Shifting Greer 1. Kitap
Yazar
K. D. Cartiff
Okur
17,4K
Bölüm
52
İki ay önce Greer her şeye sahipti: Keskin bir zeka, sarsılmaz bir özgüven ve ona kusursuzca uyan bir hayat. Şimdi ise onu güvende tutacak bir gözlük ve bir yalan listesi dışında hiçbir şeyi olmadan, yeni bir kasabada, yeni bir ismin arkasına saklanıyor. Tanık Koruma programının, ailesini kaybettiği o geceyi silip atması gerekiyordu ama tehlike o kadar kolay yok olmuyor. Kaleb yanlış soruları sormaya başladığında, Greer'ın kurduğu dünya çatırdamaya başlıyor. Gömmek için çaresizce çabaladığı geçmişi adeta tırnaklarını geçirerek geri dönüyor ve kaçtığı gölgeler hiç olmadığı kadar yakınında olabilir. Kalbi saklanmayı reddederken, o gizlenmeye devam edebilecek mi?
Prolog
GREER
Önce ses geliyor. Yüksek değil. Yanlış bir ses. Havai fişek. Bir arabanın egzoz patlatması. Hiçbir şeyin değişmediği bir geceye ait normal bir şey.
Sonra ses tekrar geliyor, bu kez daha yakından. Zemin ayaklarımın altında sarsılıyor. Ellerim titriyor. Nedenini anlamadan önce bunu fark ediyorum.
Ellerim boş, ama parmaklarım sanki bir şey tutmaları gerekiyormuş gibi içe doğru kıvrılıyor; sanki bir şey eksikmiş gibi.
Kalbim çok hızlı atıyor; çelik bir kafese çarpıp çırpınan bir kuş gibi. Kulaklarımda çok yüksek bir uğultu var; başka bir şey duyma umudumu tamamen bastırıyor. Biri adımı söylüyor. Bağırmıyor. Sakin de değil. Sadece telaşlı. Sanki onu ne kadar çabuk duyduğum çok önemliymiş gibi.
Koridorun ışığı titriyor. Bir. İki kez.
Kapının yanında yan yatmış bir ayakkabı var. Ayakkabıların durması gereken yerde değil. Bağcıkları hâlâ bağlı. Bunun garip olduğunu düşünüyorum. Ona çok uzun süre bakıyorum, sonra bakışlarım duvara kayıyor.
Duvarda kırmızı bir renk var. Sanki biri oraya sürtünerek geçmiş gibi düzensiz bir iz. Gerçekte ne renk olduğuna karar vermeye çalışarak ona bakıyorum. Boyadan daha koyu. Daha yoğun.
Ağzımda bozuk para tadı var.
“Greer.” Bu kez annemin sesi. Daha yumuşak. Daha yakın. Yanlış bir şey yaptığımda, ama hâlâ düzeltilebilir olduğunda adımı söyleyiş biçimi. Hâlâ zamanımız varken.
Babam da adımı söylüyor, ama cümlesini bitirmiyor. “Greer, git—”
Gerisi kayboluyor. Havayı tam ikiye bölecek kadar keskin başka bir ses tarafından yutuluyor. Oda yana doğru eğiliyor.
Buzdolabı uğulduyor. Sonraki fark ettiğim şey bu. Sanki hiçbir şey olmuyormuş gibi o sabit, mekanik uğultu. Mutfak lavabosunun üzerindeki ışık tekrar titriyor ve hep böyle miydi yoksa yeni mi oldu diye merak ediyorum.
Dizlerim kilitleniyor. Bedenim düşmüyor ama düşmek istiyor. Kaburgalarımın arkasında bir çekilme hissi var; sanki içimdeki bir şey benden önce ayrılıp gitmek istiyor gibi.
Biri kolumu tutuyor. Hareket etmeye karar verdiğimi hatırlamıyorum ama aniden ediyorum. Ayaklarım yere sertçe çarpıyor, çok sert. Bir ayakkabı. Sonra soğuk.
Aşağı bakıyorum ve ayakkabı olması gereken yerde tenimi görüyorum. Çıplak ayaklar. Bu neredeyse önemli bir şeymiş gibi hissettiriyor. Bu düşünceyi daha sonra kullanmak üzere zihnimde bir kenara kaldırıyorum.
Ön kapı açık. Ya da kırılmış. Hangisi olduğunu anlayamıyorum. İçeriye hava doluyor; keskin, temiz ve yanlış bir hava. Üşümem gerektiğini biliyorum, bunu içten içe biliyorum ama üşümüyorum. Bunun yerine hava yüzüme çarpıyor ve sanki suyun altından çıkmışım gibi derin bir nefes alıyorum.
Dışarısı, dünya çok aydınlık. Sokağın karşısındaki bir verandanın ışığı sarı ve sabit yanıyor. Bir köpek bir kez havlıyor, sonra susuyor.
Annem adımı tekrar söylüyor, şimdi daha yakında, tam kulağımın dibinde. Sesi ikinci hecede çatallanıyor.
Arkamı dönmeye çalışıyorum. Biri hayır diyor. Babam olabilir. Olmayabilir de. Ses çok uzaktan geliyor, sanki bana ulaşmak için suyun içinden geçiyormuş gibi. Yüzlerini görmüyorum. Sadece elleri görüyorum. Titreyen bir el. Uzanıp tutmaya çalışan bir el. Görüş alanımdan kayıp giden bir el.
Bir insandan gelmemesi gereken bir ses duyuluyor. Bildiğim hiçbir kelimeyle eşleşmeyen; ıslak, parçalanmış bir ses. Her şeyin kenarları bulanıklaşmaya başlıyor.
Ayaklarım bana ait gibi hissettirmiyor. Bedenim, giydiğimi unuttuğum bir palto gibi hissettiriyor.
Verandanın ışığına odaklanıyorum. Etrafında dönen böcekleri sayıyorum. Bir. İki. Üç. Uçup gitseler bile geri dönüyorlar.
Biri beni tekrar çekiştiriyor. Bu kez daha sert. Kolum acıyor ama acı gerçek bir yere oturmuyor. Sadece var oluyor, havada süzülüyor. Bir ses, “Yürümeye devam et,” diyor.
Annemle babamın sesi değil. Bir yabancının sesi. Uymayan, uymaması gereken bir şekilde sakin.
Yürüyorum. Nereye olduğunu bilmiyorum. Sokağı hatırlamıyorum. Ya da basamakları. Ya da komşunun kapısının açıldığını. Sadece nefesimin sesini duyuyorum; çok hızlı, çok gürültülü, sanki bana ait değilmiş gibi.
Omuzlarımda bir battaniye beliriyor. Uyuşmuş parmaklarım uzanıp sarkan bir ipliği çekiyor. Ağır ve kaşındıran bir battaniye. Bilmediğim bir çamaşır deterjanı gibi kokuyor.
Kırmızı ve mavi ışıklar bej rengi duvarlarda yanıp sönüyor. Benim evimin duvarları yeşil. Işıklar her şeyi parça parça boyuyor. Kırmızı duvar. Mavi yüz. Mavi eller.
İnsanlar sorular soruyor. Adımı. Yaşımı. Ne gördüğümü.
Ağzımı açıyorum ama hiçbir ses çıkmıyor.
Sokağın karşısındaki verandanın ışığı titriyor. Biri önümde diz çöküyor; yüzü dikkatli ve kenarları bulanık. Bana güvende olduğumu söylüyorlar. Güvende kelimesi zihnimde bir yere oturmuyor. Suyun üzerimden akıp gitmesi gibi kayıp gidiyor. Aşağı, ellerime bakıyorum.
Tırnaklarımın altında koyu renkli bir şey var. Parmaklarımı birbirine sürtüyorum, gittikçe daha sert sürtüyorum ama çıkmıyor.
Gözlerimi kapatıyorum ve onları görüyorum. Yüzlerini kapatma zahmetine bile girmemişlerdi. Onlar için hiçbir önemim yoktu. Yüzlerini hatırlayacak kadar uzun yaşamamam gerekiyordu.
Ama asla unutmayacağım. Onlar zaten içime kazındılar.
