İki Ateş Arasında
Yazar
Vera Harlow
Okur
6,7M
Bölüm
44
Öksüz kalıp bir koruyucu aileden diğerine geçen Adeline, son dokuz yılını yalnız ve bir sır saklayarak geçirir: o bir kurt kadındır. Farkında olmadan girdiği sürü arazisinde koşu yaparken yakalanır ve kısa zaman içinde kendi türünü bulmanın umduğu gibi olmadığını fark eder. Onu zorla alıkoyan alfa ile karşılaştığında içinde kıvılcımlar uçuşur. Ama onu bir hayduttan farklı bir şey olarak görebilecek midir? Yoksa her zaman onun esiri olarak mı kalacaktır?
Yaş Sınırlaması: 18+
Hiçbir Yere Koşu
Adeline
Kulaklarımda uğuldayan rüzgâr, nemli toprağın karşı konulamaz kokusu ve duyularımı yoğunlaştıran yağmur. Koşarken yanından geçtiğim ağaçların, çalıların ve kayaların bulanık görüntüleri. Yanan ciğerlerim ve ağrıyan bacaklarım.
Gece ayazı ciğerlerime dolarak algılarımı kapadı ve daha ileri gitmeme sebep oldu. Daha hızlı koşmalıydım. Daha fazla zorlamalıydım.
Pençelerimle toprağı kazarken, toprağın pençelerimin altında hareket etmesi hissi yeni bağımlılığım olmuştu. Vücudumu yere yakınlaştırarak kendimi daha hızlı bir şekilde ileriye fırlattım.
Yakındaki bir çalılığın altından bir tavşan kaçtı. Gür kuyruklu hayvanın arkasından koşup, heyecanla havlayarak yuvasına kadar kovaladım.
Ay ışığı, ağaçların arasından sızarak loş ışıkta ormanın gölgelerinin üzerime düşmesine neden oluyordu.
Koşarken bir yandan da belli belirsiz ellerin nemli toprak boyunca uzandığını ve kemikli parmaklarıyla kuyruğuma dokunduğunu hayal ediyordum.
Kıvrak bedenimi ağaçların arasında büktüm, bu formumun sağladığı çevikliğin ve becerinin tadını çıkardım. Yere düşen bir kütüğün üzerinden atladım ve sonra küçük bir açıklığa varana kadar ayın soluk altın parıltısıyla yarıştım.
Açıklığa ulaştığımda, yumuşak çimlerde oturmadan önce tempomu düşürerek yavaşladım.
Nefes nefese kalmıştım. Soluklanmaya çalışırken, zaten son derece güçlü olan hayal gücümü sık sık harekete geçiren gök cismine bakıyordum.
Ay'da her zaman beni içine çektiğini hissettiğim bir şey vardı. Hayatım boyunca, herhangi bir doğaüstü gücü olmadığı öğretilse de ben her zaman öyle olduğuna inandım.
Şu anda oralarda aşağıya doğru bana bakan, bana rehberlik eden bir gök tanrıçası olduğunu düşünmek hoşuma gidiyordu.
Ayrıca, bana büyüye ve tanrıçalara inanmanın yanlış olduğunu öğreten insanlar, gerçek varlığımı şiddetle inkâr edenlerle aynı kişilerdi.
Keşke beni şimdi görebilseydiler.
Uzanarak, yukarı bakarak yıldızları incelemeye devam ettim. En son ne zaman böyle bir gecenin tadını çıkarma fırsatım olduğunu hatırlayamadım.
Kasabada bu kadar çok yıldız göremezdiniz. Çok sayıda ışık yıldızların parlaklığını gölgelerdi.
Dürüst olmak gerekirse, öyle olmasaydı bile çoğunu göreceğimden şüpheliydim. Sıklıkla pek çoğumuzun olduğu konuda ben de kabahatliydim. Genelde durup yukarı bakmak için sabırsızlanıyordum.
Aklım başımdan gitti ve günün beni getirdiği yere hayret ettim. Şu anda evde olmalıydım.
Bugün alışverişe gitmiştim ve eve dönüş yolunda dur levhasında durmuştum. Önümde büyük yeşil bir tabela vardı.
Sağa dönüp eve gidebilirdim ya da soldaki ağaçlarla kaplı vadiye doğru yol alabilirdim.
O anda sola dönüp hiç durmadan uzaklaşmak için duyduğum bu karşı konulmaz dürtü beni ele geçirmişti. Bir saniye içinde direksiyonumu ormana doğrultmuş ve ayağımı gaza basmıştım.
Her şeyi geride bırakıp kendi macerama başlayacağımı hayal etmek çok eğlenceliydi. Arkamdaki hiçbir şey önümdeki kadar önemli değildi.
Eğlenceliydi ama bunun bir yalan olduğunu biliyordum. Az önce bırakmak zorunda kaldığım yere gelmek için çok çalışmıştım. Ancak her ne kadar aksine inanmak istesem de orada benim için hiçbir şey olmadığını biliyordum.
Bulunduğum yerde sahip olamadığım hiçbir şeye.
Yine de oyuna devam ettim. Daha önce hiç böyle bir şeye cesaret etmemiş olduğumu hiç umursamadan daha uzağa sürdüm.
Dikiz aynamdan gördüğüm gün batımı beni endişelendirmiyordu. Canavarlar artık bir yaşındayken olduğu kadar korkutucu değildi. En azından kendime söylediğim buydu.
İçimde derinlerde özgür olabilmek için doyumsuz bir dürtü vardı. Öyle güçlüydü ki korkuyordum. Aylardır koşmamıştım ve bu yüzden içimdeki canavar hareketsiz kalmıştı. Ta ki şimdiye kadar.
Kontrolü devralmak istedi. Buna çok fazla ihtiyaç duyduğunda bana fısıldayarak söz verdi. Bana gücü fısıldadı. Artık korkmak zorunda kalmayacak kadar büyük bir gücü.
Bilgeliği, sezgileri ve bağlantısı için söz verdi, ki bunu sadece pençeleri ile yumuşak toprağı kazıyarak yapabiliyordu.
Sonra kontrolü ele alarak tek bir bütün olmayı vaat etti.
Kendi içimde bir bütün olma fırsatını kabul ettim.
Uzun zamandır yarı dolu bir gemiydim. İçime akıp beni tamamlayacak ve olduğum kadından, olmayı hak ettiğim güzel kadına dönüşmemi sağlayacaktı. Fısıltılarına sıkı sıkıya tutundum.
Küçük şeylerdi ama ağır hissettiriyorlardı. Yoldan çıkarken neredeyse hiç yapmadığım bir şey yaptım: Garip bir yerde tedbiri elden bıraktım.
Soyundum, arabamın anahtarlarını arkadaki stepneye sokuşturdum ve kurduma dönüştüm.
İçimdeki kadının çekilip, kurdun ortaya çıkmasına izin verdim. Bir zamanlar tenimin olduğu yerden kalın tüyler çıktı, tırnaklarım pençe haline geldi, ellerim ve ayaklarım pençem oldu.
Faturaların, ev işlerinin ve hiç bitmeyen programların sessizliği çılgın kalp atışlarına, koşuşturan ayaklara, kuşların ıslıklarına dönüştü.
Rüzgârın yaprakların arasından kıvrılıp, ayağımın altındaki çimlerden kayarak yaptığı müziği duydum.
Bu duygunun ne kadar harika olduğunu gerçekten unutabilir miydim? Dünyanın ne kadar güzel olduğundan gerçekten habersiz olabilir miydim? Yoksa kendime yalan mı söylemiştim?
Kendime, bu yönümün beni anormal yaptığı gerçeğini saklamanın o kadar da iyi olmadığını söylüyordum.
Oynamam gereken role uyum sağlamadığımdan dolayı kendimi cezalandırmanın o kadar da iyi olmadığını...
Doğaya sadece parmaklıklar ardında kilitli ve camın arkasında güvende olduğunda tapan doğaüstü bir şey olduğum için.
Ani bir esinti beni ayağa kaldırdı. Rüzgâr kürkümü gıdıkladı ve vücudum sertleşti.
Başka birinin varlığının kokusunu aldığımdan emin olmak için burnumu gökyüzüne kaldırdım. Sadece bir varlık değil, çok daha fazlasıydı.
Hepsi farklı kokuyorlardı ama aynı türdeydiler. Burun kıvırdım. Aklım karıştı. Daha önce hiç böyle bir şeyle karşılaşmamıştım.
Bir yanım meraktaydı, neyin kokusunu aldığımı bilmek istiyordum. Diğer yanımsa gergindi. Yabancı bir bölgede bilinmeyen bir tehditle yüzleşmeye hazır değildim.
Koku giderek daha da güçlendi ve yine koşma zamanının geldiğini biliyordum.
Açıklıktan ayrılarak, yeni devrilen bir ağacın çalılarının içinden geçtim. İki yanımdaki çalılıkların arasından küçük hayvanlar yeşil parıltılı gözleriyle bana baktılar.
Geceye ait bakışları bana hayalet ışıklarını hatırlattı ve beni ağaçların derinliklerine yönlendirdi. Omurgama giren ürkütücü soğuktan titreyerek, hızlı bir şekilde koştum.
Boynumdaki tüylerin etrafında hayalet parmaklar dolaşıyormuş gibi hissettiren pruva rüzgarını görmezden gelmeye çalıştım.
Kokudan uzaklaşırken, onların yolundan uzaklaşmak umuduyla batıya doğru gitmeye çalıştım.
Belki de sadece avlanıyorlardı. Eğer avlarını bölmeseydim ve bölgeye girmeseydim, belki bana dokunmazlardı.
Koşarken yerdeki işaretlere dikkat etmeye çalıştım. Arabama nasıl döneceğimi hatırlamam gerekebilirdi.
Şu ana kadar sahip olduğum tek şey ağaç, ağaç, çalı, ağaç, ağaçtı. Tam da bu sebeple kaybolacağımdan ve çıkış yolumu bulmak için günlerimi harcayacağımdan korkuyordum.
Bir kayanın üzerinden atlarken, sahip olduğum zarif güce hayret ettim. Tanrım, bunu nasıl da kaçırmıştım.
Birkaç dakika koşmaya devam ettim, ama yine de kokudan kurtulamamıştım. Batıya doğru devam ederek hızımı korudum, o araziden bir hayvanla uğraşmak zorunda kalmak istemiyordum.
Bunu kesinlikle kaçırmamıştım. Bir şekilde hala yaklaşıyordu. Kısa süre sonra başka bir koku daha aldım. Bu seferki önümdeki ormandan geliyordu.
Daha önce duyduğum kokuya benziyordu. Kokuları tuhaf olmasına rağmen, kurtların kokusunu aldığımdan emindim.
Bu neydi? Bir sürü mü? Vahşi kurt sürülerinin bu kadar büyük olabileceğini bilmiyordum.
Genelde yalnız bir kurt bana yaklaşmayı hayal bile edemezdi. Ben onlardan çok daha büyük ve güçlüydüm.
Yine de sürü halinde çok daha cesurlardı. Normalde onlar benden, ben de onlardan sakınırdım.
Kurtlar inanılmaz derecede bölgesel hayvanlardı, bu yüzden kokularını aldığımda, onları kızdırmak istemeyerek bölgeyi hızlı bir şekilde terk etmeye çalıştım.
Normalde işime yarayan bu taktik bu sefer başarısız oluyordu.
Koku artık her yerdeydi. Etrafım sarılmış gibi hissederek, sola keskin bir dönüş yaptım. Güçlü bacaklarım üzerlerine yük bindiği için ağrıyordu.
Daha hızlı, daha hızlı gitmem gerekiyordu. Bu hızda daha ne kadar koşabileceğimden emin değildim.
Koşan pençelerin ve kırılan dalların yumuşak sesi duyulurken kulaklarım seğirdi. Sıçtım. Arkamdaki karanlıktan bir homurtu geçti.
Beni avlıyorlar! İçgüdülerim devreye girmeden önce zihinsel olarak çığlık attım. Düşüncelerim uzaklaştı ve içimdeki hayvan kontrolü devraldıkça duygularım uyuştu.
Bu olduğunda nefret ettim. Bir yabancı kafama silah dayarken araba kullanıyormuşum gibi hissettim.
Hala sürüyordum ama gerçek bir kontrolüm yoktu. Kendi hikayemde anlatıcı olmuştum.
Ben katılımcıydım, etkinliği başka bir yerden izliyormuşum gibi hissediyordum.
Koşan pençelerin gök gürültülü sesini duydukça ve etrafımdaki ağaçlardaki değişen formları gördükçe, kalbim umutsuzluğa kapıldı.
Artık daha fazla koşmayacaktım. Durdum. Vücudumdaki tüyler diken diken oldu ve dişlerimi ortaya çıkarmak için dudaklarım açıldı.
Başımı eğip hırlayarak mesajımı açıkça belirttim. Benimle uğraşma. Benimle dövüşmeyi seçerlerse onları sadece acının bekleyeceğini anlamaları gerekiyordu.
Büyük gri bir kurt ağaçlardan bana doğru saldırdı. Kaçtım.
Saldırıdan sonra kendini toparlayarak bana doğru birkaç adım attı, tüyleri diken dikendi ve jilet gibi dişleri tükürükle parlıyordu.
Başka bir kurt sırtıma vurarak yanımdan çarptı. Karın kısmımın açığa çıkmasını istemediğim için bacaklarımı kullanarak onu üzerimden itmeden önce onu acımasızca boynunun kenarını ısırdım.
Başımı aşağıya indirip hırladım ve homurdandım. Bana saldıran son kurdun bir parçasını açık çenemden sallarken ağzımdan kanlar aktı.
Büyük kurt tekrar saldırdı, arka bacağıma yapıştı. Onu hazırlıksız yakalayarak kendimi dişlerimle omzuna sabitlerken acıyla havlayıp büküldüm.
Adrenalin patlaması onu vücudumun üzerinden atmamı sağladı. O anda kontrolün kurdumda olduğu için mutluydum.
Ağaçların derinliklerinden bir ses duyuldu.
“İndirin ama öldürmeyin. Canlı olarak getirilmesini istiyoruz.”
İnsan mıydı? Beni götürecekler miydi? Nereye? İnsanlar tarafından mı avlanıyordum? Bu kurtlar onlardan mı emir alıyorlardı?
Etrafa baktığımda bu kurtların sıradan kurtlardan çok daha büyük olduğunu fark ettim. Onlar acaba …
Aniden sol omzumda düşüncelerimi durduran bir bıçak acısı hissettim. Sırtıma bir kurt atlamıştı, ağırlığı ve yaşadığım şok beni yere düşürmüştü.
Çenem kopacakmış gibi saldırgandan bir parça almaya çalışırken kafamı yana doğru döndürdüm. Ağzı ulaşamayacağım bir yerde kalmıştı.
Kafasını keskin bir şekilde geriye çekti, dişlerini omuz kaslarıma daha derine soktu.
Ayağa kalkmaya çalıştığımda, kurt uyarır gibi omzuma baskı yaptı ve niyetini gösterir gibi pençesini sırtıma koydu.
Diğer kurtlar etrafımı sardı, başlarını eğik ve dişleri açıktı.
Koyu saçlı bir adam aralarından yürüdü. Yanımda dikilirken, kokusunun etrafımı saran kurtlar tarafından maskelendiğini fark ettim.
Tüm kaslarıyla kocamandı. Elinde parlak bir şeyle bana doğru eğildi. İnsan tarafım ne olduğunu fark etti.
Bir şırınga. Eğildi ve ben de panikleyerek mücadele etmeye başladım, kurtulmaya çalıştım.
Bana ne yapacaklardı? Öldürecekler miydi? Derslerinde incelemek üzere beni parçalara mı ayıracaklardı? İçimden korku fışkırırken kalbim yerinden fırlayacaktı.
Kurdum yavaşça geri çekiliyordu. Yavaş yavaş kontrolü ele geçiriyordum, bu da duygularımın tam güçle geri geldiği anlamına geliyordu.
Omzumdaki ağrı keşfedilme korkusuyla uyuşmaya başlamıştı. Başka bir acı, boynumda bir sıkışma hissi olarak geldi ve gitti ve kendimi zayıfladım hissettim.
Üzerime garip bir his gelene kadar savaştım. Kürkümün ete dönüştüğünü, kurdun dişlerinin omzumun daha da derinlerine battığını hissedebiliyordum.
Bağırdım. O da tutuşunu küçülen bedenime uyacak şekilde ayarladı ama yine de beni serbest bırakmadı.
Sonraki adımda, kemiklerimin çatırdadığını duyabiliyordum. Histerinin eşiğinde panik içinde dönüşmeyi denedim.
Zoraki dönüşümümün acısı çok şiddetliydi. Başka bir acı dalgası vücudumu sarsarken kıvrılmaya çalıştım.
Sıkılmış yumruklarım açılmadan önce titredi. Parmaklarım açıldı ve tutunacak bir şey arar gibi toprağın üstünde dolaştılar.
Kemikler çatırdarken ayaklarım toprağa saplandı, sanki beni olduğum yerde tutabilirmiş gibi çaresizce kendilerini toprağa gömdüler.
Pençelerim, el ve ayak parmaklarımdaki narin derinin altına geri çekildi ve normal insan uzunluklarına geri döndüler.
Sırtım genişledikçe omurgam açıldı ve omurlarım yerleşti. Ani sarsıntılı hareket neredeyse beni kurdun çenesinden ayırdı.
Dönüşümüm omzumdaki açık yarayı yırtıyordu. Acı dayanılmaz olmaya başladığında çığlık attım.
Omzumda duran kurdun nefesi kesildi ve beni hareket edememem için tekrar kenetlendi.
Lütfen bırak gideyim! İçgüdüsel olarak bağırdım.
Kurt sızlandı.
“Dönüşümünü tamamlayana kadar onu serbest bırak,” dedi adam sanki beni duymuş gibi. Yanımda bitivermişti.
Ne yaptığımı biliyordu. Onların önünde dönüşüyordum ve bunu durdurmaya mecalim yoktu.
Kurt üst vücudumu omzumdan tutarak kavramıştı, bu yüzden beni serbest bıraktığında, sert orman zeminine düştüm.
Omzum serbestçe kanamaya devam ederken kir ve çam iğnelerinin kanla kaplı sırtıma ve karnıma yapıştığını hissedebiliyordum.
Kendi kanımın kokusu o kadar güçlüydü ki, serbest kalmak için savaşan bir safra dalgasını ağzımdan geri döndürdüm.
Yutkunduğumda dişlerim küçülüp körelirken ağzımı bir anda boş hissettim. Burnum dönüşürken sızlandım. Burnum ve ağzım insana dönüştü.
Çenem en son aşamada acı verici bir şekilde yerine oturdu.
Nefesim kesildi ve kendimi yukarı çekmeye çalıştım, ama düştüm, artık hareket edemiyordum.
Ateşli vücudumun üzerine gelen soğuk gece havası iyi hissettirdi ve üzerimdeki gözlerin farkında olarak kıvrılmaya çalıştım.
Kurtlar etrafımda hırladı ve daha yakına geldiler. Gözümün önünde durduklarında sadece ayaklarını görebiliyordum.
“Geri çekilin. O artık bir tehdit değil,” dedi adam.
Onu daha iyi görmek için kafamı hareket ettirmeye çalıştım ama sadece bir santim kadar kaldırabildim.
Kir ve küçük çakıl taşları, sonsuz gözyaşı selimle ıslanan yüzüme yapışırken yüzümü kirli hissettirdi.
“Jeremy, bu haydudu tanıyor musun?” diye seslendi adam.
Karanlıktan başka bir adam bana doğru hareket etti. İlk adam yanımda eğilirken nefesim normale döndü.
Eli yüzüme yaklaşıp sızlanırken gözümü kırptım.
Adam beni incitmeden yanaklarımı sıkıca tuttu ve Jeremy'nin daha iyi görebilmesi için yüzümü çevirdi.
Jeremy yanımda dikildi. Yüzüne düşen gölgeler, hatlarını anlaşılamaz hale getirmişti. Daha yakından bakmak için diğer tarafımda diz çöktü.
Kendime doğru daha sıkı kıvrılmaya çalıştım, ama sadece hafifçe hareket etmeyi başarabildim. Altımdaki toprak bedenimi ısırmaya başlamıştı ama hislerim kaybolmaya başlamıştı.
“Sakin ol, küçük haydut. Bu gece kimse sana zarar vermeyecek,” dedi Jeremy, saçımı yüzümden iterken. “Onu tanımıyorum. Kayıtlarımızda olduğunu sanmıyorum.”
Kayıt? Haydut? Etrafımdaki dünya yok oluyordu ve bazı şeyleri anlamak giderek zorlaşıyordu.
Yakalanmayı gittikçe daha az önemsemeye başlamıştım.
“Bu nasıl mümkün olabilir? Bölgedeki bütün haydutlar kayıtlarda yer alıyor,” dedi diğer adam.
“Sadece buradan geçiyor olabilir Patrick.”
“Sanırım öğreneceğiz,” diye cevap verdi Patrick denen adam. “Onu doktora götürmezsek asla bilemeyebiliriz. Her yeri kanıyor.”
Patrick ayağa kalktı ve rahatladım.
Tekrar görüş alanıma girdiğinde çekip gideceğini sandım. Fışkıran yarama bir şey bastırdı ve kanı durdurmak için baskı uyguladı.
Ani baskı altında tısladım, ama her şey uyuştukça, çok rahatsızlık vermemeye başladı.
“Bunu tut” dedi Patrick ve kumaşı bana bastırırken Jeremy'nin karanlık yüzünü tekrar gördüm.
Titreyen bedenimin üzerine bir şey örttü. Kokusu yanımda duran adama benziyordu. Büyük, sıcak eller altıma doğru kaydı.
Patrick beni kollarına kaldırırken fısıldadı. “Güçlü ol.”
Ani hareketiyle gözlerimin önünde yıldızlar parladı.
Vücudum Patrick'in çıplak göğsüne yerleşti ve beni ceketiyle örttüğünü ve kanamamı durdurmak için gömleğini kullandığını fark ettim.
Çıplak olduğumu hatırladım ama artık kendim bile önemsemiyordum. Karanlık, gözlerimin üzerinde fırtına bulutları gibi hareket ederken görüşüm beni yüzüstü bırakıyordu.
Patrick yürümeye başladığında bunu hissedebiliyordum ve adamların konuşmalarını duyabiliyordum, ama kısa sürede sesleri durağanlaştı.
Gözlerimi daha fazla açık tutamazdım. Gözlerimin kapanmasından önce gördüğüm son şey gökyüzünde duran aydı.
