vermeyecek.
Bölüm 1
MINA
Maskesindeki ipek kurdeleyi kurcalayarak, Mina Fitzpatrick yeraltı seks kulübünün gösterişli koridorunda ilerledi. Duvarlar koyu kırmızı kadife ile kaplıydı, siyah bordürler stilettolarının altındaki oniks karoların arasında zarif bir uyum oluşturuyordu.
Burada olmamalıydı.
Otel odasındaki sıcacık küvette uzanıp o günkü uzun uçuşun yorgunluğunu atıyor olmalıydı. Ama bunun yerine, çeşitli derecelerde soyunmuş Boston'un zengin seçkinleriyle dolu bir odaya adım attı.
Farklı boyutlardaki maskeler yüzlerini örtüyor, kimliklerini gizliyordu. Etrafında açıkça müstehcen eylemler gerçekleştiriliyordu. Bazıları çıplak kollarına uzanıp onu şehvet dolu bir şeylere çekmeye çalışıyordu.
Mina uzanan elleri görmezden gelerek arkadaşını arıyordu. Lucy'nin nereye gittiğini bilmiyordu ama henüz bir saat bile olmadan buradan çıkmak için sabırsızlanıyordu.
Neden gelmişti ki buraya?
Bu ortam… Ona göre değildi.
Mina iffetli biri değildi ama cinsel partnerlerinde yakınlık arıyordu. Bir bağ istiyordu. Bunu burada bulamazdı.
Rahatlamak istediğinde evde kız gecesi ya da tiyatroya gitmeyi tercih ederdi. Boston'un göbeğindeki bir seks kulübüne dalmayı değil.
Ama en yakın arkadaşı Lucille Hankins, Mina'nın tam tersiydi. Maceracıydı ve özgür ruhlu biriydi—yaşadıkları dünyanın izin verdiği kadarıyla.
Bu gece Mina'yı gelmeye ikna etmişti. Eğlenceli ve anonim bir deneyim olacağına söz vermişti.
O son kısım, Mina'yı her şeyden çok cezbetmişti.
Annesi şu an nerede olduğunu öğrense çıldırırdı. Üvey babasına söylerdi, o da Ronan'a söylerdi—
Bunu düşünme. Lucy'yi bul ve gittiğini söyle.
Mina kalabalığı ikinci kez taradı. Lucy'nin uzun siyah saçlarını ya da ayrıldıklarında üzerinde olan iç çamaşırı setini görmeyi umuyordu.
Hiçbir şey.
Kimseyi tanıyamıyordu, süslü maskeler birbirine karışıyordu.
En azından Mina'nın da tanınma endişesi yoktu. Son beş yılı İrlanda'da geçmişti—önce özel bir okulda, sonra üniversitede.
Eve dönmeyi bile istememişti. Ama mezuniyetten hemen önce üvey babası Dougal aramış ve geri dönmesini emretmişti. Boston'daki İrlanda örgütünün patronu olduğu düşünülürse, ona hayır diyemezdi.
Boyun eğerek tek yön bilet almıştı.
Yarım on yıldır yaşadığı hayat zaten gerçekten kendisinin değildi.
İrlanda'da bile her hareketini izleyen korumalar vardı. Evden uzaktaydı ama hiçbir zaman özgür olmamıştı.
Diploması da bir işe yaramıyordu. Örgüte ait kadınlar çalışmazdı. Genç yaşta evlenip çocuk doğururlardı; günün birinde örgütü devralacak yeni nesil örgüt adamlarını yetiştirirlerdi.
Üniversiteye gitmesine izin verilmesi bile bir mucizeydi; Lucy'ye izin verilmemişti. Daha da büyük bir mucize, ikisinin de henüz evlenmemiş olmasıydı—her ne kadar yaşları çoktan gelmişse de.
Mina, üvey ağabeyinin bunun arkasında parmağı olduğundan şüpheleniyordu.
İnanamıyorum, onu görmeyeli beş yıl olmuş.
Göğsü sıkıştı, eski tanıdık bir acı alevlendi ve anılar sel gibi geldi.
Ronan'la ilk kez annesinin Ronan'ın babası Dougal'la nişanlandığını açıklamasının ardından tanışmıştı.
Mina o zamanlar on beş, Ronan ise yakışıklı ve kaslı bir yirmi iki yaşındaydı. Etrafında karşı konulmaz bir aura vardı. Tehlikeliydi, acımasızdı ve korumacıydı—hepsi Mina'yı ateşe koşan bir pervane gibi ona çeken özelliklerdi.
Daha başından ona vurulmuştu. Sürekli babasının malikanesinde peşinden dolaşıyor, saçma sapan sorularla canını sıkıyordu. On altısına bastığında soruları flörte dönüşmüştü—karşılık görmese de.
Şimdi geriye dönüp baktığında davranışları çok utanç vericiydi.
En azından bu yüzden benimle hiç dalga geçmedi.
Hayır, Ronan ona hep bir örgüt prensesiymiş gibi davranmıştı—bakılması ve korunması gereken biri olarak. Bu da Mina'yı ona daha derinden âşık etmişti.
O günden beri başka birini sevememişti.
Mina bu anıları bir kenara itti, Ronan'ı düşünmeyi reddetti. Yerde sevişen çıplak bir çiftin yanından geçti; iniltiler ve etin ıslak şakırtıları içinde ufak ufak arzu dalgaları uyandırıyordu.
Buraya dair çekincelerine rağmen, bu kadar çiğ seks gösterisine tanık olmanın erotik bir yanı vardı. İçi sızladı ve yüzü kızardı.
Belki de rastgele bir yabancı bulup onunla birlikte olmalıydı. Bir kez olsun Lucy kadar cesur olmalıydı.
Temkinli olmayı bırakıp birkaç saatliğine sadece yaşamak nasıl olurdu acaba?
Buraya gelmenin amacı da bu değil miydi?
İçinden küçük bir heyecan dalgası geçti ama bir yabancıdan seks istemek için yeterince cesur olup olmadığından şüpheliydi.
Mina bir başka odaya geçti; burası bir öncekinden daha karanlıktı.
Birkaç adam uzun, sırtı olmayan köşe koltukta ve lüks görünümlü koltuklarda uzanmış, küçük bir sahnede çıplak bir kadının çıplak bir adamın kucağında sürtünüşünü izliyordu. Adam altında inliyordu.
Kadın da muhtemelen inlerdi, ağzında başka bir adamın siki olmasaydı. Yine de çıkardığı sesler şehvetle yüklüydü; bir ereksiyonun üzerinde zıplarken diğerinin kökünü okşuyordu.
Mina'nın nefesi kesildi bu manzara karşısında.
Hızla bakışlarını çevirdi ve yeni odada Lucy'yi aradı.
Koltukta oturan bir adam onu fark etti. Köşe koltuktan kalkıp ceketini düzeltti; loş ışıkta gümüş maskesi parlarken ona yaklaştı.
“Yolunu mu kaybettin, tatlım? Yoksa bu gece kimi eğlendireceğini gayet iyi biliyor musun?” Adam kalın bir İrlanda aksanıyla konuşuyordu—Boston'da nadir rastlanan bir şey değildi—ama ellerindeki ve boynundaki dövmeler böyle bir parti için sırıtıyordu.
Boston'un seçkinleri arasında bu kadar görünür dövme, ne kadar zengin olursa olsun bir insanı dışlardı.
Sözleri kafasına oturunca Mina gözlerini devirmemek için kendini zor tuttu. Adamın egosu tavan yapmıştı.
Gerçekten onu baştan çıkarmaya mı geldiğini düşünüyordu? Seks arıyor olsa bile bu adam kesinlikle onun tipi değildi. Hayır, onun tipi somurtkan, güçlü ve ondan uzak durmak isteyen İrlandalılardı.
Mina başını iki yana salladı, kızıl saçından bir tutam maskesinin köşesine takıldı. “Ben birini arıyordum—”
“Kimi aradığını biliyorum,” diye sözünü kesti adam. “Buraya o ipeksi kıyafetle onun dikkatini çekmek için geldin.”
Onu tepeden tırnağa süzdü; bakışları özellikle göğüslerinin kabarıklığına odaklanmıştı.
Bu herif kendini ne sanıyordu? Ve kimden bahsedip duruyordu?
“İlgilenmiyorum,” dedi Mina kestirip attı.
Adam kıkırdadı, sesi sahnedeki seks seslerinin üzerine çıktı.
“Duydunuz mu beyler?” diye omzunun üzerinden seslendi. “Küçük baştan çıkarıcı bizim için fazla iyi görünüyor.”
Sahnedekiler de dahil olmak üzere tüm gözler ona döndü.
Mina tereddütle bir adım geri çekildi, sonra omuzlarını dikleştirdi. Buradaki hiç kimsenin onu korkutmasına izin vermeyecekti. O bir Fitzpatrick'ti, kan bağı olmasa bile.
“Getir onu, Finan,” diye sahneye en yakın taht gibi koltuktan derin bir İrlanda sesi yükseldi.
Mina o yöne baktı, karanlıkta koltuğuna rahatça yaslanmış figürü seçmeye çalışarak gözlerini kıstı. Sesi belli belirsiz tanıdık geliyordu ama bu kadar derin ve baştan çıkarıcı bir aksanı hatırlardı herhalde.
Finan olduğunu tahmin ettiği adam kolundan tutup onu sertçe o figüre doğru çekiştirdi.
“Hey! Ellerini çek üstümden, serseri!” Mina yarım yamalak direndi; sapıklardan korunmaya alışık değildi.
Normalde yanında bir güvenlik ekibi olurdu, kimsenin ona dokunmamasını sağlayan eğitimli adamlar—ama bir gece dışarı çıkma hevesiyle onlardan sıvışmıştı.
Şimdi pişmandı.
“Bırak beni!” diye öfkeyle haykırdı.
Finan onu bırakırken ileri itti.
Mina yere düştü, dizlerinin üstüne sert bir şekilde çöktü, göğsü koltuğun kenarına çarptı. Acıyla tısladı, dizleri zonkluyordu.
Bu keskin acı yüzünden, baştan çıkarıcı yabancının ayaklarının dibinde olduğunu fark etmesi bir an gecikti. Adamın kalın, kaslı bacakları iki yanındaydı.
Mina başını kaldırdı, gözleri onun her santimini tararken dünyanın geri kalanı silinip gitti. Siyah kumaş pantolon giymişti, beyaz gömleğinin kolları dirseklerine kadar sıvranmıştı; kollarını kaplayan sayısız dövmeyi gözler önüne seriyordu.
Dudakları ve tıraşsız çenesi dışında yüzünün tamamını örten siyah bir maskenin ardından ona bakıyordu. Yeşil gözler öyle yoğun bir bakışla onu süzüyordu ki nefesi boğazına düğümlendi.
Bir anlığına aklından Ronan'ın hayali geçti.
Bu adam ona benziyordu ama tanıdığı Ronan bu kadar kaslı değildi ve böyle dövmeleri yoktu. Aksanı da bu kadar kalın değildi. Ronan'ınki daha inceydi, iyi bir şaraptaki vanilya notu gibiydi.
Adam çenesini ovuşturdu, kalın gümüş yüzükleri sahne ışıklarında parladı.
Bu yabancı büyüleyici ve yakışıklıydı ama etrafındaki hava tehditkârdı. Karanlıktı.
Mina, adam onu süzerken bir örümcek ağına yakalanmış sinek gibi hissetti.
Daha da kötüsü, bedeni bu bakışlara karşılık veriyordu. Nabzı kulaklarında gümbürdüyordu, uylukları birbirine kenetlenmişti; karnının derinliklerinde arzu birikiyordu. Birbirlerine bakarken dizlerindeki acıyı tamamen unuttu.
Neden ona böyle bir tepki verdiğini anlamıyordu—daha önce pek çok yakışıklı adam görmüştü—ama içindeki büyük bir parça onun gözüne kusursuz görünmeyi umuyordu. Onun kendisini istemesini istiyordu ve bu duygu ne kadar şaşırtıcıysa o kadar da gerçekti.
Belki de bu mekânın etkisiydi—her odada yaşanan seks, özellikle sahnedeki. Geldiğinden beri içine sızan şehveti başta görmezden gelmişti ama şimdi tüm o enerji yabancısına odaklanmıştı.
Oda yavaşça netleşti, tüm gözler ona ve önünde diz çöktüğü adama çevrilmişti. Aniden çöken sessizlik o kadar yoğundu ki iğne düşse duyulurdu.
Adam öne eğildi, parmağını göğüslerinin kabarıklığı üzerinde gezdirdi; bu dokunuş Mina'yı üzerindeki ince elbisenin farkına vardırdı. Parmağı boynuna kaydı, sonra boğazındaki altın kolyeyi avuçlayarak onu kendine çekti.
Mina sessiz emrine itaat etti, zincirin kopmasını istemiyordu. Bu kolye onun için önemliydi. Elleri adamın uyluklarına yaslandı, avuçlarının altında kasların gerildiğini hissetti.
“Büyüleyici bir kadına hoş bir süs. Pahalı,” diye mırıldandı. “Sevgilinden mi?”
“Hayır.”
Gözleri tehlikeli bir şekilde kısıldı. “Önemsiz birinden o zaman?” Sesinde keskin bir ton vardı ve Mina, ilk kez olmamak üzere, başa çıkamayacağı biriyle karşılaştığını hissetti.
“Üvey ağabeyimden.”
“Bu soruma cevap vermedi, güzelim.”
“Tabii ki benim için önemli. O ailem.”
“Bir adam ailesi için böyle bir kolye almaz. İki dik göğüs arasına oturmuş bu büyüklükte bir zümrüt mü? Bu, sahiplenme hediyesidir.”
Mina kızardı, Ronan'la son gerçek karşılaşmasını çok iyi hatırlıyordu.
“Yanılıyorsun.” Ronan hiçbir zaman ağabey rolü üstlenmemişti ama onu sahiplenmemişti de.
Aksine, ilk kez onu kızdırdığında yatılı okula yollamıştı. O günden beri onu görmemişti ve Mina, Ronan'ın bu kolye gibi özel günlerde hediye göndermesine rağmen ondan nefret ettiğine içtenlikle inanıyordu.
Yabancı başını yana eğip onu dikkatle inceledi. “Öyle mi?”
Mina aniden kuruyan dudaklarını yaladı, fazla ileri gittiğinden endişelenerek. “Evet.”
Adam sırıttı ve Mina'nın midesi beklentiyle düğümlendi. Omzunun üzerinden baktı. “Bizi yalnız bırakın.”
Mina birkaç kişinin odadan çıktığını duydu. Başını çevirmeye çalışırken yabancı çenesini kavradı, onu yerinde tutarak arkasındaki adama seslendi. “Finan. İzleyeceksin ama dokunmak yok.”
Ne—
Mina'nın gözleri büyüdü; yabancısının niyetini yavaş yavaş kavradı. Öfke ve şiddetli bir arzu dalgası birlikte içinden geçti. “Finan hiçbir şey izlemeyecek. Seninle yatacağımı sanıyorsan—”
Parmakları çenesinde sıkılaştı ve sözünü kesti. “Buraya sikişmeye geldin, melek, ve bu gece birlikte olacağın kişi ben olacağım.”
