Pisliğe Mühürlenmek
Yazar
Eliza Vasquez
Okur
16,8K
Bölüm
48
Lily Summers sürüsünü terk etmenin özgürlük olduğunu sanıyordu ama kaderin başka planları vardı. Tek bir vampir saldırısı, sakin hayatını paramparça ederek onu görmezden gelemeyeceği bir tehlikenin içine itti. Bir de Adrian Ryker vardı; çekilmez, kibirli ve direnmesi imkansız. Adrian, Lily’nin uzak durmaya kararlı olduğu her şeyin vücut bulmuş haliydi, ancak aralarındaki çekim mıknatıs gibi güçlü ve kaçınılmazdı. Tehlike yaklaşırken ve arzu giderek alevlenirken, Lily nefret etmek istediği adama güvenip güvenemeyeceğine ya da onu hayatına almanın taştan kalbini kırılmaz bir şeye dönüştürüp dönüştürmeyeceğine karar vermek zorundadır.
Bölüm 1
LILY
Dünyadaki hiçbir şeyi umursamadan otoyolda hız yapıyordum. Bu sırada yolcu koltuğunda oturan arkadaşım can havliyle çığlık atıyordu. Elimde değildi. Hızlı gitmeyi seviyordum.
Bir kurtadam olarak ormanda yarışmaya alışkındım. Rüzgar yüzüme çarpardı, patilerimin altında çakıl taşları olurdu ve damarlarımda adrenalin atardı. Bu mu? Bu hiçbir şeydi. Sadece yeni bir heyecandı.
Tek insan arkadaşım Marsha, saçlarını bu çılgınlıktan kurtarmaya çalışırken, “Senin o deli kıçınla neden aynı arabaya bindiğimi bana hatırlat,” dedi.
Marsha’nın bukleleri muhteşemdi. Gerçi o, çoğu zaman onları kontrol etmenin imkansız olduğunu iddia ederdi. Ama bu sürüşten sonra, saçları resmen kendi aklına sahip olacaktı.
“Çünkü benim Lambo'ma bayılıyorsun,” dedim. Direksiyonumu öptüm ve Marsha bana tuhaf bir bakış attığında güldüm.
Başını iki yana sallayarak, “Seninle neden takıldığımı gerçekten bilmiyorum,” diye mırıldandı.
“Çünkü beni seviyorsun, sürtük.”
Sırıtarak, “Kahretsin. Buna diyecek lafım yok,” diye karşılık verdi.
İkimiz de kahkahalara boğulduk. Ona bakmak için başımı çevirdim. “Sen olmasaydın ben ne yapardım, Marsh?”
Gözleri kocaman oldu. “Öncelikle, yerim seni. Ve ikincisi, seni çılgın kaltak, gözünü yoldan ayırma!”
Gözlerimi devirdim. “İyi,” diye mırıldandım ve gaza daha da sert bastım. Doğal olarak, Marsha okula gidene kadar yol boyunca dırdır etti.
Hayatta kalarak kampüse vardık. Vedalaşırken Marsha bana öpücük attı ve zıt yönlere doğru ilerledik.
Sınıfa adım atar atmaz, profesörüm bana kısa bir baş selamı verdi ve dersine devam etti. Ve Ay Tanrıçası, bu çok rahatlatıcıydı. Sürüde olsaydım, geç kaldığım için azar işitirdim. Burada mı? Sadece bir baş selamı. İnsan üniversitesini sevmek lazımdı.
Ders geldiği gibi hızlıca geçti. Kısa süre sonra arabama doğru geri dönüyordum. Rüzgar uzun kahverengi saçlarımı arkamda savururken çantamı yanımda sıkıca tutuyordum.
Cebimdeki bir titreşim beni adımın ortasında durdurdu. Telefonumu çıkardım ve arayana baktım. Ekranımda yanıp sönen isme bakarken kaşlarım çatıldı. Claus Blackthorn.
Nişanlım. Kendi seçimimle değil, onu icat eden her kimse onunla birlikte cehennemde çürümesi gereken eski bir adet yüzünden.
Geçmişime... aileme dair anıları bastırarak telefonumu cebime geri attım. Onları unutmalıydım. Hatta gömmeliydim.
Ama içimdeki çok küçük, çaresiz bir parça hala babamın dudaklarından dökülecek bir övgüyü, erkek kardeşimin gözlerindeki şefkatli bir bakışı istiyordu. Kahretsin, ikisinden birinin başımı şöyle bir okşamasını bile isterdim. Ancak bu kadar basit bir şey bile asla bedelsiz olmazdı.
Omzuma hafifçe vurulması beni düşüncelerimden kopardı ve arkamı döndüm.
Marsha heyecandan adeta zıplarken, egzotik yeşil gözleri yaramazlıkla parlıyordu.
Derin bir nefes aldım. Dersin ortasında aklında ne tür bir plan belirmişse ona kendimi hazırladım.
Marsha'nın çılgın fikirler bulma yeteneği vardı. Asla kabul etmeyeceğime yemin ettiğim ama bitmek bilmeyen inadı yüzünden her zaman sürüklendiğim türden fikirler. Yüzünde geniş bir sırıtışla, “Lily!” dedi.
“Efendim?” diye sordum temkinli bir şekilde.
Cıvıl cıvıl bir sesle, “Bu gece La Loba'ya gidelim!” dedi.
“Kesinlikle hayır.” Başımı iki yana salladım.
“Ama Lily,” diye sızlandı, “Gidecek kimsem yok. Sen benim tek arkadaşımsın.” Omuzları düştü; yenilgi hissi gözlerini yumuşattı. Dudak büzerek, “Lütfen,” diye ekledi.
İç çektim ve elimi yüzümden geçirdim. Lanet olsun. Onu reddedemezdim. O bu hale geldiğinde olmazdı. “İyi. Ama sırf tek başına gidersen deli gibi endişeleneceğim için.”
Kollarını boynuma dolayıp bana sıkıca sarılırken, “Biliyordum. Sen bir kızın sahip olabileceği en iyi arkadaşsın!” diye çığlık attı. “Büyük ihtimalle saldırılar yüzünden endişeleniyorsun, değil mi?”
Başımı hafifçe yana eğdim. “Saldırılar mı?”
“Evet, haberlerde gördüm. Deli bir psikopat etrafta dolaşıp insanları öldürüyormuş.”
Dudağımı ısırdım. Bunu duymamıştım. Ama bunu öğrendikten sonra, artık onun tek başına gitmesine kesinlikle izin veremezdim.
İşte bu şekilde, beş saat sonra bir Cuma gecesinde kendimi La Loba'da buldum.
Vücudumu saran kırmızı bir Helena uzun elbise giymiştim. Ona uygun iddialı yüksek topuklu ayakkabılarım vardı ve kahverengi saçlarım sıkı bir Fransız topuzu yapılmıştı, yumuşak kahküllerim yüzümü çevreliyordu. Makyajım tamamen gösterişliydi; dumanlı göz kalemi, koyu far ve cesur, kan kırmızısı bir ruj.
Doğrusunu söylemek gerekirse, bu lanet olası kulübe gelmeyi hiç istememiştim. Ama bu, gelirken çok seksi görünemeyeceğim anlamına gelmiyordu. Ve eğer birkaç kişi dönüp bana bakarsa?
Şey… bu sadece ego için bir terapiydi.
Kapıdaki korumaya yaklaştık ve adam anında bana saygıyla başını eğdi. Şaşkın bir bakışla, “Lily, kasabaya taşındığını biliyordum ama seni Luna Trinity olmadan bir kulüpte göreceğimi hiç düşünmezdim,” dedi.
Kapı koruması Nico'yu adeta bir tatlıymış gibi süzen Marsha'ya göz atarak, “Kendi isteğimle gelmedim,” diye mırıldandım. “İçeri gir, seni azgın sürtük.” Gözlerimi devirdim ve Marsha'yı kulüpten içeri ittim.
İçeri girer girmez, müzik kulaklarımda patladı. İnsanlar dans ediyor ve hayvanlar gibi birbirlerine sürtünüyorlardı. Belki de yarısı gerçekten hayvan olduğu içindi ama konumuz bu değildi. Koku berbattı; ter, alkol ve duman iğrenç bir kokteyl gibi birbirine karışmıştı. Bu geceden şimdiden nefret etmiştim ve içeri daha yeni girmiştim.
Marsha heyecanla, “Aman Tanrım, bize bakan şu gözlere bak,” dedi.
Etrafıma baktım. Haklıydı. Kulübün yarısı bizi bir sonraki yemekleriymişiz gibi izliyordu.
Harika.
Marsha'ya yöneltilmiş kalın bir erkek sesi, “Benimle dans etmek ister misin?” dedi.
Sesin kaynağına bakmak için döndük. Yanımızda duran adam çok yakışıklıydı, muhtemelen bu yüzden Marsha yalvaran gözlerle bana döndü.
İç çektim. “İyi... ama uslu dur.” Ona anlamlı bir bakış attım.
“Uslu duracağıma söz veriyorum, Anne!” Marsha sırıttı ve dans pistinde kaybolmadan önce şans dileyerek parmaklarını kenetledi.
Tanrım, bu kız.
Odada etrafa bakındım ve barı gördüm. Oraya doğru yürüdüm ve boş bir tabureye oturdum.
Daha önce sayısız kez duyduğum tanıdık bir ses, “Sana bir şey getirebilir miyim?” diye sordu.
“Long Island Iced Tea. Hesabıma yaz.”
Rodrigo bir kaşını kaldırarak, “Hiç ödemediğin hesabına mı?” dedi.
Ona arsızca sırıttım. “Kadınlar tuvaletini kullanmam lazım. Döndüğümde içkimi bekliyorum. Teşekkürler!” Tuvaletlere doğru ilerlerken berbat bir koku aldım. Kokuyu dışarıya kadar takip ettim.
Gece karanlıktı, tek ışık kaynağı aydı. Kulübün arkasından dışarı adım attığımda gümleyen müzik hala hafifçe duyulabiliyordu. Dışarıda kimse yoktu, sadece birkaç çöp tenekesi vardı. Ama kokusunu aldığım şey bu değildi.
Aniden gölgelerin içinden bir silüet belirdi. Yaklaştıkça, kokusunu aldığım şeyin ne olduğunu sonunda anladım.
Bir vampir.
Kırmızı gözleri benimkilere kilitlendi, dudaklarında yavaşça kötücül bir gülümseme belirdi.
Hareketsiz kaldım, sonra yavaşça omuzlarımı dikleştirdim ve kendimi hazırladım.
Bu gecenin başıma tam bir bela olacağına dair bir hissim vardı.
