Yasak Deney 2: Melez Avı
Yazar
Jen Cooper
Okur
1,0M
Bölüm
52
Bölüm 1
Kitap 2: Melez Avı
RYKEN
“Acele et,” dedi sessizce. Nefesi dudaklarıma değerken ağzını sertçe benimkine bastırdı.
Yırtık giysilerini ince bedeninden sıyırıp attım. Teninin tenime değdiğini hissetmem gerekiyordu.
“Altını çıkar,” dedim. Ardından kendi giysilerimi de çıkarıp botlarımı bir tekmeyle kenara fırlattım.
Storm Kanı Sürüsü topraklarının kenarındaki boş kulübe eski ve haraptı. İçerisi buz gibiydi. Birkaç kalın battaniye dışında hiçbir şey yoktu.
Zemin, tavandaki delikten düşen ölü yapraklarla kaplıydı. Aynı delikten sızan yağmur damlaları içeriye düşüyordu. Bedenlerimizi yağmurdan uzak bir noktaya çektim.
Yere düştüğümüzde onu çabucak altıma alarak dudaklarına saldırmaya devam ettim.
Hava soğuk olmasına rağmen tenim alev alev yanıyordu. Parmaklarımı bedeninde gezdirdiğimde ürperdi. Her karşılaşmamızda onu hissetmek, bir öncekinden bile daha baş döndürücü geliyordu.
“Akşam yemeğini hazırlamak için mutfağa geçmem gerek. Yalnızca on dakikam var,” diye fısıldadı.
“Ama ben şu anda çok açım,” dedim ve onu yuvarlayarak battaniyelerin üzerinde belini bana doğru kavrayacak şekilde yükseltirken ağzımı bedeninin sert hatları boyunca aşağı indirdim.
“Ryken,” diye mırıldandı. Elleri çoktan saçlarımın arasına gömülmüştü. “Zaman yok,” derken onu susturdum.
Ağzımı bacaklarının arasına götürdüm. Islak vajinasını yalarken dilimle klitorisine dokundum. İnlerken boğuk bir ses çıkardı, fazla gürültü yapmamaya çalışıyordu.
Kalçalarını kavrayarak onu açgözlülükle tatmaya devam ettim.
Tadı muhteşemdi. Tatlı ve tuzlu bir arada. Bunu elimden geldiğince sık yapıyordum.
Onu kışkırtmaya devam ederken elini yumruk yapıp ağzına götürdü. Tadına vardıkça kalçaları titriyordu. Ona yaşattığım hazza teslim olması birkaç saniye sürdü, tüm vücudu şiddetle titredi.
Sırıtarak ağzımı sildim ve üzerine tırmanırken aletimi vajina dudaklarına sürttüm.
“Gözlerini aç, Kenz,” diye fısıldadım.
Göz kapakları titreyerek açılırken kocaman mavi gözlerine baktım. Bağımlılık yapan, her şeyi ele veren ve sıcağın içinde boğulan gözlerine bakmak zordu.
Bacaklarını iyice açtım ve bir bacağını kaldırıp içine gömüldüm.
Göğsünden derin ve uzun bir nefes alırken ben de hırladım. Aramızdaki bağ içimde yanıyordu.
Taşaklarım ağrıyordu. İçine gömülen aletim dayanılmaz derecede sertti.
Bu hissin tadını çıkarmak ve onunla ağırdan almak istiyordum. Ama bunun için asla zaman yoktu.
Elimizde yalnızca kısa anlar vardı. Devriyelerimin, görevlerimin ve her daim tıklım tıklım olan programının arasına sıkışmış anlar… Babamın onu sürekli cezalandırdığı bir düzenin içinde yuvarlanıp gidiyorduk.
Kenzie her şeye rağmen kalmıştı. Asla pes etmemişti.
Ne zaman istesem benimle burada buluşuyordu. Aramızdaki şey her ne ise, onu beslemeye hazırdı. Bir gün bağımızın geri geleceğini umuyordu.
Onu sertçe becerdim. Uzunluğumu duvarlarına karşı ileri geri hareket ettirdim. Doğru itişin bizi daha derin bir noktada birbirine bağlayacağını umuyordum. Hiç olmamıştı ama yine de denemek iyi hissettiriyordu.
Bacaklarını bana doladı. Onu yeniden öperken şişmiş dudaklarından kesik sesler ve iç çekişler döküldü.
Kalçalarını bana doğru ittiğinde alçak bir ses çıkardım.
İçine sertçe girerken beni tutmak için doğruldu. Kırık, çürümüş zeminin üzerinde hızla hareket ediyorduk.
Hiç hoş bir yer değildi. Ama babamın arkasından onunla buluşmak… Tehlikeliydi. Ve bu tehlike, her seferinde ikimizi de ateşli ve çaresiz kılıyordu.
Etrafımda titredi. Siyah saçları omuzlarına döküldü. Gözlerini sıkıca kapattı.
Vajinası aletimi sıkıca kavrarken boğazımdan alçak bir ses çıktı. Üzerimdeki baskı derinleştikçe bedenim gerildi, içimdeki haz büyüyerek yükseldi.
Onunla birlikte boşaldım. Orgazmı onu ele geçirirken aynı anda aletimden spermler fışkırdı.
Tam o sırada omzumu ısırdı. Yüzümü boynuna gömerken ve tohumum içini doldururken sessiz çığlıkları tenime sızıyordu.
Yavaşça geri çekildiğimde zorla nefes aldı. Onu yere yatırarak usulca öptüm.
“Bir gün, Kenzie,” dedim sessizce.
Gülümsedi. “Arlo yaklaştığını düşünüyor. Geçen seferden sonra eşleşme emarelerim değişmiş. Bu her ne anlama geliyorsa artık.”
Beni geri iterek giysilerine uzandı. Suratımı asarken başımı yana çevirdim.
Hemen giyinip gitmesi her seferinde canımı yakıyordu. Gitmesi gerektiğini biliyordum. Ama aramızdaki bağ hâlâ yanıyordu. Onunla ilgilenmek, sevildiğini ve özel olduğunu hissetmesi için onunla zaman geçirmek istiyordum.
Bağ beni rahatsız ediyordu. Göğsümü ovdum.
Bağda bir şeyler oluyordu. Bu, doğru yolda olduğumuzun kanıtıydı.
Yine de Kenzie hiçbir rahatsızlık belirtisi göstermiyordu. Eğer onu da etkiliyorsa bunu saklıyordu.
Bunu anlıyordum. Sürünün ona cehennemi yaşattığını biliyordum.
“Kilo vermişsin,” dedim sessizce. Belirginleşen kemiklerine baktım. Nexus'ta onu ilk gördüğüm zamandaki gibiydi.
“Farklı bir şey mi bekliyordun?” dedi sert bir sesle. “Ufaklık artıkları alıyor. Ama bebek iyi. Arlo bundan emin oluyor.”
Bebek.
Bu kelime kalbime saplanan bir ok gibiydi.
Hamileydi.
Ve ben onun yanında değildim.
Sürü evinde, odalarımızı ayıran metal ızgaranın ardından her sabah kustuğunu duyuyordum. Geceleri ağladığını, her gün hayatta kalmak için verdiği mücadeleyi işitiyordum. Ama mücadele etmesini istemiyordum.
Bana ait olması gerekirken ve çocuğumuz onun içinde büyürken…
Ama henüz yeterince güçlü değildim.
Babama meydan okumak için tek bir şansım vardı. Bunu doğru anda yaptığımdan emin olmam gerekiyordu.
Son bir aydır sıkı antrenman yapıyordum. Spor salonunda değilsem, arenadaydım. Dövüşüyor, güç kazanıyordum.
Ama bu tek sorun değildi.
Cecilia.
Başımdaki en büyük bela olmuştu.
Babası da benimki kadar acımasızdı. Kızından ayrılmaya çalışırsam gözünü kırpmadan eşimi ve çocuğumu öldürürdü.
“Sana biraz daha yemek getirmeye çalışacağım. Babam ve Cec…”
“Onun adını söylemek yok. Bunu konuşmuştuk,” dedi Kenzie sert bir sesle.
Cümlemi yarıda bıraktım ve üzerimi giyerken eşime baktım. “Gruptan bir haber var mı?”
Ayaklarını botlarına geçirdi. “Arlo bir görüşme ayarladı. İki hafta sonra. Kara Ay Sürüsü topraklarında, içeriden biriyle buluşacağım.”
Olduğum yerde kaldım. Bir adam mı? Eşimle ormanda, baş başa mı?
Göğsümden derin, öfkeli bir ses yükseldi. Dudaklarımı birbirine bastırdım. “Ben de geleceğim,” dedim.
Acımasızca güldü. “Hayır, gelmeyeceksin. Yalnız gelmemi söylediler.”
“Seni başka bir erkekle yalnız mı bırakacağım?” dedim öfkeli bir sesle.
Omuzlarını silkti. “Evli olan sensin, ben değilim.” Sözleri özellikle canımı yakmak için seçilmiş gibiydi.
Yüzümdeki öfke daha da sertleşti. “Babam onunla evlenmediğim takdirde seni öldüreceğini söyledi, Kenzie. Ne yapmamı bekliyordun?”
Omuzlarını tekrar silkti. Ama hâlâ bu yüzden öfkeli olduğunu biliyordum. Onu suçlamıyordum. Onun başkasıyla evlendiğini görsem, bunu beni kurtarmak için yapmış olsa bile, ondan çok daha sert bir tepki verirdim.
“Hiçbir şeye imza atmadım, Kenzie. Varisimi taşıdığını öğrendiğim anda reddettim,” dedim. Ama bu sözler yalnızca öfkeden kızarmış yanaklarının daha da koyulaşmasına neden oldu.
“Vay be, aferin sana, Ryken. Yani hamile olmasaydım bana tam olarak ne olacaktı?”
Kendimi iyi ifade edemiyordum. Onun üzerimde böyle bir etkisi vardı. Kafamda her şey yerli yerindeydi, sonra bir anda hepsini darmadağın ediyordu.
Gergin bir şekilde nefes verdim ve ayağa kalktım. Onu da kaldırmak için elimi uzattım ama görmezden gelerek kendi başına doğruldu.
“Belgeleri hamile olduğun için imzalamayı reddetmedim, Mackenzie,” dedim. “Cerberus artık üzerimdeki kozunu kaybettiği için reddettim. Seni şimdi öldürmez. Gerçek bir Storm Kanı varisini taşıdığın sürece asla.”
Ahşap duvarlara doğru baktı, sonra iç çekip başını salladı. “Biliyorum. Sadece seni onunla görmek… Onlarla görmek giderek daha zorlaşıyor.”
Onu kendime çektim, kokumu içine çekerken sıkıca tuttum. Bu, mide bulantısını yatıştırıyordu, bu yüzden ona defalarca gömleklerimi vermiştim. Ama birlikte olduğumuz zamanki gibi değildi.
Aurası sakindi, sanki aramızda bir bağ olduğunu biliyordu.
Sanki, biz daha çocukken babamın paramparça ettiği o bağlantıyı hissedebiliyordu.
Mackenzie'yi daha sıkı sardığımda göğsüme yaslanarak gözlerini kapattı.
“Ona meydan okuyabilirim. İstediğin bu mu?” dedim.
Başını hızla salladı. “Hayır. Yeterince güç kazanana kadar olmaz. Güçlü değilsen seni öldürür,” dedi sessizce. Ürperirken gömleğimi sıkıca tuttu.
“Ölmek iyimser bir seçenek olurdu.”
O zaman geri çekildi ve bana baktı. “Bunu doğru yapmamız gerek. Yaptıklarının bedelini ödemesini istiyorum. Çok erken hareket edemeyiz.”
Haklı olduğunu biliyordum. Ama bunları duymak zordu. Özellikle de Kenzie gözlerimin önünde erirken. Gözlerinin altında koyu halkalar vardı. Teni solgundu.
“O anı beklemek giderek zorlaşıyor,” dedim ona bakarak.
Gülümsedi ve beni öpmek için eğildi. “Biliyorum. Ben de zorlanıyorum. Seni akşam yemeklerinde, etkinliklerde onunla yan yana otururken her gördüğümde… Sana dokunduğunda dayanamıyorum. Yapabileceğim hiçbir şey olmadığını biliyorum.”
Onu daha derin bir öpücükle susturdum. Dilim dudaklarında gezindi, sonra aralarından geçti.
Ağzımı onunkiyle hareket ettirdim. Kenzie dudaklarıma doğru inlerken elini yanağıma götürdü.
“Ben seninim, Mackenzie. Bana kaç kere dokunursa dokunsun, asla içine girmeyeceğim. Sana söz veriyorum,” dedim dudaklarına karşı. Ardından onu tekrar öptüm.
Öpücüğümü karşılık verirken daha da derinleştirdi. Onu kendime bastırırken dilini benimkiyle hareket ettirdi.
Onu kaldırıp bacaklarını belime doladıktan sonra duvara yasladım.
Elimi kalçasında gezdirirken bir ses çıkardı. Onu tutarken sıkı kıçını sıktım.
Kapıya vurulduğunda onu tekrar becermek üzereydim.
Bir saniye sonra kapı çarparak açıldı.
Hızla döndüm. İçeriye giren kişiye öfkeyle hırladım.
“Baban seni arıyor,” dedi Viking. Sivri dişlerim onu zerre korkutmamıştı.
“Ne kadar sürem var?” diye sordum.
Viking'in sesi alçaldı. “En son nerede olduğunu öğrenmek için şimdiden insanları hırpalamaya başladı.”
“Kahretsin,” dedim öfkeyle. Ardından Kenzie'ye döndüm.
Duvarlarını çoktan yeniden örmüştü. Gözleri benimkilerle buluştuğunda çelik gibiydi. “Git. Seninle geçirdiğim bu zamanı kaybetmeye gücüm yok. Eğer öğrenirse…” Başını salladı. Ne demek istediğini biliyordum.
Birbirimizi gördüğümüzü öğrenirse ikimizi de hücreye kilitlerdi. Bağımızı asla geri alamazdık.
Arlo bağın geri gelmeyeceğinden emindi. Ama denememize yardım ediyordu. Birlikte geçirdiğimiz zamanın bağlantıyı besliyor gibi görünmesi umut vericiydi. Ama bunun tam bağı geri getirip getirmeyeceğini kimse bilmiyordu.
Yine de denemek zorundaydık. Bu, hayatlarımızı tehlikeye atsa bile birlikte zaman yaratmak anlamına geliyordu.
Kenzie'den geri çekildim ve onu yere koydum. Yanağını öptüm. Sonra Viking'e döndüm. Bana küçük bir şişe fırlattı.
Kapağını açıp içindekini içtim. Tadı berbattı. Aşağı inerken boğazımdan öfkeli bir ses çıktı.
Acı zihnimin her köşesini sardı. Dişlerimi sıktım. Gözlerimi kapattım.
Çok acıtıyordu. Ama gerekliydi.
Mackenzie’yle geçirdiğim yarım saat boyunca beni zihin bağlantısından koparıyordu. Onunla geçirdiğim zamanı anılarımdan yakıp siliyor, böylece izlenemez hâle getiriyordu.
Bu da başka bir riskti. Kaydettiğimiz ilerlemeye zarar verebilirdi. Ama şimdiye kadar hiçbir olumsuz etki görmemiştik. Bunun iyiye işaret olduğuna inanmak zorundaydık.
“Yakında görüşürüz,” dedim Kenzie’ye. Viking’le birlikte kulübeden ayrıldım. Çıkarken omzumun üzerinden arkama baktım. Keşke bakmasaydım.
Giderken beni izliyordu, gözleri yaşlarla doluydu. Ben uzaklaşır uzaklaşmaz ağlayacağını biliyordum. Her zaman öyle olurdu.
Bu beni mahvediyordu. Ama güçlü kalmak zorundaydım. İkimiz de zorundaydık.
Yalnızca kendimiz için değil, çocuğumuz için.
Henüz sürüyü ele geçiremezdik. Kaçarak da çocuğumuzu büyütemezdik.
Hayatta kalmaktan başka seçeneğimiz yoktu.
