Eş Bağından Kaçış 1. Kitap: Ella
Yazar
Eleanor Moon
Okur
2,0M
Bölüm
42
Bölüm 1: İlk Dönüşüm
ELLA
“Hayatının en acı dolu gecesine hazır mısın?”
Cecile muzipçe gülümsüyor. Bu gece etrafımda sanki yüzüncü kez turluyor.
Ellerimi gergin bir şekilde annemin gelinliğinin ince kumaşında gezdirirken, “Sus artık,” diye mırıldanıyorum.
Cecile hafifçe gülerek, “Rahatla, El. Sadece şaka yapıyorum,” diyor ve bana yaramaz bir gülümseme atıyor. Bahçeye çıkmadan önce bana sıkıca sarılarak, “Çok güzel görünüyorsun,” diye ekliyor.
Bu gece on sekiz yaşıma giriyorum ve geleneklere göre ilk dönüşümümden önceki dolunay töreninde beyaz giymem gerekiyor.
Açıkçası giyecek hiçbir şeyim olmadığını sanıyordum. Son zamanlarda maddi durumumuz pek iyi değildi ve yeni bir elbise istemedim. Trudy Teyze bu sabah elbiseyi gizlice bedenime göre ayarladığını itiraf edip annemin gelinliğiyle bana sürpriz yapınca neredeyse ağlayacaktım.
Bunu sakladığı için çok sevinçliyim. Bu elbiseyi giymek, annemden bir parçanın hâlâ benimle olduğunu hissettiriyor.
“Hazır mısın?”
John Amca koridora giriyor ve kolunu bana uzatıyor. Bana bakarken yüzündeki ifade yumuşuyor; yüzünde geçmişe duyulan bir özlem ve buruk bir sevinç var.
Alnıma yumuşak bir öpücük kondururken, “Tıpkı annene benziyorsun, tatlım,” diye mırıldanıyor.
Koluna girip beni dışarı çıkarmasına izin verirken dudaklarımda hüzünlü bir tebessüm beliriyor.
Bahçe yumuşak bir ay ışığıyla aydınlanmış durumda ve ailem tören ateşinin etrafında geniş bir çember oluşturmuş. Biz yaklaşınca fısıltıları kesiliyor, bütün dikkatlerini tamamen bana veriyorlar.
John Amca bana güven verici bir şekilde gülümsüyor. Kenara çekilmeden önce elimi son bir kez sıkarken, “Bu süreçte sana rehberlik edeceğim,” diyor.
Aralarındaki yerimi alırken Trudy Teyze ve Cecile bana gülümsüyor. Temmuz ayında doğduğum için çok şanslıyım, sıcak bir yaz gecesinde yapacağım ilk koşuyu dört gözle bekliyorum.
Abim Jake bana çarpık bir şekilde gülümsüyor, Cecile'in küçük kardeşleri olan ikizler ise heyecanla zıplıyor. Ailemizde on sekiz yaşına giren ilk çocuk benim ve biliyorum ki hepsi kendi kurduna kavuşmak için can atıyor.
Çembere göz atarken içimi büyük bir heyecan kaplıyor. Hayatım boyunca bu anı bekledim. Kurdum zihnimde her zaman sessiz bir varlıktı. Ailemi en çok özlediğim uykusuz gecelerde sesi beni rahatlatırdı.
Onu dışarı çıkarmak için sabırsızlanıyorum. Dolunayın altında özgürce koşmak istiyorum...
Damarlarıma tuhaf bir enerji dolarken gözlerimi kapatıyorum. Vücudum titremeye başlıyor, kurdum derimin altında huzursuzca hareket ederken kalbim hızla çarpıyor.
Derin bir nefes alıyorum ve dönüşümü kabullenmeye hazırlanıyorum. Sonra aileme arkamı dönerek elbisenin omuzlarımdan kayıp düşmesine izin veriyorum.
Nabzım hızlanıyor, enerji damarlarımda sıcak ve elektrik gibi dolaşıyor. Ardından keskin ve yakıcı bir acı bedenimi sarmadan önce vücudum titriyor ve gözlerim bulanıklaşıyor. Kemiklerim çatırdıyor ve yer değiştiriyor; çıkan ses çok korkutucu, acı ise dayanılmaz.
Çığlık atarak dizlerimin üzerine çöküyorum.
Arkamdan John Amca, “Nefes almaya devam et, Ella. Uzun sürmeyecek,” diye sesleniyor.
Cevap veremiyorum. Yakıcı bir acı damarlarımı kavururken boğazım düğümleniyor ve nefes almakta zorlanıyorum. Sonunda ağzımı açmayı başardığımda sadece bir hırıltı çıkıyor.
Birdenbire çevremdeki dünya hiç bilmediğim bir şekilde canlanıyor. Bahçe ay ışığının altında adeta nefes alıyor; yaprakların en ufak fısıltısını bile duyabiliyor, rüzgarın yaban çiçeklerinin arasından esişini hissedebiliyorum.
Cecile şaşkınlıkla derin bir nefes alıyor. “Çok güzelsin,” diye bağırıyor.
Kuyruğumu sallayarak aileme doğru dönüyorum, yüzleri gurur ve neşeyle aydınlanıyor. Trudy Teyze yanaklarındaki yaşları silerken John Amca kulaklarına varan bir tebessümle, “İşte benim kızım! Aferin, Ella!” diyor.
Jake öne çıkıyor ve beni süzüyor. “Fena değil, kardeşim.”
Trudy Teyze duygudan titreyen bir sesle, “İlk koşuna çıkmak ister misin?” diye soruyor.
Normalde kurdumu karşılamak için sürüce bir koşu yapılırdı, ancak John Amca annem ve babam öldükten sonra savaşçı saflarından ayrıldı. Artık sürü topraklarında yaşamadığımız için alfadan tam bir tören istemedi.
Açıkçası bunu umursamıyorum. İlk kez dönüşürken herkesin beni izlemesi düşüncesi bile tüylerimi ürpertiyor ve bu anı sadece kurdumla paylaşacağım için çok heyecanlıyım.
Kuyruğumu hevesle sallıyorum ve başımla onaylıyorum.
John Amca nazikçe, “Git,” diyor. “İyi eğlenceler, tatlım.”
Ormana doğru dönmeden önce onlara son bir kez bakıyorum.
Koşmaya başladığım an içimde bir şeyler alevleniyor. Özgürlük. Güç. İnanılmaz hissediyorum ve hızlıyım; hayal bile edemeyeceğim kadar hızlıyım.
Ağaçların arasından geçerken rüzgar kürkümü savuruyor, çevremdeki dünya hızla akıp bulanıklaşıyor ve patilerimin toprağa dokunduğunu hissetmek her adımda kalbimi neşeyle dolduruyor.
Ağaçlar aralanıp göl ortaya çıkana kadar nereye gittiğimi bilmiyorum.
Ay ışığı suyun üzerinde dans ediyor, gümüş rengi ve çok huzurlu. Bir an için nefes nefese öylece durup gökyüzüne bakıyorum; içimi büyük bir minnettarlık kaplıyor.
Suyun kenarına yaklaşıp yansımama bakıyorum. Küçük kahverengi bir kurt bana bakıyor. Çok olağanüstü bir şey değil, hatta çoğu kurttan daha küçüğüm. Yine de kendimi güzel hissediyorum. Güçlü. Bütün.
Patimdeki soluk bir leke gözüme çarpıyor; kahverengi kürkün üzerinde beyaz duran hilal şeklinde bir iz. Başımı eğip onu inceliyorum. Bu garip... Ama hoşuma gitti.
Bunun üzerinde daha fazla düşünemeden bir ses düşüncelerimi bölüyor. Ses gölün yüzeyinden yankılanarak geliyor. Kulaklarım içgüdüsel olarak o sese doğru dikiliyor.
Sessizliğin içinden gelen kahkahalar kurdumun dikkatini çekiyor. Karşı kıyıda bir grup insan toplanmış, sesleri durgun gölün üzerinde yankılanıyor. İlk içgüdüm geri çekilmek oluyor; kurdum çoktan temkinli bir şekilde geri adım atıyor.
Ama sonra o kokuyu alıyorum. O kadar güçlü bir koku ki nefesimi kesiyor.
Kalbim tekliyor. Aman Tanrım... Bu benim eşim mi?
Burnumu havaya kaldırıyorum ve kokuyu içime çekiyorum.
Tatlı. Misk gibi. Karşı konulmaz derecede erkeksi.
Tamamen sarhoş edici.
Aramızdaki bağ beni sarıyor; sıcak ve elektrik gibi, göğsümün derinliklerine yerleşiyor. Derin bir nefes aldığımda içimdeki bütün içgüdüler birden keskinleşiyor.
Bunda hiç şüphe yok.
Ruh eşim.
Benim için yaratılmış kişi.
Bu gerçeği fark etmek beni o kadar sert çarpıyor ki nefesim kesiliyor. Nabzım hızlanıyor, bütün vücudum karıncalanıyor.
Onu şimdiden bulduğuma inanamıyorum...
İçimi büyük bir heyecan kaplıyor. Patilerim içgüdüsel olarak seslere doğru hareket ediyor.
Suyun karşısında yüksek rütbeli kurtlardan oluşan bir grup beliriyor; onlara sarmaş dolaş olmuş güzel kızlar müziğin ritmiyle sallanırken işveli kahkahaları gece havasında kolayca duyuluyor.
Sürümüzün alfası Connor göle doğru yaklaşırken şaşkınlıkla bakakalıyorum, ay ışığı geniş omuzlarına vuruyor.
Gözlerim onunla buluştuğu saniye, eşlik bağı göğsümün içinde sıkıca kenetleniyor. Bu bağ çok sıcak ve inkar edilemez.
Anında donup kalıyorum.
Hayır. Bu gerçek olamaz.
Karşımdaki manzarayı anlamlandırmaya çalışarak gözlerimi sıkıca kırpıyorum.
Uzaktan bile varlığı insanı eziyor; çok güçlü, çok baskın.
Koyu renk saçları alnına dökülürken mavi gözleri etrafındaki kurtların üzerinde tembelce geziniyor.
Tam anlamıyla olduğu gibi bir Alfa görünüyor. Güçlü. Yakışıklı. Ulaşılmaz.
Başım dönüyor, kalbim göğsümde kontrolsüzce atıyor.
Bu doğru olamaz... Ortada bir yanlışlık olmalı.
Connor mu?
Sürümüzün alfası mı?
Kaderimdeki eşim kesinlikle o olamaz.
