Willowbrook Serisi 2. Kitap: Kanunu Kelepçelemek
Yazar
Kerry Kennedy
Okur
16,0K
Bölüm
50
Huzurlu Willowbrook kasabasında, Daisy'nin sessiz kalmayı reddeden bir sırrı vardır. Şerif ve ağabeyinin en yakın arkadaşı olması sebebiyle tamamen "yasaklı" biri olsa da, Deacon'a yıllardır aşıktır. Deacon ise kuralları, geçmişi ve Daisy artık görmezden gelemeyeceği bir kadına dönüşürken bile aradaki mesafeyi koruması gerektiğini bilmektedir. Uzun bakışlar, kasaba dedikoduları ve giderek dar gelen kuralların ortasında, her ikisi de kalpleri aksini söylerken doğru olanı yapmaya çalışır. Willowbrook'ta her seçimin bir yankısı vardır ancak bazı duygular uslu durmayı reddeder. Kıvılcımlar uçuşmaya başladığında, dostluk hayatta kalabilecek midir?
Bölüm 1
DAISY
“Şerifin şu muhteşem kıçına bir baksana,” diyor Lottie, tam kapuçinomu içerken boğulacak gibi oluyorum. Bluebell’s Diner’da oturuyoruz ve yüzünde o yaramaz gülümsemesi var.
Omzumun üzerinden arkama bakarak, “Lottie,” diye fısıldıyorum sinirle. “Seni duyabilir. Hem kahrolası şerif hakkında böyle şeyler söylememelisin.”
Omuz silkiyor. “Dinle kızım, sen düşünüyorsun, ben söylüyorum. Bunlar basit gerçekler. Bana günde doksan kez falan onun kıçını kesmediğini söyleme sakın,” diye gülüyor. Yemin ederim, Lottie ayaklı bir utanç kaynağı.
“Hayır, kesmiyorum aslında,” diyorum ama yanaklarım alev alev yanıyor.
Gözlerini deviriyor. “Bak kızım, sana söyleyeyim, far görmüş tavşandan daha şapşalsın. O güzel kıç zaten bakılmak için var. Gözümü kırpmadan onu altıma alırdım.”
“Lottie, kes şunu. Sadece tezgâhın orada duruyor. Söylediğin her kelimeyi duyabilir.”
Sadece sırıtıp yeşil çayından bir yudum alıyor. Bana göz kırparak, “Artık onunla bir araya gelmenizin vakti geldi de geçiyor,” diyor.
Kafeine ihtiyacım olduğu için kahveme uzanıyorum. Dürüst olmak gerekirse, biraz bağımlıyım.
Sabah beşte uyanıp verandada yoga yapıyorum. Sonra Logan’la buluşup onun harika Airedale Teriyeri olan Hector’u alarak terzi dükkanıma götürüyorum.
Sabahlarım hep çok yoğun geçiyor. Bütün bunlarla başa çıkabilmek için kahveye ihtiyacım var.
Tamam, öğleden sonra ve akşamları da kahveye ihtiyacım oluyor. Hatta bir restorandaysam yemekten sonra bile.
Yine de kolayca uykuya dalarım. Saat ondan sonraya kadar uyanık kalıp kitap okurum ve kafamı yastığa koyduğum an sızıp kalırım.
“Biz asla bir araya gelmeyeceğiz. Deacon ile sadece iyi arkadaş olduğumuzu biliyorsun. Hep öyleydik, hep de öyle kalacağız. Kum havuzunda oynadığımız çocukluk günlerimizden beri.”
“Ah, lütfen ama Daisy. O adamın sana bakışını görmüyor musun? Cidden mi? Arkadaştan fazlası olmayı ne kadar çok istediği yüzünden okunuyor.”
“Evet, olabilir. Ama o bana bir adım atmadıkça bu konuda hiçbir şey yapmayacağım,” diyorum. Kollarımı pek de etkileyici olmayan göğsümde kavuşturuyorum. Lottie’nin aksine, ben o konuda pek şanslı değildim.
İyiler ama… öyle abartılacak bir şey de değiller. Uzun sarı saçlarımı omzumun üzerinden geriye atıp ona en iyi şu an bunu tartışmıyoruz bakışımı atıyorum.
Son sözü söyleyerek, “Ben sadece söylüyorum,” diye mırıldanıyor. Her zaman son sözü onun söylemesi gerekir zaten.
Bu beni güldürüyor çünkü Lottie tam olarak böyle biri. Ailesi Willowbrook'a taşındığından beri, yani yedi yaşımızdan beri birbirimizi tanıyoruz.
Başlarda çok utangaçtı. Onu kanatlarımın altına aldım, öğle yemeğinde yanıma oturmaya davet ettim. Çilekli sütümü ve ananas dilimlerimi onunla paylaştım.
O zamandan beri hiç ayrılmadık.
Omuzlarından dökülen havalı ve dalgalı saçları var. Bazen onun o parlak, abanoz karası saçlarını kıskanıyorum ama o, bakımlarının çok zor olduğunu söylüyor.
Meksikalı annesi ve İrlandalı babası sayesinde cildi parıl parıl parlıyor. Uğruna cinayet işleyebileceğim kadar çıkık elmacık kemikleri var. Dürüst olmak gerekirse, Lottie tam bir afet.
Kahvemi bitirirken, “Sadece söylemeyi bırak da biraz sesini alçalt,” diyorum ona.
Sırıtıyor. “Bağış etkinliği için hazırladığın stant nasıl gidiyor?” diye soruyor.
Birkaç hafta sonraki etkinlik için bir el işi standı hazırlıyorum. Yerel beyzbol takımı için para toplayacağız.
Buradaki muayenehaneyi işleten abim Logan, birkaç yıl önce bu bağış etkinliğini başlattı. Çocuklara beyzbol oynayıp takılabilecekleri güvenli bir yer sağlamak istiyordu. Ve etkinlik gerçekten çok tuttu.
“İyi gidiyor,” diyorum. “Bazı yeni fikirlerim var. Süs bayrakları, yastıklar, peluş oyuncaklar falan yapmak istiyorum. Böyle sevimli şeyler işte.”
“Kulağa harika geliyor. Stantta sana eşlik etmemi istersen buralardayım. Duyduğuma göre Logan grupla beraber çalacakmış. Bu müthiş olacak. Senin şu abin kesinlikle çok iyi gitar çalıyor.”
“Evet, bu gece çalacaklar. Sabırsızlanıyorum. Belki Sage bile sahneye çıkıp onlarla şarkı söyler.” Sage, Logan’ın nişanlısı.
Çok uzun zaman önce, Sage onu Michigan State'e ve büyük tıp kariyerine gitmek için terk etmeden önce birlikteydiler. Ama kısa bir süre önce geri döndü ve on yıllık ayrılıktan sonra şimdi yeniden beraberler.
Dürüst olmak gerekirse bu gördüğüm en romantik şey. Bazen kendimi onların bu ikinci şansını hayal ederken buluyorum ve sadece iç geçiriyorum. Abimi hiç bu kadar mutlu görmemiştim. Bu dünyanın en güzel hissi.
Gözleri kocaman açılan Lottie, “Vay canına, o kızın sesi gerçekten çok güzel,” diyor. “Onu dinlemeyeli asırlar oldu, değil mi?”
“Evet, öyle. Sanırım en son dinlediğimizde on yedi yaşındaydık,” diyorum. Lottie başıyla onaylıyor.
Zaman nasıl da akıp gitti? Şimdi yirmi yedi yaşındayım. Bazen kendi hayat arkadaşımı, birlikte bir hayat kurabileceğim ve belki birkaç çocuk yapabileceğim o özel insanı ne kadar çok istediğimi düşünmemeye çalışıyorum.
Bunun bir gün olacağını biliyorum ama dürüst olmak gerekirse Şerif Deacon'ın yanına bile yaklaşabilen kimse olmadı. İşte bu yüzden olduğum yerde sayıp duruyorum.
Deacon'ın açıkça karşıma çıkıp beni bir buluşmaya davet ettiğini hayal etmekten kendimi alamıyorum. Ama belki o da benim gibidir; güzel bir arkadaşlığı mahvetmekten çok korkuyordur.
Tıpkı Lottie gibi onu da çocukluğumdan beri tanıyorum. O, Logan'ın en yakın arkadaşı ve eminim ki beni hâlâ Logan'ın küçük kız kardeşi olarak görüyor.
“Tünaydın hanımlar,” diyor ve yanaklarım alev alev yanmaya başlıyor. Cidden mi? Kendine gel. Onun yanındayken hep yüzü kızaran bir aptala dönüşüyorum.
Sıradan görünmeye çalışarak, “Selam, Deac,” diyorum. Bana gülümseyerek karşılık veriyor ve yemin ederim, gözlerinin kenarlarının kırışması ve o mavi gözlerinin parlaması yok mu... Of ki ne of.
Bir kız o gözlerde kaybolabilir. Şaka bile yapmıyorum.
Kızlar, kalplerinize sahip çıkın çünkü izin verirseniz bu adam aklınızı başınızdan alabilir. Sadece benim de aklımı başımdan almasını dilerdim.
“Bize katılmak ister misin? Hemen şuraya, yanıma oturabilirsin,” diyorum. Sesimin bu kadar cesur çıkmasına ben bile şaşırıyorum. Saç diplerine kadar kızarıyor. Gerçekten çok sevimli.
