Unplanned Serisi 4. Kitap: Beklenmedik Kıvılcım
Yazar
Lee C Conrad
Okur
19,0K
Bölüm
47
Cadı bilimci Dr. Simone, Perilerin ölümcül hamilelik krizini çözmeye yardım etmek için düşman kurt adam topraklarını aşar; ancak kendini bir anda Peri kralının savaş konseyinde bulur. Simone'un araştırmaları kraliyet kanında tuhaf tepkimeler ortaya çıkarırken, Kral Kane onun nadir bulunan "kıvılcımı" olduğunu fark eder. Simone, kralın azalan sihrini geri getirebilecek bir bağın anahtarıdır. İblisler ve Kızıl Meclis yaklaşırken, Simone çalışmaları ve kalbi onu bir hedef haline getirmeden önce kime güveneceğine karar vermelidir.
Büyücü Doktor
SIMONE
Hem heyecanlı hem de gergindim. Dağların ötesine geçip buradaki toprakları ziyaret etmek, öğrenmek her zaman hayalimdi. İnsanlarla iletişim kurmak, araştırma yapmak ve birden fazla türün geleceğine yardımcı olmak istiyordum. Bir süre, yaşadığım hayatı —ya da daha doğrusu sürekli gözetim altında tutulduğumu— düşününce bunun gerçekleşmeyecek bir hayal olduğunu sanmıştım.
Ailem, ben doğmadan çok önce, eski savaşlardan ve diğer türler tarafından kullanılmaktan korkarak dağları aşmış, bir sürü özel insanla birlikte kaçmıştı. Ben savaşlardan sonraki üçüncü kuşağım. Ne yazık ki bazı şeyler hiç değişmiyor. Bu geçişi kendi başıma yapışım ilk kez oluyordu.
Ailemin geçmişte tanınmış cadılar olduğu bilinirdi. Ölümlü cadılardık ve tabii ki büyü gücümüz vardı. Bu yüzden çalışmalarımda insan bilimini ve büyüyü bir arada kullanıyordum. Benim gözümde ikisi de aynı şeydi: nesneleri, enerjiyi ve malzemeleri kullanarak bir şeyler yaratır, dönüştürürsünüz. Bilim bir tür simyaydı. Tek farkım, bazen kendi enerjimi de kullanabilmemdi.
Babam haksız yere suçlanıp iç terörist olarak tutuklandıktan sonra ailem askeri bir tesise alınmıştı.
İnsan topraklarında yeteneklerini kullanmak ya da uygulamak için izin almak gerekiyordu ki bu saçmalıktan başka bir şey değildi. Bir cadı ya da büyücü için büyü kullanmak nefes almak kadar doğaldı. Babamın güçlü yetenekleri yüzünden hedef alındığından emindik. Kötü biri olduğu için değil. Bu, ailemizin mutluluğunun sonu oldu.
Benim için ise babam gibi olduğumu keşfettiklerinde her şey değişti. O andan itibaren beni istedikleri şeye dönüştürmeye zorladılar. Özellikle de okuldaki yüksek notlarım ve büyü yeteneğimle. Biyolojik silahlar üzerinde çalışmamı, belirli türleri hedef alan hastalıklar ve virüsler üretmemi istiyorlardı.
Bunu yapmak istediklerine inanamadım ve hayır diyecektim. Reddetmek ve onlara her türlü hakareti savurmak istedim ama aklımın bir köşesindeki ses dur dedi. Neler yaptıklarını görmelisin, çünkü ancak o zaman bunları nasıl geri çevireceğini bilirsin. Bazen yardım etmek için kirli oynamak gerekir.
Sakin bir yapım vardı, bu yüzden çoğu kişi beni hafife alırdı. İnsan olmayan türlerle güçlü bir güven ilişkisi kurmuştum ve bu da beni şu anki bulunduğum yere getirmişti: lycan topraklarından geçerek Fae'lere doğru arabayla ilerliyordum. İçimdeki bir parça şu an çok gergindi.
Lycanlar öfkeleriyle ün salmıştı ve burası Axel'ın topraklarıydı. Yalan söylemeyeceğim, bizi durdurup alıkoyacaklarından endişeleniyordum. Savaş tehdidiyle buralarda işler pek yolunda değildi, yani her şey olabilirdi.
Bu yüzden Fae'ler ilk kez benimle iletişime geçtiğinde çok şaşırmıştım. Fae'ler nadir görülen varlıklardı: toprakları neden insanlara uzanmak istesin ki? Bu bir tuzak mıydı? Kadınları zorluklar bahanesiyle topraklarına çekmeye mi çalışıyorlardı? Bu düşünceye kendi kendime başımı salladım. Ordunun paranoyası bana da bulaşmaya başlamıştı.
Sonra Kane ve Jasper'la telefonda konuştum ve bunun şaka olmadığını, gerçekten çaresiz olduklarını anladım. Başta bana fazla bir şey söylemediler. Sadece zor gebelikler ve kadın sağlığı konusunda danışmanlık yapıp yapamayacağımı sordular.
Memnuniyetle kabul ettim. Sonra güven oluştuğunu hissettiklerinde asıl nedeni anlattılar. Yalnızca güvenli hatlar üzerinden konuşmaya özen gösterdim ve Luna Layla ile yardımcısı Grace ile konuşmak beni çok heyecanlandırdı.
Belki de onlarla tanışmak ve benimle aynı şeyleri yapan meslektaşlarla, kadınlarla sohbet etmek konusunda biraz fazla hevesliydim. Benim büyüyle yaptığımı dokunarak yapabilen şifacılar. Belki biraz hayran kız oluyordum. Layla'nın oldukça korkulan ve nefret edilen Alfa Axel'la eşleşmiş olduğunu biliyordum.
Evde oturmayı seven biriydim, bu yüzden bu benim için büyük bir adımdı. Bu insanlarla tanışmak ünlülerle tanışmak gibiydi, o yüzden gergindim. Kanepeye kıvrılıp hem eğlence hem araştırma için kitap okumayı severdim. Kahve en yakın dostumdu, tıpkı kedim Moon gibi. Evet, doğru duydunuz. Kedisi olan bir cadıydım.
Tanrım, bu küçük tüy yumağına bayılıyordum. Yanımdaki taşıma çantasında ona baktım, parmağımı içeri sokup okşadım, o da mutlu mutlu mırladı. Ona zarar vermeye kalkan birini gerçekten öldürürdüm. O benim ailemdi. Ve evet, ne kadar klişe göründüğünün farkındaydım: kedisi olan bir cadı.
Göğsünde küçük beyaz bir leke olan siyah bir kedi. Onu yanımda getirmeme izin verdikleri için çok mutluydum. Açıkçası, hayır deselerdi büyüyle gizlice sokacaktım zaten. Partner bulmak konusundaki bir diğer sıkıntı da buydu: Moon'a ne kadar düşkün olduğumu hiç kimse beğenmezdi. Önden biri konuşunca başımı kaldırdım.
“İlk kontrol noktasına yaklaştık. Kuzey Bölgesi sınırında bize bir eskort eşlik etmesini istiyorlar. Tetikte olun, lycanlar huysuz hayvanlardır. Bir şey denerlerse ya da bizi ayırmaya çalışırlarsa dikkatli olun,” dedi Andrew. Ben sadece başımı salladım. Çavuş Andrew. Ne pislik herif.
Bilgi toplamak ve canımı sıkmak için buradaydı. Kesinlikle öyleydi; o ve adamı Leon. Asıl ekibimde üç başka kişi olması gerekiyordu ama yoğun tartışmalar yaşandı. İnsan olmayan toprakların ne dediğini aktardım ama ordu her zamanki gibi kendi bildiğini yaptı.
Dürüst olmak gerekirse, başımızı ciddi belaya sokacaklarını düşünüyordum. Şu ana kadar şanslıydık. Bu kontrol noktası iyi geçmeyebilirdi. Ya Fae topraklarına gitmemi engellerlerse?
Sonuçta, onaylanmış ekibim elimden alınmıştı ve Andrew bana kimlerin geleceğini söyledi. Kesinlikle olmaz dedim. Ekibimdeki herkesin bilgisini Kral Kane'e sunmam ve onay almam gerekiyordu.
Bunu yaparsak Fae'ler bizi içeri almazdı. Üstelik oraya ulaşmak için Axel'ın topraklarından geçmemiz gerekiyordu. Axel bizim tarafın ordusundan nefret ediyordu, o kesindi.
“Evet, kontrol noktasına yaklaşırken dikkatli olun. Simone, onlara senin tıbbi ekibinin bir parçası olduğumuzu söylediğinden emin ol. Senaryodan sapma,” dedi Leon.
Andrew'un sağ koluydu. Ben sadece sustum. Bu insanlara yalan söylememi isteyip durmaları ne güzeldi. Resmen belayı davet ediyorlardı. Kontrol noktasında durduğumuzda tedirginliğim iyice arttı.
İçimden bir his bunun kötü sonuçlanacağını söylüyordu. Leon bekleyen adamlar için camı indirdi.
“Belgelerinizi verin, kimliğinizi ve kaç kişi olduğunuzu belirtin,” dedi pencerenin dışındaki oldukça korkutucu görünümlü adam.
Leon belgeleri uzattı, hiç belli etmeden yalan söyledi. Adam birkaç kişiyle birlikte geri çekilip belgeleri inceledi. Aralarında konuştular, telefonla da görüşüyor gibiydiler. Arkada oturmuş, bizi geçirmelerini beklerken yutkundum. Sonunda, birkaç uzun dakikanın ardından iki adam arabamıza doğru geldi.
Bizi karşılayacak Fae'lere ve lycanlara sadece üç kişi olacağımız söylenmişti. Ekipmanlarımız büyük arabamızın bagajındaydı. Moon o an kucağımdaydı, sinirlerimi yatıştırmak için onu taşıma çantasının arasından okşuyordum. Bölgeden geçip Fae topraklarına ulaşmamıza izin vermelerini bekliyorduk.
“Size eşlik edeceğiz. Bizi takip edin, arkanızda da bir araç olacak. Numaraya kalkışmayın. Anlaşıldı mı?” dedi kontrol noktasının baş görevlisi.
Leon başını salladı ve hafif alaycı bir şekilde selam verdi. Gözlerimi devirmemek için kendimi zor tuttum. Leon da biraz alçakgönüllü olabilirdi. Lycan onu süzdü, sonra bu küçük kontrol noktasında park etmiş siyah araçlardan birine yöneldi.
Yolun solundaki binada nöbet değişimini bekleyen aktif devriye ekipleri vardı. Bizimle konuşan lycan park halindeki araçlara gidip yola çıktı.
Ancak o zaman yolu kapatan bariyer kaldırıldı. Leon arabayı vitese taktı ve yönlendirildiğimiz şekilde siyah aracı takip etmeye başladı. Arkamızdan da bir araç bizi izlemeye koyuldu. Yutkundum. Bir şeyler doğru gelmiyor gibiydi. Arkamıza baktım, sonra öne döndüm.
İçgüdüm lycanların hepimizin burada olması gerektiğine inanmadığını söylüyordu. Sonuçta ekibimin isimlerini ve fotoğraflarını göndermiştim. Lycanların bu bilgilere sahip olup olmadığını bilmiyordum.
Ben bunları Fae'lere göndermiştim. Andrew, benim gönderdiklerimi lycanları ve değişikliği de kapsayacak şekilde yeniden sunduğunu söylemişti. Şimdi bunun değişikliğin kabul edilmediğinin bir işareti olabileceğini düşünüyordum.
Axel'ın askeri varlık istemediğini biliyordum. Sadece bana ve ekibime izin vermişti. Ordu yok; bu konuda gayet açık olmuştu. Benim iznim vardı, önemli olan buydu. İnsan ordusu uyarıları görmezden gelmek istiyorsa, sorumluluk onlarındı.
Kuzey Bölgesi'nden ayrılıp lycan topraklarının ana bölgesine geçiyorduk, her ne kadar hepsini Axel kontrol etse de. Şu ana kadar çılgınca bir şey olmamıştı, belki de gergin sezgilerim yanlıştı.
Issız doğanın içinden güzel bir yolculuktu. Ne kadar sürdüğünden emin değilim, belki bir saat, sonra aniden durduk. Kaşlarımı çattım. Fae Toprakları için durulacak zamandan erkendi bu.
Issızın ortasındaydık ve takip ettiğimiz araçlar etrafımızı sarmıştı. Anında gerildi her yerim. Issızın ortası mı? Cesetleri saklamak için harika bir yer.
Andrew da gergin görünüyordu. Öne eğilip ıssız, tenha mekâna baktım. Önümüzdeki araçtaki lycanlar inip bize doğru yürüdüler.
Birkaçının elinde küçük silahlar vardı. Kalbim göğüs kafesime vurdu. Aman Tanrım.
Ya üçümüzün de yalan söylediğini ve yasadışı burada olduğumuzu düşünüyorlarsa? Bizi vuracaklar mıydı? Aklım çıldırdı ve hayatımıza mal olabilecek bu duruma bizi sokan Andrew'a içimden lanet okudum.
