Kroonjuweel - Valentijnsspecial
Autor
Ellie Sanders
Lecturas
24,3K
Capítulos
3
Hoofdstuk 1: Een Ontmoeting van Koningen
De wind streelt zachtjes mijn gezicht en speelt met de bladeren en mijn haren.
Ik nestel me behaaglijk in mijn warme jas, en dan voel ik een arm om me heen die me dicht tegen zich aantrekt. Een warm gevoel verspreidt zich door mijn lichaam.
Ik kijk op in die donkere, intimiderende ogen en glimlach.
En die gevreesde, meedogenloze koning glimlacht terug naar mij.
'Ik zei toch dat je binnen moest wachten,' zegt hij zachtjes.
'En ik zei dat dat onbeleefd zou zijn,' antwoord ik, terwijl ik kijk naar de mensen die langzaam door de stad naar ons kasteel trekken.
'Het is nog onbeleefder dat mijn koningin hier buiten in de kou staat te wachten,' zegt hij.
Ik lach. 'Jij staat ook te wachten, Kaldan. Is dat dan niet onbeleefd?'
Hij zucht. 'Ik ben het wachten gewend. Ik heb geleerd dat geduld wordt beloond.'
'O ja?' plaag ik.
Hij kijkt naar mijn glimlachende mond. 'Ben je het daar niet mee eens? Jij hebt vijf jaar op mij gewacht, toch?'
'Ik wachtte niet op jou,' zeg ik. 'Ik vluchtte voor je.'
'En hoe goed voelde het toen ik je eindelijk te pakken kreeg?'
'Misschien voor jou,' zeg ik. 'Soms vraag ik me af of ik niet had moeten blijven rennen.'
Hij lacht luid, waardoor iedereen naar ons kijkt. 'Ik zie dat mijn koningin besloten heeft om vandaag kattig te zijn,' zegt hij zachtjes.
'Misschien vind ik het wel leuk om je op je hoede te houden.'
Hij buigt zich naar voren en kust me voordat ik het doorheb. 'En ik vind het leuk om jou te verrassen.'
Ik rol met mijn ogen en kijk naar Diena, die net als iedereen naar ons staart.
Je zou niet zeggen dat ze pas vier maanden geleden twee gezonde jongens heeft gekregen. Ze ziet er stralend uit, en ik denk niet dat zij en Samald ooit gelukkiger zijn geweest.
Ik kijk weer naar Kaldan. Hij tuurt over de stad beneden ons.
'Je moet je van je beste kant laten zien, niet boos worden,' zeg ik zachtjes, want we willen onze belangrijke gasten niet voor het hoofd stoten.
En we hebben geen behoefte aan nog een bloedige oorlog na zes maanden vrede.
'Ik beloof het alleen als jij hetzelfde belooft.'
'Ik?' zeg ik verbaasd. Wanneer gedraag ik me niet?
Hij buigt zich naar me toe, zijn mond bij mijn oor. 'Probeer me niet in bed te lokken als ik tot laat moet opblijven met onze gasten.'
Ik open mijn mond om te antwoorden, maar alle trompetten rond de muren schallen plotseling luid, en ik schrik even op.
'Daar gaan we,' zegt Kaldan als de eerste koets onder de poort doorrijdt, en ik zie aan de vlaggen dat het Helos is.
Ik snap dat het logisch is dat de Leider van de Grote Raad als eerste arriveert, maar een deel van me wenst dat iemand anders hier als eerste was, iemand die deze koning minder intimiderend zou kunnen maken.
Kaldans arm glijdt van mijn middel naar mijn hand, en hij knijpt erin om me gerust te stellen.
Ik weet dat het niet zou moeten uitmaken. Er is veel tijd verstreken, maar de gedachte aan het zien van Helos, hem onder ogen komen na alles wat er gebeurd is, voelt ongemakkelijk.
De deur van de koets zwaait open. Een van onze bedienden stapt naar voren om te helpen, maar Helos is er al uit, en ik ben opnieuw verbaasd door zijn imposante gestalte. Wat heeft de natuur deze man groot gemaakt.
Hij draait zich om, biedt zijn hand aan, en tot mijn verbazing zie ik een vrouw die hem aanneemt.
Ik bijt hard op mijn tong om niet te happen als zijn blauwharige Sirenenkonigin uitstapt en naar hem opkijkt. Hij zegt iets tegen haar, en zij geeft hem zo'n blik dat zelfs ik begin te blozen.
'Hij heeft zijn vrouw meegebracht,' fluister ik tegen Kaldan.
Hij knikt, net genoeg dat ik het kan zien. 'Hij vertelde me dat hij dat zou doen.'
'En je dacht er niet aan om mij dat te vertellen?'
Hij haalt zijn schouders op. 'Genoeg van de andere koningen brachten de hunne mee, dus het maakte niet veel uit.'
'Maakte niet veel uit?' zeg ik. 'Zij is compleet anders.'
'Is ze dat?' zegt hij, terwijl hij zich naar mij omdraait. 'Hoezo dan?'
Mijn gezicht wordt warm. Zelfs vanaf hier kan ik het voelen, de manier waarop de lucht verandert, de kleine sporen ervan die zich verspreiden. Het is verbazingwekkend dat één persoon zo'n effect kan hebben zonder het te proberen.
'Kijk naar haar, ze is prachtig—'
'Dat is ze,' beaamt hij. 'En toch heb ik alleen oog voor jou.'
Ik schud mijn hoofd. Hij denkt dat hij me kan inpalmen, maar dat zal niet lukken. Er is letterlijk een godin hier bij ons. Ik kan het in de lucht proeven. Ik kan het in mijn botten voelen.
Ik kijk om me heen, en het lijkt alsof ons hele hof al onder haar betovering valt, dat ze zich allemaal proberen te beheersen.
Koning Helos kijkt naar ons, en met zijn koningin aan zijn arm lopen ze op ons af.
'Koning Kaldan. Koningin Arbella.' Hij buigt voor ons, en zijn koningin maakt een diepe reverence die respectvol genoeg is.
We buigen allebei terug, maar als ik weer rechtop sta, betrap ik mezelf erop dat ik naar haar staar. Ze is adembenemend. Ze is betoverend. Ik kan niet geloven dat ik haar echt zie na alles wat ik heb gehoord.
'Dit is mijn vrouw, Koningin Kera,' zegt Helos, terwijl hij tussen ons heen en weer kijkt.
Ik mompel iets, en Kaldan gromt bijna. Ik zie nu alle andere koetsen aankomen; al snel zullen er genoeg andere koningen zijn om dit minder ongemakkelijk te maken.
'U ziet er goed uit, Koningin Arbella,' zegt Helos. 'Beter dan de laatste keer dat we elkaar ontmoetten.'
Mijn gezicht wordt warm als ik me die dwaze situatie herinner waarin ik al die maanden geleden verkeerde.
'Het gaat goed met me,' antwoord ik. 'Sterker nog, het gaat meer dan goed.'
'Ik hoor dat we u moeten feliciteren met de geboorte van uw zoon,' zegt Kera.
Haar stem is licht, muzikaal, alsof ze zingt in plaats van spreekt.
'Ja, onze zoon is nu vier maanden oud,' zegt Kaldan als ik niet antwoord.
'Ik herinner me die leeftijd,' zegt Kera. 'Ik vond de mijne heerlijk op die leeftijd.'
Ik glimlach terug, en dan komen gelukkig andere koningen, andere leden van de Grote Raad, naar ons toe. Kaldan zorgt ervoor dat ik aan hen allemaal word voorgesteld, dat ze allemaal voor mij buigen.
Ik weet dat hij een punt maakt, en ik moet toegeven dat ik het fijn vind hoe beschermend hij is, hoe hij ervoor zorgt dat deze hele Raad onze relatie nu begrijpt.
'Zullen we naar binnen gaan?' zeg ik als de wind aantrekt.
Het is herfst. Binnenkort is het winter, en voor het eerst in wat een eeuwigheid lijkt, kijk ik uit naar de sneeuw, kijk ik ernaar uit om binnen bij een open haard te zitten.
***
Ik kijk toe hoe Kaldan zich aankleedt. Kalad ligt in mijn armen, maakt vrolijke geluidjes. Hij is zo gelukkig. Hij lijkt zelden te huilen, en als hij het doet, is hij makkelijk te kalmeren. Misschien ben ik bevooroordeeld, maar hij is echt de perfecte baby.
Iemand klopt op de deur, waardoor we even pauzeren. Een dienstmeid roept dat Samald er is, en seconden later loopt hij binnen, alsof hij al toestemming heeft gekregen.
Hij kijkt in mijn richting, maakt heel kort oogcontact met me. Hij fronst niet meer naar me, maar hij kijkt ook niet bepaald vriendelijk.
Maar als hij zijn neefje ziet, krullen zijn lippen wel omhoog. Ik denk dat ik hem op die manier blij heb gemaakt, en eerlijk gezegd, zolang hij Kalad's rug maar dekt, maakt het me niet uit wat hij van mij vindt.
'Wat wil je, broer?' vraagt Kaldan.
'We moeten voorzichtig zijn...'
'We hebben het hier al over gehad,' zegt Kaldan, terwijl hij wegloopt en Samald hem volgt.
'Ik denk niet dat je mijn opmerkingen serieus nam...'
'Opmerkingen waarover?' vraag ik.
Samald kijkt naar mij, en dan naar Kaldan. 'Er is gewoon wat politiek,' zegt hij.
'Wat voor politiek?' antwoord ik terwijl ik nerveus begin te worden.
Er zijn hier zoveel belangrijke mensen dat elk argument echt in een groot probleem kan veranderen. Deze zorgvuldig geplande kroning zou kunnen uitlopen op een oorlog.
Kaldan schudt zijn hoofd en loopt naar me toe. Hij legt zijn handen op mijn schouders. 'Niets om je zorgen over te maken.'
'Vertel het me dan,' antwoord ik.
Hij zucht. 'Het is geen grote zaak.'
'Echt?' zeg ik.
'Als je het per se wilt weten, er gaan wat geruchten rond over Prinses Raegan,' zegt Samald.
'Wie?'
Ik heb nog nooit van haar gehoord, maar dat zegt niet veel. Ik kreeg niet veel onderwijs aan het hof van mijn broer.
Kaldan neemt de tijd om me les te geven, om ervoor te zorgen dat ik weet wat ik nodig heb om te helpen regeren, maar ik ben nog lang niet waar ik moet zijn.
Ik breng dagen door met het bestuderen van kaarten, probeer te leren over plaatsen, probeer alle verschillende huizen te leren kennen, alle verschillende regerende families, en misschien heb ik nu een babybrein want het voelt alsof het niet blijft hangen.
'Prinses Raegan,' herhaalt Samald. 'Ze is de volgende in lijn voor de troon van Törin.'
Zelfs de naam zegt me niets. Ik heb nog nooit van het land gehoord, dus het kan er geen zijn dat deel uitmaakt van de Raad.
'Ik dacht dat vrouwen geen troon konden erven,' antwoord ik.
Ze glimlachen allebei een beetje.
'Dat kunnen ze ook niet,' zegt Kaldan. 'Tenminste, tot nu toe niet.'
'Dus, is ze geen Koningin Raegan als ze Törin regeert?'
'Ze is nog geen koningin. Haar vader is nog niet dood,' zegt Samald.
'Dus wat, wil iedereen met haar trouwen?' antwoord ik, want ik weet waar dit naartoe gaat. Wat ze altijd willen als ze het over prinsessen en koninginnen hebben.
Kaldan schudt zijn hoofd. 'Het heeft niets te maken met de Raad,' zegt hij. 'Törin maakt geen deel uit van de Raad.'
'Maar genoeg leden van de Raad zijn geïnteresseerd...'
Kaldan schudt weer zijn hoofd. 'Het is niet onze zaak wat een zuidelijk land doet en wie het regeert.'
'Misschien, maar daarom had je Koning Gariss niet moeten laten komen.'
'Waarom?' vraag ik.
'Hij maakt geen deel uit van de Raad,' zegt Kaldan. 'En hij probeert met Raegan te trouwen.'
'Hij is meer dan dat,' zegt Samald. 'Hij is bijna bondgenoten aan het werven, gebruikt zijn tijd hier om ervoor te zorgen dat hij de steun van de Raad heeft—'
'Nee,' onderbreekt Kaldan hem. 'Het enige waar iedereen zich op zal concentreren is Arbella's kroning. Dat is waarom ze gekomen zijn.'
Samald glimlacht een beetje. 'Je weet wel beter dan dat, broer,' zegt hij.
Kalad begint te huilen in mijn armen. Ik wieg hem even voordat ik me verontschuldig en de twee alleen laat.
Ik weet niet wie dit Ragean-meisje is, maar ik heb nu al medelijden met haar.
Ze klinkt als ik, nog een prinses die verhandeld en verkocht wordt aan de hoogste bieder. Ik hoop alleen dat haar vader niet zo oud en zwak is dat hij haar niet kan beschermen.
Als ik terug de slaapkamer in loop, zie ik dat Kalad honger heeft. Ik weet dat ik de min zou moeten roepen, dat het niet normaal is voor een koningin om haar kind borstvoeding te geven.
En toch heb ik het toch gedaan, Kalad gevoed als er niemand was om het te zien, als ik wist dat ik ermee weg kon komen.
Ik kijk achter me, zie Kaldan en zijn broer nog steeds diep in gesprek, en grijp mijn kans. Binnen enkele ogenblikken nadat ik hem in positie heb gebracht, begint hij gulzig te drinken, en ik lach.
'Je hebt de eetlust van je vader,' zeg ik zachtjes, terwijl ik door zijn haar strijk.
Hij heeft nu meer haar. En zijn huid, die eerst een beetje op die van Kaldan leek, is nu donkerder. Je kunt duidelijk zien dat hij een draak is.
Zachtjes neurie ik een liedje voor mijn baby, genietend van dit vredige moment samen.
Binnenkort moeten Kaldan en ik naar beneden om koning en koningin te spelen, terwijl Kalad bij de dienstmeisjes blijft.
'Ik wist wel dat ik je hier zou vinden.'
Geschrokken draai ik me om. Daar staan Kaldan en zijn broer.
'Hoe bedoel je?' vraag ik zachtjes.
Hij loopt naar me toe en kijkt naar onze baby. 'Je kunt niets voor me verbergen, Arbella,' zegt hij rustig.
'Je wist het?' vraag ik verbaasd.
Hij lacht even. 'Natuurlijk wist ik het. Ik wachtte tot jij het me zou vertellen.'
Ik voel me schuldig. Misschien had ik hem de waarheid moeten vertellen.
'Waarom deed je dat niet?' vraagt hij.
'Ik...' Ik aarzel, maar dwing mezelf het te zeggen. 'Ik was bang voor wat je zou zeggen.'
'Wat dacht je dan dat ik zou zeggen?' vraagt hij.
'Dat het niet gepast is voor een koningin. Dat geen enkele vrouw van jou zou moeten-'
Hij legt zijn vingers op mijn mond om me te stoppen. 'Geen enkele vrouw van mij zou ooit bang moeten zijn om me de waarheid te vertellen.'
Ik schud mijn hoofd. Ik weet nu dat dat waar is. We vertrouwen elkaar meer, we houden meer van elkaar.
Maar het is moeilijk om niet terug te vallen in dat bange meisje dat dacht dat ze alleen op zichzelf kon vertrouwen.
Hij kust mijn hoofd, voorzichtig om onze zoon niet wakker te maken.
'Ik hou van je, Arbella. Wanneer ga je begrijpen dat jij de touwtjes in handen hebt, dat jij de baas over mij bent.'
Ik lach. Ik? De baas over de grote Kaldan?
Hij glimlacht terug. 'Ik hou van je lach. Het heeft zo lang geduurd voor je die vond.'
Ik weet niet wat ik daarop moet zeggen. Maar eigenlijk zou ik nooit hebben gelachen als het niet voor hem was. Ik zou ook nooit geluk hebben gekend.
Samald kucht luid om ons eraan te herinneren dat hij er is, en we kijken allebei naar hem.
'Wat?' zegt Kaldan.
'Is ons gesprek dan afgelopen?' vraagt Samald.
'We zijn klaar. Bedankt voor je advies, en als je Gariss in de gaten wilt houden, prima, maar ik ga me er geen zorgen over maken. Dit gaat over Arbella, over haar vieren als mijn koningin...'
Ik kijk naar Samald om te zien hoe hij reageert.
Hij heeft niet één keer geklaagd of zelfs maar zijn stem verheven sinds Kaldan zei dat we samen zouden regeren, met mij als echte koningin, niet alleen voor de show zoals de meeste koninginnen.
'...en ervoor zorgen dat iedereen in de Raad haar het respect geeft dat ze verdient als mijn koningin.'
'Zoals u wenst,' zegt Samald met een buiging, en als hij weggaat, blijft hij staan. 'Diena voedt onze jongens ook,' zegt hij. 'Dus misschien is het een mensending.'
Ik glimlach dan. En Kaldan lacht.
Diena heeft het druk met een tweeling, maar Samald is er voor haar, zorgt dat ze goed verzorgd wordt en veel dienstmeisjes heeft om te helpen. Ik kan hem niet verwijten hoe hij voor haar zorgt.
'We moeten naar beneden,' zegt Kaldan.
Ik knik. 'Hij is over een paar minuten klaar.'
Hij gaat op het voeteneinde van het bed zitten en kijkt naar me terwijl ik sta met onze zoon in mijn armen. 'Je ziet er goed uit zo.'
'Hoe dan?' vraag ik.
Hij glimlacht. 'Met ons kind.'
Ik bijt op mijn lip en ga naast hem zitten. 'Hij lijkt elke dag meer op jou.'
'Natuurlijk doet hij dat; dat is het demonenbloed in hem,' zegt hij.
Kalad stopt met drinken en ik bedek mezelf voordat ik hem tegen mijn schouder leg, om hem te laten boeren zoals ik de dienstmeisjes heb zien doen.
De voedster komt binnen en kijkt verrast als ze ons ziet, al vraag ik me af hoe ze het niet wist, want ze moet het hebben geraden aan de kleine voedingen die hij van haar heeft gehad.
'Zal ik hem overnemen, Uwe Hoogheid?' vraagt ze.
Ik wil het eigenlijk niet, maar ik knik en geef hem aan haar, al denk ik er even over om hem terug te nemen, dicht tegen me aan te houden en te zeggen dat ik de hele avond in bed blijf in plaats van koningen te vermaken.
'Ik heb iets voor je laten maken,' zegt Kaldan als ze weg is. 'Iets om je nieuwe positie te vieren.'
'Wat is het?' vraag ik.
Hij staat op, gaat naar onze kleedkamer en komt terug met een doos. Ik kijk ernaar.
'Maak maar open,' zegt hij.
Ik kijk op, en weet al wat erin zit door hoe groot het is. Als ik het open, zie ik een diep fluwelen binnenkant. In het midden, glanzend in het kaarslicht, ligt een kroon.
Mijn ogen worden groot. 'Zou ik daar niet tot morgen op moeten wachten?'
Hij schudt zijn hoofd. 'Morgen krijg je je officiële kroon. Dit is meer een kleine kroon; hij is lichter.'
Ik knik en kijk naar het prachtige gedraaide goud en de diamanten en robijnen die eruitzien als rozen die eruit groeien.
'Wat vind je ervan?' vraagt hij.
'Hij is prachtig,' zeg ik.
Hij haalt hem eruit, gooit de doos op het bed en zet hem voorzichtig op mijn hoofd. De kroon is zwaar, maar niet zo zwaar als ik dacht.
Hij pakt mijn hand, leidt me naar de spiegel, en ik sta daar naar mezelf te staren.
De kroon past me perfect. Ik zie eruit als een koningin.
Ik kijk terug naar Kaldan, die achter me staat, en ik glimlach, denkend aan hoe lang geleden ik ons zo zou zien; alleen zou ik dan zijn gevangene zijn en nooit zijn gelijke.
'Je bent van mij, Arbella,' zegt hij zachtjes. 'Dat was je altijd al, en nu kan ik eindelijk iedereen laten zien hoe we vanaf het begin bedoeld waren.'
'En hoe was dat dan?' vraag ik.
Hij glimlacht en kust mijn lippen. 'Als gelijken,' zegt hij alsof hij weet wat ik denk.
***
Het feest is vreemd. Ik word omringd door meer dan twintig koningen en koninginnen, maar ik weet dat ze hier allemaal zijn vanwege mij.
Ik voel dat mensen naar me kijken. Ik voel hun blikken als ze denken dat ik het niet merk.
Ik zit naast Kaldan. De gebruikelijke stoelen zijn vervangen door enorme tronen.
Vanavond wil hij een punt maken. Hij wil dat elke andere heerser ziet wat wij hebben, het niet alleen begeert maar er ook bang voor is. Zodat ze weten dat we echt heel machtig zijn.
Koning Helos zit naast mij, en zijn vrouw, de prachtige sirene, zit naast Kaldan. Beiden op belangrijke plaatsen.
Ik probeer niet te luisteren naar Kaldans gesprek. Ik probeer niet af te luisteren, maar ik geef toe dat ik nerveus word omdat we het allemaal voelen, hoe de aanwezigheid van de sirene ons beïnvloedt.
Als Helos er niet was, als zijn kracht deze hele zaal niet beheerste, zou er zeker iets gebeuren.
'Je hebt het goed gedaan, Arbella,' zegt Helos zachtjes.
Ik draai mijn hoofd, verward. 'Op welke manier?'
Hij geeft me een vriendelijke glimlach.
'De laatste keer dat ik je ontmoette, was je een bang meisje, gevangen tussen twee machtige krijgsheren, maar nu, nu denk ik dat je je eigen kracht hebt gevonden.'
'Nee,' antwoord ik. 'Ik heb het niet gevonden. Kaldan heeft het me laten zien.'
Hij geeft me een kleine glimlach. 'Misschien,' zegt hij voordat hij de zaal rondkijkt, en als ik zijn blik volg, zie ik zoveel mensen naar ons kijken, waarschijnlijk proberen ze erachter te komen wat we zeggen.
'Deze wereld verandert,' zegt hij zachtjes.
'Hoe dan?' vraag ik.
'Wij mannen beginnen eindelijk te beseffen dat vrouwen niet zomaar bezit zijn.'
Ik frons, niet zeker hoe ik moet antwoorden. Zou Kaldan het daarmee eens zijn? Maanden geleden zou ik nee hebben gezegd. Maanden geleden maakte Kaldan duidelijk dat hij me zo zag. Als iets om te bezitten.
Hij lacht een beetje. 'O, ik ben het ermee eens, we hebben nog een lange weg te gaan, maar zelfs jij moet het voelen. Per slot van rekening heeft de grote Kaldan vijf jaar achter je aan gezeten.
'En toen hij je eindelijk voor zich won, in plaats van je op te sluiten als een mooi juweel, zorgt hij ervoor dat iedereen je ziet als zijn gelijke.'
Ik voel mijn gezicht warm worden. 'Ik ben zijn gelijke,' zeg ik.
Hij knikt. 'Maar niet elke man zou zich gedragen zoals Kaldan heeft gedaan.'
'Jij niet,' zeg ik voor ik mezelf kan tegenhouden, en dan heb ik er meteen spijt van.
'Nee,' geeft hij toe. 'Maar Kera en ik zijn ingewikkelder. Haar wezen maakt het ingewikkeld. Ze is in alle opzichten mijn koningin, ook al wordt ze een gemalin genoemd.'
'Je houdt echt van haar,' zeg ik.
Zijn ogen lijken te gloeien als ik dat zeg. 'Kera heeft me veel dingen geleerd. Zij is degene die deze strijd heeft helpen leiden.'
'Welke strijd?'
'Om deze wereld veiliger te maken. Om ervoor te zorgen dat mensen als Luxley en je broer geen slechte dingen kunnen doen zonder gestraft te worden.'
Ik lach daarom. Ik bedoel het niet, maar hij klinkt alsof hij niet weet wat er echt aan de hand is. Hij klinkt alsof hij in een verzonnen wereld leeft.
'Je gelooft me niet,' zegt hij, bijna geamuseerd.
Ik neem een slokje van mijn wijn en draai me dan helemaal naar hem toe. 'Weet je waar de helft van de Raad achter je rug over praat?'
Hij vernauwt zijn ogen. 'Vertel het me.'
'Prinses Raegan.'
Zijn ogen worden donker. 'Törin maakt geen deel uit van de Grote Raad-'
'En toch lijken ze allemaal erg bezorgd over deze prinses en met wie ze wel of niet zou kunnen trouwen.'
Ik kan het voelen, zijn ongenoegen hangt in de lucht. 'Koning Lux is niet dom. Hij zal zijn dochter niet onbeschermd laten.'
'Maar ik dacht dat jij deze wereld veiliger had gemaakt?'
Hij zucht. 'Dat heb ik gedaan, Arbella, maar zelfs deze dingen kosten tijd.'
'Dus wat, zal de Raad ingrijpen?'
Hij schudt zijn hoofd. 'Dat kunnen we niet. Dat zou een oorlog beginnen.'
'Dat deed je wel bij mij.'
'Dat was anders. Jij werd overgedragen-'
Ik zwaai met mijn hand, niet zo bezorgd om hem te beledigen nu. 'Ik wil niet dat prinses Raegan doormaakt wat ik heb doorgemaakt,' zeg ik.
Helos vernauwt zijn ogen. 'Ik kan niets anders doen dan boodschappers sturen.'
'Maar dat ga je wel doen?'
Hij leunt achterover in zijn stoel, alsof hij over me nadenkt. 'Je begrijpt je rol in de Raad wel, toch Arbella?'
Ik frons, verward. Welke rol heb ik?
'Je hebt een zetel naast Kaldan. Jij hebt ook een stem.'
'Dus...'
'Ik zal nadenken over wat je hebt gezegd.'
'Wat heeft Arbella gezegd?' vraagt Kaldan, kijkend tussen ons in, en ik voel me schuldig, alsof ik iets verkeerds heb gedaan.
Helos glimlacht vriendelijk. 'Uw koningin is zeer goed met woorden, koning Kaldan,' zegt Helos.
Kaldan kijkt naar mij en ik probeer te glimlachen.
'Misschien is het tijd voor wat vermaak?' zegt Kera zachtjes.
Helos knikt en kijkt naar Kaldan op een manier die laat zien dat hij niets meer zal zeggen.
Ik ga achterover in mijn troon zitten, met het gevoel dat ik het misschien net echt verpest heb, en de hele tijd dat de dansers hier zijn en optreden, voel ik Kaldan naar me kijken, me observeren.
Maar ik zeg niets. Ik durf het niet.
