Asi Çocuğu Evcilleştirmek
Yazar
Arri Stone
Okur
672K
Bölüm
32
Willow’un Harper Hotel’deki yeni işi basit olacaktı—gülümsemek, sıkı çalışmak, beladan uzak durmak. Ama bela, Finn adında tehlikeli derecede yakışıklı bir pakette geliyordu. Huysuz, içine kapanık tipti ve dokunulmaz olduğunu sanıyordu; Willow ise geri adım atmayı reddeden keskin dilli bir ateş topuydu. Her karşılaşmalarında atışmaları daha da kızışıyor, tartışmaları ikisinin de karşı koyamadığı bir şeye dönüşüyordu. Finn’in kötü çocuk çekiciliğinin ardında sırlarla dolu bir adam saklanıyordu ve Willow, onun duvarlarını eritmek üzere mi yoksa kendini yakmak üzere mi olduğunu kestiremiyordu. Kıvılcımlar, sivri diller ve yavaş yanan bir kaos menüdeydi—ve ikisi de bunun tadının ne kadar iyi olacağını tahmin edemiyordu.
İşi Kapaklamak
WILLOW
Günü gününe yaşamanın sıkıntısı şu: bir şeyin ne kadar süreceğini hiçbir zaman bilemezsin.
Birkaç haftadır bu pis bar-restoranda çalışıyorum, eğer ona öyle denebilirse.
Kötü şeyler hep olur ama bu gece gerçekten berbattı. Sarhoş bir müşteri kolumu tutup bana kötü bir şekilde dokunmaya çalıştı, ben de suratına yumruğu patlattım. Sanırım burnunu kırdım. Elleri uzun pislik bunu hak etti.
Müdür beni pis ofise çekiyor. “Müşterilere yumruk atamazsın.”
“Bana kötü bir şekilde dokunmaya çalıştı.” Asla pes etmem.
“Burası benim yerim ve sana söyleneni yaparsın, yoksa kovulursun.” Bana bakıyor. Yüzünün yanlarından ter akıyor.
Siktir git!
Ofisten hızlı ve öfkeli bir şekilde çıkıyorum. Tüm eşyalarımın olduğu çantamı kapıyorum. Bu boktan iş için burada kalmayacağım. Sonra kasadan hak ettiğimi düşündüğüm parayı alıp geceye doğru kaçıyorum.
Müdür peşimden koşuyor. “Seni küçük orospu,” diyor. Peşimden koşmaya çalışırken nefes nefese kalıyor.
Koşuyorum ve koşmaya devam ediyorum.
“Bu senin bana borcun. Seni sakso çeken şişko piç.” Ona bağırıyorum.
Beni yakalayamayacağı kadar uzaklaştığımda yürüyüşe geçiyorum. Ne kadar yürüdüğümden emin değilim ama kapalı bir kapının arkasından gelen bir sürü bağırma sesi duyduğumda duruyorum.
Evet, her şeyi merak eden biriyim ve bu beni hep belaya sokar. Ama bu yerle ilgili bir şey durmama neden oluyor. Ayrıca para kazanmanın bir sonraki yolunu bulmam gerekiyor. Elimdeki para uzun sürmez.
Tartışmayı dinliyorum. Arka kapının üzerinde yanıp sönen ışığa bakıyorum. Tabelada şöyle yazıyor: Harper's Hotel.
“Siktiğimin işini yapman gerekiyor. Hep burada çalışmadan duruyorsun, Jess.” Bir adamın sesi, öfkeli ve sinirli, geceyi yarıyor.
“Ama, sadece ihtiyacım var—” Jess'in sesi şikayetçi ve bir şeyi çok istiyor gibi.
“Neye ihtiyacın var? Bir doza mı? Git dolabını topla. Bunu daha fazla yapamam. Bu yer ve senin masaların kendilerini servis etmiyor ve bu diğerlerine karşı adil değil.” Sesi bu konuşmayı defalarca yaptığını gösteriyor.
“Lütfen, James, bana bir şans daha ver. Bu işe ihtiyacım var.” Üzgün bir şekilde yalvarıyor.
“Hayır, üzgünüm, bu son kez. Şimdi defol git buradan.” James onunla işi bitmiş.
Çığlık atıyor, sonra ağlamaya başlıyor. Belki beş saniye sürüyor, sonra ona küfretmeye başlıyor.
Sonra bir kapı çarpıyor ve her şey sessizleşiyor.
“Orospu... Şimdi ne yapacağım?” James'in elini yüzüne koyduğunu izliyorum. Çok yorgun görünüyor.
İçeri girmenin tam zamanı buysa, işte bu.
“Merhaba, üzgünüm, olanları duydum.”
Hızla dönüyor. Gözleri fal taşı gibi açılmış. “Ne oluyor lan? Nereden çıktın sen?”
Omuzlarımı silkiyorum. “Arka taraftaydım ve seni duydum. Görünüşe göre ya senin ya da benim şanslı gecem, çünkü iş arıyorum.” En iyi gülümsememle bakıyorum.
Bana şans verebilecek türden biri gibi görünüyor—özellikle de Jess'i yeni kovduğuna göre.
Bana bakıyor. Başının yanlarını ovuyor. “Tamam, peki daha önce ne yaptın?”
“Sorduğuna çok sevindim. Denny's denen bir yerde çalışıyordum. Belki duymuşsundur? Her neyse, bana dokunmaya çalışan pis bir adam vardı. Bu gece çok ileri gitti, ben de burnuna yumruğu patlattım ve kaçtım.”
James yorgun bir ses çıkarıyor. “Bunu demek istemedim!” Derin bir nefes alıyor, sonra bana tekrar bakıyor.
“Ah. Tamam. Bir sürü garsonluk yaptım ve kendime bakabilirim.” Bu ayın üçüncü işim olacağını ona söylemem asla.
“Ama bu müşterilere yumruk atamazsın.” James'in gözleri büyüyor. “Harper's Hotel pis ucuz bir restoran değil.”
“Kimse eteklerimin altına elini sokmaya çalışmadığı sürece sorun olmaz.” Gülümsüyorum ve ona göz kırpıyorum.
Başını sallıyor ama küçük bir gülümseme görebiliyorum. “Sana bir şans vereceğim ama sadece Cuma gecesi olduğu ve çok ihtiyacım olduğu için. Birini kızdırdığın anda dışarısın.” Bana işaret ediyor. Ciddi görünüyor.
“Evet, tamam. Bu arada ben Willow.” Elimi uzatıyorum.
“James.” El sıkışıyor. “Seni sisteme kaydetmem gerek. Detayları yarın hallederiz.”
“Harika, beni nerede istediğini göster.” Gülümsüyorum. Biraz umut hissediyorum.
Dönerken yüzünün kızardığını görüyorum.
“Beni takip et, sana bir dolap vereyim.”
Arka kapıdan içeri giriyoruz. Yoğun mutfaktan geçiyoruz. Her yerde aşçılar var, hızlı hareket ediyorlar.
Sadece biri geçerken başını kaldırıp bakıyor. Güçlü mavi gözleri var ve benden biraz daha yaşlı görünüyor—uzun boylu, ince vücutlu.
“Bu Ricky. Tüm kadınlara asılmaya çalışır, o yüzden dikkatli ol.” James gözlerini deviriyor.
“Tamam, teşekkürler. Benimle bir şey denerse parmaklarını kırarım.”
“Siktir, böyle şeyler söyleyemezsin.” James bana bakıyor. Gözleri fal taşı gibi açık.
Omuzlarımı silkiyorum. “Ona ne yapacağımı bilirse bir şey denemez.”
James başını sallıyor ama dudaklarında bir gülümseme beliriyor. “Hayır, aslında bu onu daha da cesaretlendirir.” Gülüyor ve bu beni de güldüren türden bir gülüş.
Gülümsüyorum. “O zaman sikini keserim.” Ne kadar saçma olduğuma gülemiyorum.
James kahkaha atmaya başlıyor. “Sanırım seni burada bulundurmaktan keyif alacağım. Ama başa çıkılması zor biri olacaksın, değil mi?”
“Ortadaki adım bela.” Ona göz kırpıyorum ve o sadece başını sallıyor.
“Pekala, geldik. Çantanı şu dolaba koyabilirsin. Üzerindeki iş için uygun. İşte bir önlük.” Bana veriyor ve belime bağlıyorum.
“Bahşiş alırsan senindir. Ama bir müşteri ödemeden giderse cebinden çıkar, o yüzden dikkatli ol.”
“Anladım.”
“Bölümler halinde çalışıyoruz. Dört tane var ve sen Jess'in bölümünü devralacaksın.”
“Harika. Bir bölümde kaç masa var?”
“Altı. Geceye bağlı olarak iki kişiden on kişiye kadar olabilir.” Bir kaşını kaldırıyor, sanki beni test ediyor.
Başımı sallıyorum. “Halledebilirim.”
“Güzel.” Bilgisayara bir şeyler yazıyor. Detaylar için bana bakıyor. “İşte defterceğin. Tamamen elektronik, siparişleri girdiğin anda mutfak hemen alıyor.”
“Çok havalı.”
“Evet, o yüzden siktiğimin şeyini kırma.” Yarı ciddi, yarı sorgulayan bir bakış atıyor.
Gülümsüyorum. “Kimsenin kafasına vurmamaya çalışırım.” Tekrar göz kırpıyorum ve James yorgun bir ses çıkarıyor. Başını ellerinin arasına alıyor.
“Lütfen şaka yaptığını söyle?”
“Ne, ben asla şaka yapmam.” Gülüyorum ve James de benimle gülmekten kendini alamıyor.
“Pekala, sana bölümünü göstereyim. Bir uyarı—diğer garson kızları kızdırma. Hepinizi her zaman izleyemem.”
“Çalışırım. Bana nazik olurlarsa ben de onlara nazik olurum.” Ve bunu ciddi söylüyorum.
“Bir de patronun oğlundan uzak dur.” Bana işaret ediyor. Ciddi görünüyor.
“O kim?”
James gözlerini deviriyor. “Tam bir pislik. Kendini havalı serseri sanıyor ama gerçekte üst katta yaşayan tembel bir göt. Yerin sahibiymiş gibi davranıyor. Her gece yemeğe iniyor, genelde yalnız, bazen farklı bir kızla.”
“Ödeme yapıyor mu?”
“Ödeme yapmayan tek kişi o. Ama onun için endişelenme. Her zaman Laura'nın bölümünde oturur.” James ona doğru başını sallıyor.
“Tamam, harika.”
James benimle temel şeyleri gözden geçiriyor. Ön tarafta, bir şeye ihtiyacım olursa onu orada bulacağım. Siparişler için tablet kullanıyoruz ve her şey otomatik olarak toplanıyor.
James sonunda hesabı hallediyor.
Bu daha önce yaptığım her şeyden çok daha kolay.
“Tablet. İyi bak ona. Deliğine sığacak kadar büyük,” diyor ve kahkaha atmaya başlıyorum.
James'in yüzü kızarıyor. “Aman Tanrım, önlüğündeki deliği kastettim. İçin için bir cep var.”
Hala gülüyorum. “Peki, bölümüm—şimdiye kadar kaç kişi geliyor?”
“Yedide bir çift geliyor, sonra yedi buçukta dört kişilik bir masa, sonra dokuzda altı kişilik bir masa gelene kadar boşsun.”
“Jess çalışırken yeterli aralık olduğundan emin oldum, yoksa her şeyi mahvediyordu.”
“Tamam, yani ilk masam gelene kadar seninle takılıyorum mu?” Bu şimdiye kadar yaptığım diğer işlerden çok daha eğlenceli.
“Diğerlerini izle ve nasıl yaptıklarını gör. Benim tavsiyem bu.” James gözlerini deviriyor.
“Laura en uzun süredir burada. Bu yüzden Finn geldiğinde onun masasını alıyor.”
“Finn? O kim?”
“Ah, patronun oğlu—Finn. Gördüğünde anlarsın.” Gözlerini iyice deviriyor.
“Tamam.”
Diğerlerinin çalışmasını izliyorum. Dürüst olmak gerekirse oldukça basit. Siparişi al, içecekleri getir, yemeği servis et, herkesi mutlu et ve sonunda iyi bir bahşiş umarım.
James'le konuşurken duruyorum, o sırada iki yaşlı adam bize doğru geliyor.
“Siktir, çeneni kapat.” James bana bakıyor.
“Ne?”
“İyi akşamlar, Bay Harper. Bu gece sizi burada görmeyi beklemiyordum.” James o kadar hızlı dikiliyor ki neredeyse gülüyorum.
Bana o bakışı atıyor—lütfen bir şey söyleme, Willow.
“İki kişilik masa. Hayır, bekle—üç kişilik yap. Finn bize katılacak.”
“Evet, efendim.”
Bay Harper James'e bir kaşını kaldırıyor. “Peki? Neyi bekliyorsun?”
Tamam, demek patron bu. Ve görünüşe göre oğluyla tanışmak üzereyim. Harika.
“Sadece bölgeleri kontrol ediyorum,” diyor James ama sesi gergin.
“Benim bölgem yoğun değil, James.” En parlak gülümsememle bakıyorum.
James'in sessizce söylendiğini duyabiliyorum—çeneni kapat, Willow. Ben sadece Bay Harper'a ve yanındaki diğer adama gülümsemeye devam ediyorum.
Bay Harper başını sallıyor. “Dediğini yap. Bölgesi boşsa bugün oturmayı bekliyorum, James.”
“Evet, efendim. Üzgünüm. Willow, Bay Harper'ı beş numaralı masaya götürür müsün?”
“Tabii. Beni takip edin, efendim.” Kelimeyi biraz daha vurguluyorum, çünkü yapabilirim.
Onları masalarına götürürken mırıldanıyorum. Kendimden fazlasıyla memnunum—özellikle Laura odanın karşısından bana öfkeli bir yüzle baktığında.
Onları oturtup içecek siparişlerini alıyorum. Bardan içeceklerini alırken tepsiyi dengeliyip masaya doğru yürüyorum.
Tam o sırada biri tam bana çarpıyor ve aniden içecekler her yere saçılıyor.
“Seni göt, nereye gittiğine bak!” Adama öfkeyle bakarak söylüyorum.
Dönüyor. Gözleri daralıyor. “Kime göt diyorsun, kaltak?” Ve sonra anlıyorum—bu Finn, patronun oğlu. Tabii ki.
“Sana, açıkçası, göt.” Geri adım atmıyorum.
Ellerini sallıyor. Gömleğinden bira damlıyor. “Benim üzerime içecek döken sensin!”
“Evet ve bana çarpan da sensin.” Bunun suçunu üstlenmeyeceğim.
“Siktir git.” Öfkeli bir ses çıkarıyor ve hızla uzaklaşıyor.
“Göt,” diye sessizce söylüyorum.
Şimdi vardiyamın geri kalanını üstüm bira içinde geçireceğim. Mükemmel.
Daha fazla içecek alıp masaya geri dönüyorum.
“Şaka mı bu amına koyayım,” diyor Finn. Sanki sorun benmişim gibi bana bakıyor.
“Oğlum, diline dikkat et,” diyor Bay Harper hızlıca. Ona öfkeli bir bakışla bakıyor.
“Bu kaltak bana çarptığında olmaz.”
Finn'e öfkeyle bakıyorum. Yüzüm yanıyor. “Affedersin ama nereye gittiğine bakmayan sensin.”
Başını sallıyor. “Tanrım, ağzın laf yapıyor.”
Kendimi tutamıyorum. “Evet ve bu ağızla neler yapabileceğimi gösterebilirim, dostum.” Kelimeler durduramadan çıkıyor. Elimi ağzıma koyuyorum. Kötü hissediyorum.
Finn'in dudaklarında yavaş bir gülümseme yayılıyor ve bana bakış şekli—Tanrım, az önce ne yaptım?
