Ötücü Kuş Serisi 1. Kitap: Songbird
Yazar
Daisy Danielle
Okur
1,4M
Bölüm
53
Lennie, küçük kasaba aşk acısını ardında bıraktığını sanıyordu. Ta ki tesadüfen karşılaşana kadar—ve işte karşısında duruyor: Colton Hayes. İlk aşkı olan çocuk... ve kalbini ilk kırılana. Taze bir başlangıç için dönmüş, geçmişin tekrarı için değil. Ama kalp? O, emirlere uymuyor. Anılar şimdiki kıvılcımlarla öyle iç içe geçiyor ki, Lennie, eski yaraların yeni başlangıçlara dönüşüp dönüşemeyeceğine karar vermek zorunda. Kaderin kendi planları var gibi—ve Colt, ona yemin edip bir daha hissetmeyeceğini sandığı her şeyi unutturacak kadar etkileyici hâlâ.
Geldiğim Yer
LENNIE
“Hadi ama Len canım. Bir hataydı.”
Gözlerimi sıkıca yumup burnumun üstünü ovuşturdum. “Hayır Brad. Fatura ödemeyi unutmak bir hatadır. En yakın arkadaşımı hamile bırakmak ise bir dizi bilinçli seçimdir.”
“Ne yapayım Lennie?! Bu kirayı tek başıma ödeyemem ki! Biliyorsun! Burayı sen istedin, ben değil!”
“Belki de EN YAKIN ARKADAŞIMLA YATMADAN ÖNCE bunu düşünmeliydin!”
Karşı sokaktaki teyze kesin beni duymuştu. Eve dönüşümün ilk günü için pek iyi değil Len. Hiç iyi değil.
Küçük kasaba Georgia hayatına yeniden alışmam gerekecek.
“Bunca yaşadığımızdan sonra çekip gittiğine inanamıyorum...”
“Öylece GİTMEDİM Brad. Her zamanki gibi bu yaz Maggie'ye pansiyon işinde yardım edeceğimi söylemiştim sana. Sonra seni Ellie'yle yatakta bastım... ve taşındım. Bu olayların nasıl bağlantılı olduğunu anlıyor musun?”
“Lennie...”
“Brad, gitmem lazım. Benim...” Hadi Lennie! Bir şey uydur! “İş görüşmem var...”
Ne? Panik halinde verdiğim cevaba kafa salladım. Aferin Len.
“Pansiyona ne oldu? Neden başka bir işe ihtiyacın var?”
“Bu seni ilgilendirmez. Hoşça kal Brad, bebekle ilgili şanslı ol ve... diğer her şeyle.”
“Lenore, telefonu suratıma kapatma.”
“Ne? Üzgünüm, seni duyamıyorum. Çekmiyorsun. Lanet olası küçük kasaba. Hoşçakalııın!”
Tamam, belki gerçekten bir iş görüşmem yoktu ama eski sevgilimin bunu bilmesine gerek yoktu. Ben, Lennie Tyler, artık bekardım ve hazırdım... en yakın meyhaneye gidip kafayı çekmeye. Ya da buradaki yetişkinler ne yapıyorsa ona.
On sekiz yaşında ayrılmıştım. Hiçbir fikrim yoktu.
Garip olan ne biliyor musunuz? Brad konusunda o kadar da üzgün değildim. Her şeyden çok sinirliydim. Onu pembe gözlüklerle görmeyi çoktan bırakmıştım.
Bradley Richards benim sonsuza dek birlikte olacağım kişi değildi. Ben biliyordum, o da biliyordu. Açık konuşmak gerekirse, birbirimizi sevdiğimizden çok kolay olduğu için birlikte yaşamaya başlamıştık.
Beş yıldır “birlikteydik”. Otuz üç yaşındaydım. Gençleşmiyordum, o yüzden... denemeye değerdi, değil mi?
Yanlış. Çok yanlış.
Hanımlar: Bu konularda acele etmeyin... ve daha azına razı olmayın. Değmez. Mutsuz olup şarkı yazmaktan eve döndüğünüzde onu sözde en yakın arkadaşınızla yatakta bulacaksınız ve kafanızdaki onun doğru kişi olmadığını söyleyen tüm uyarı işaretleri çok yüksek sesle çalmaya başlayacak.
Dürüst olmak gerekirse, üzülmesinin tek nedeni Nashville'deki yeni iki yatak odalı, şık apartman dairesinin kirasını ödemek zorunda kalacak olmasıydı. Yeni bir kira sözleşmesi imzalamıştık.
Ah hayır. O benim adıma kayıtlıydı. Çok yakında avukatımı aramayı unutmamalıyım.
Ne düşündüğünüzü biliyorum ama endişelenmeyin. Eski sevgilisi aldattığı için eve kaçan kız değildim ben. Aslında mutlu bir tesadüftü.
Teyzem Maggie, Snyder, Georgia'daki ailemizin uzun süredir işlettiği pansiyonun başındaydı. Snyder çok küçük bir kasaba değildi ama büyük de sayılmazdı.
Ana Cadde'de üç trafik ışığı, birkaç lokanta ve tabii ki birkaç küçük meyhane vardı. Daha büyük Georgia şehirlerine yeterince yakındık, bu yüzden pansiyon yıllardır başarılı bir aile işletmesi olmuştu.
Bir süre annemle babam işletti, sonra Florida'da bir emekli kasabasında kendi yerlerini açtılar. İsmini bile söyleyemem size. Annemle babamla pek yakın değildik. Hiçbir zaman olmamıştık. Çocukken bile dikkatlerini çekmek için hep çok çabalamak zorunda kalırdım. Çok küçük yaştan itibaren kendime bakmak zorunda kalmıştım.
Teyzem Maggie annemin en küçük kız kardeşiydi, yirmi yaş küçüktü. Büyükanne ve büyükbabamın sürpriz bebeğiydi ve benden sadece on iki yaş büyüktü.
Teyzem olmaktan çok ablam gibiydi ve her yaz yoğun zamanlarda yardım etmek için geri gelirdim - ayrıca şehir hayatından uzaklaşıp bir süre evde olmak için harika bir bahaneydi.
Taşınmış olsam da kalbimde her zaman küçük kasabalı bir Georgia kızı olacaktım. Dedikleri gibi, kızı taşradan çıkarabilirsin ama taşrayı kızdan çıkaramazsın.
Maggie'nin kızı, kuzenim Makayla, liseden yeni mezun olmuştu ve on beş yıl önce benim yaptığım gibi Nashville'e taşınmaya hazırlanıyordu, bu yüzden bu yaz burada olmak daha da iyi bir fikir gibi görünüyordu.
Umarım Makayla'nın benim yaptığımdan daha az hata yapmasına yardımcı olabilirim. Ben çok hata yapmıştım.
Büyük hayallerle ve onları gerçekleştirmek için gerçek bir plan olmadan country müziğin başkentine taşınmıştım. Şarkı söylemek istediğimi biliyordum ama daha da önemlisi, şarkı yazmak istediğimi biliyordum ve bunu yapmak için en iyi yerin Nashville olduğunu biliyordum.
Ünlü Bluebird Café'de garson olarak işe girdim, sahnede performans sergiledim ve bir açık mikrofon gecesinde tüm kalbimle çaldım. Sadece üç hafta sonra büyük bir müzik şirketinde şarkı yazarlığı anlaşması imzaladım. Bazılarına göre müzik endüstrisindeki insanların dikkatini çekmek için çok çalışmak zorunda kalmadım ama bu beni daha da emin etti. Şarkı yazarlığı benim kaderimdi.
Son on yıldır country radyolarında hit şarkılarım çalınıyordu, bazı ödüller kazanmıştım ve bunu yaparak iyi para kazanıyordum. Perde arkasında çalışmayı seviyordum, gerçi ara sıra sahnede de performans sergiliyordum.
Kişisel grubum The Chasers hiç çok ünlü olmamıştı. Birkaç turneye açılış grubu olarak katılmış, birkaç küçük hit çıkarmıştık ama çoğunlukla sadece Nashville ve yakın kasabalarda çalıyorduk. Sorun değildi. Bu konuda gerçekten üzgün değildim.
Yazarlık anlaşmasını imzaladıktan sonra asıl parladığım yerin zaten yazarlık olduğunu fark ettim. En iyi tarafı ise istediğim yerden, hatta Snyder, Georgia'daki küçük bir pansiyondan bile yazabilmemdi.
Bu öğleden sonra çocukluk en iyi arkadaşım Cora ile Snyder'ın en popüler barı olan Culprits'te buluşacaktım. Bar ailesine aitti ve çocukken bile takıldığımız yerdi. Cora bir öğretmendi ama yaz tatili geçen hafta başladığından beri çoğunlukla serbestti, bara yardım ettiği zamanlar dışında. Gerçi Salı günü öğleden sonra saat ikide çok meşgul olmayacaklarını tahmin ediyordum.
Tam da hayal ettiğiniz türden pis, küçük bir bardı ve insanların onu sevmesinin bir nedeni de buydu. Şık giyinmek zorunda değildiniz ve kendinizden başka bir şey gibi davranmak zorunda değildiniz.
Kim olursa olsun herkesi kabul ediyordu. Haftada en az iki gece karaoke yapıyorlardı ve on dolara bir kova Bud Light alabiliyordunuz. Güney'de bundan daha iyisi pek olmazdı.
İçeri girdim, serin klimanın terli cildime değmesiyle hemen kendimi daha iyi hissettim. Georgia'da hava şimdiden sıcaktı ve henüz Mayıs ortasıydı. Etrafta birkaç kişi vardı ve barın arkasında bir kişi duruyordu ama Cora'nın henüz gelmediğini anlayabiliyordum, bu yüzden bardaki en sevdiğim şeye, bir müzik kutusuna doğru yürüdüm.
İnsanların bana tuhaf bir şeymişim gibi baktıklarını hissedebiliyordum. Tecrübelerime dayanarak Snyder'a pek yeni yüzlerin gelmediğini biliyordum ve bu insanlar için ben yeniydim. Gençken bazılarını tanıyor olsam da muhtemelen beni tanımazlardı. Ama insanların bana bakmasına alışkındım, bu yüzden elimden geldiğince gülümseyip onları görmezden gelmeye çalıştım.
“Bir şey ister misin tatlım?” barın arkasındaki güzel, koyu saçlı kadın sordu.
Kocaman gülümsedim. “Şimdilik sadece su. Birini bekliyorum.”
“Hemen geliyor.”
Şarkı seçeneklerine bakarken sessiz konuşmaları dinledim. İnsanlar her zamanki küçük kasaba konularından, hava durumundan, çiftçilikten, ne zaman yağmur yağacağından bahsediyorlardı. Herhangi bir yerdeki herhangi bir samimi bara girdiğinizde duyacağınız türden şeyler. Bu beni hemen gülümsetti. Nashville'den çok farklıydı. Çok farklı ve dürüst olmak gerekirse, etrafımda olmadığında her şeyin ne kadar basit olduğunu biraz özlemiştim.
Saniyeler içinde, dışı çoktan ıslanmış, buzlu bir bardak su yanımdaki küçük masada duruyordu.
“Dikkatli ol,” diye uyardı barmen göz kırparak. “Burada müzik konusunda oldukça seçici olabilirler.”
Hafifçe güldüm. “Endişelenme. Herkesi mutlu eden şarkıları severim.”
“Sadece radyodaki o pop şarkılarından çalma, belki o zaman yaşamana izin verirler.”
Yüksek sesle güldüm. “Bundan korkmanıza gerek yok, söz veriyorum.”
Randy Travis'in country sesi hoparlörlerden çalmaya başladığı anda bardaki herkes inledi. Şaşkın, dar gözlerle etrafıma baktım.
“Randy Travis'e karşı bir şeyiniz mi var?”
Barmen bana bir şey biliyormuş gibi gülümsedi. “Biz değiliz tatlım.”
Sanki çağrılmış gibi, yüksek sesli çizmelerin yaklaştığını duydum. Bir sonraki saniye, uzun boylu, koyu saçlı, çok kızgın görünen bir adam belirdi ve bana bakmadan doğruca müzik kutusuna yürüyüp fişini duvardan çekti.
“Allah aşkına. Son kez söylüyorum! RANDY YOK.”
