Yasak Deney Bonus bölüm: On Yaşında

Author

Jen Cooper

Reads

18,1K

Chapters

Author

Jen Cooper

Reads

18,1K

Chapters

Yasak Deney'in bu bonus bölümüyle Mackenzie ve Ryken'ın ilk tanıştığı zamana geri dönün.

Yasak Deney Bonus Sahne: On Yaşında

MACKENZIE

🚨 SPOILER UYARISI 🚨 Okuyacağın bu bölüm, Yasak Deney kitabıyla ilgili spoiler içeriyor. Henüz kitabı okumadıysan, DUR ✋🏼 ve bu bölüme sonra geri dön. Keyifli okumalar!

On Yaşında

Yağmur üzerime yağıyordu, dizlerimi göğsüme çekerek titriyordum.

Eski kulübede kendime kıvrılmıştım. Ailem beni buraya getirmeden önce terk edilmişti.

Ama onlar gitmişti.

Gözlerim cansız bedenlerine kaydı, etraflarında kan gölleri oluşmuştu. Eskisi gibi görünmüyorlardı.

Gülümsemiyorlardı, ağlarken beni kucaklamıyorlardı. Sadece orada yatıyorlardı, karınları, boyunları ve yüzleri devasa kesiklerle doluydu.

Kulübenin pencereleri paramparça olmuştu, rüzgar ve yağmur karanlık geceyi dövdükçe cam parçaları cesetlerini süslüyordu.

Perdeler içeriye doğru uçuyor, ıslak tahtaya çarpıyordu ama ben kıpırdamıyordum.

Donuyordum. Babamın yaptığı küçük odacığın içinde, döşeme tahtalarının altında saklanıyordum. Bana oraya girip, o söyleyene kadar çıkmamamı söylemişti.

Şimdi hiçbir şey söyleyemiyordu.

Daha da ağladım, gözyaşlarım yanaklarımdan büyük damlalar halinde akıp çıplak ayaklarımın altındaki toprağa düşüyordu.

Saatlerdir buradaydım. Sıkışmıştım ve üşüyordum. Ama gitmek istemiyordum. Ya kurtlar geri gelirse?

Beni arıyorlardı. Öyle söylemişlerdi. Ama bana ismimle hitap etmediler. Ben “aptal orospu” ya da “küçük pislik melez”dim.

Katil olmaktan iyiydi.

Beş kişiydiler, ben saklanırken annemi ve babamı parçaladılar.

Annem bana dönmüş, başını sallamış, parmağını dudaklarına götürmüş, saklanmamı, sessiz olmamı söylemişti. Tüm bunlar olurken, kendi kanında boğularak ölmüştü.

Benim yüzümden.

Kurtları duymuştum. Var olduğum için bana kızgındılar. Ben de onlara kızgındım. Beni seven tek insanları incitmişlerdi. Onları benden almışlardı.

Ama onlardan intikamımı alacaktım, bunu vücudumun her zerresiyle biliyordum. Zayıf olduğum için saklanmıyordum, ailemin intikamını almak için saklanıyordum.

Bir gün daha kulübede bekledikten sonra, ailemin sipariş ettiği silahları teslim etmek için bir adam geldi.

Yay ve ok. Pratik yapmam için daha küçük bir tane. Küçük botlarıma sığacak iki tane aynı hançer. Ve üç tane silah.

Adam, ailemin yıllardır çalıştığı bir silah tüccarıydı, bana nasıl kullanacağımı öğretti. Sonra beni sürümün yanına götüreceğini söyledi.

Ona güvenmiştim. Barker, bana öğrenmem gerekenleri öğreterek, ailemi gömmeme yardım ederek ve bana gidecek bir yer sunarak bu güveni kazanmıştı.

Bu yüzden, sürünün beni kabul edeceğini, ailemi öldüren kurtlar gibi olmadıklarını söylediğinde ona inandım.

O gün, kimseye güvenmemeyi öğrendim.

Beni Storm Blood sürüsüne götürdü. Alfa Cerberus ve güvenilir adamları, yaşadıkları büyük kulübenin önünde bizi karşıladı. Orası, şimdiye kadar yaşadığım en görkemli yerdi.

Günlerdir beni saran korku ve travma, heyecanla yerini bıraktı.

“Cerberus. Sana birisi geldi,” dedi Barker ve beni öne itti.

Uzun örgülü devasa adama baktım. Çok fazla örgüsü vardı. Babam, öyle örgülü kurtlardan uzak durmamı söylemişti.

Ama Cerberus gülümsedi.

“Bu kim?” diye sordu, yeleği açıktı, göğsündeki her kasını görebiliyordum.

Hayatımda gördüğüm en iri adamdı.

“Senin melezin,” dedi Barker sırıtarak.

Omurgamdan uyarıcı bir ürperti geçti ve Barker’a bakarak kaşlarımı çattım. O bana hep Mackenzie derdi. Ya da Murlow. Hiç melez dememişti. Kafamda alarm zilleri çalmaya başladı.

Cerberus kaşlarını kaldırıp bana baktı, kaşları çatıldı. “Kurtlarımdan kurtuldu mu?”

Kaşlarımı daha da çattım. Onun kurtları mı? Aileme yapılan saldırının arkasında o mu vardı?

Titreyerek geri adım attım, parmaklarım kolumdaki hançeri okşadı.

Barker başını sallayarak beni nasıl bulduğunu anlattı ve ensemdeki tüyler diken diken oldu. Biri beni izliyordu.

Gözlerim kapıya kaydı ve gölgelerin arasından bana bakan parlak mavi gözlerle karşılaştı. Bir çocuk bana kaşlarını çatmış bakıyordu.

Büyük adamın küçültülmüş bir versiyonu gibi görünüyordu. Annemin bana öğrettiği Alfa kokusu etrafımı sarmıştı.

Ağzının köşelerini hafifçe kaldırarak gülümsedi. Ben de gülümsedim.

Babası gibi değil, dost canlısı görünüyordu.

Cerberus kükredi. Gerildim ve ona baktım, parmaklarım yine gizli hançerimi okşadı. Eğer o benim ailemi öldürmüşse, bana dokunmasına izin vermeyecektim.

Omzunun üzerinden dışarı bakan çocuğa baktı. “Ryken. Buraya gel,” diye emretti Cerberus.

Ryken dışarı çıktı, kot pantolon ve beyaz gömlek giymişti. Saçları benden uzundu ve tertemizdi.

Ben öyle değildim.

Hâlâ anne babamın kanıyla lekelenmiş kirli giysilerime baktım. Muhtemelen beni bir haydut sanıyordu. Öyle de sayılırdım.

“Evet, baba?”

“Bir misafirimiz var galiba. Bayan Mackenzie Murlow’u odasına götürür müsün? Onu tutmaya karar vermeliyiz.” Cerberus bana gülümsedi ama bu gülümseme anne babamın gülümsemeleri gibi sıcak değildi.

“Karar mı?” diye sordum.

Cerberus başını salladı. “Diğerlerine danışmadan seni sürüye kabul edemem. Ama kal, rahatına bak, seninle geleceğin hakkında konuşacağız. Sonuçta sen bizim kanımızdansın.” Başımı okşadı ve beni Ryken’e doğru itti.

Sonra Barker’la birlikte uzaklaştı.

Parmaklarımı birbirine doladım ve kulübelerine baktım. Çok güzeldi. Ahşap ve taş, parıldayan bir gölün üzerinde camla birleşiyordu. Huzurlu ve ev gibi görünüyordu.

Orada diğer kurtlarla, kan bağım olan ailemle yaşayacağımı düşünmek beni gülümsetti. Günlerdir gülümsememiştim, anne babamdan beri. Hâlâ uyuyamıyordum ve kalbimde öfke hâlâ şiddetle atıyordu.

Ama kurtlarla birlikte olmak bunu değiştirebilirse?

“Garip kokuyorsun,” dedi Ryken, yüzünü buruşturarak beni içeriye götürürken.

Omuz silktim. “Melezim.”

Annem ve babam, kurtların kokumu garip bulacağını söylemişti, bu yüzden alınmadım. Barker da aynı şeyi söylemişti, ama ben bunun ölüm kokusu olduğundan emindim.

Ryken’in gözleri fal taşı gibi açıldı. “Gerçekten mi? Daha önce hiç sizden biri gelmemişti. Babam diyor ki...“ Durdu, kaşlarını çatarak omzunun üzerinden büyük bir odaya baktı.

Odayı işaret ederek başını salladı. ”Hadi, Patsy’den dondurma isteyecektim. Sen de ister misin?“

Daha önce hiç dondurma yememiştim, ama duymuştum. Temel ihtiyaçlar dışında ne kadar bilgisiz olduğumu göstermek istemedim, bu yüzden başımı salladım.

”Tabii, teşekkürler.”

Ryken gülümsedi ve beni düz ekrana bakan köşeli bir oturma alanının bulunduğu devasa bir odaya götürdü. Odanın ortasında büyük bir taş duvarda şömine vardı.

Yanında taburelerin bulunduğu uzun bir bar ve birkaç masa vardı. Her şey göl manzaralı pencerelere bakıyordu.

Her yer pırıl pırıldı.

Giysilerime baktım. Gerçekten üstümü değiştirmeliydim.

Ryken beni barın arkasındaki mutfağa götürmek için harekete geçtiğinde kapı açıldı ve uzun sarı saçlı başka bir çocuk dışarı koştu. Saçları dağınık ve bakımsızdı, bol şortuyla uyumluydu.

Elinde bir kutu dondurma tutarak yanımdan geçip giderken geniş bir gülümsemeyle selam verdi.

“Buldum!” diye güldü ve beni görünce durdu. Sonra dondurmaya baktı. Sonra Ryken’e.

İçini çekip kutuyu uzattı. “Buna benden daha çok ihtiyacın var gibi görünüyor,” diye homurdandı, tam o sırada gri saçları ve kırışıklıkları olan yaşlı bir kadın kapıdan başını çıkarıp bir spatula silah gibi sallayarak ortaya çıktı.

“Seni parçalarım Viking! Mutfağımdan uzak dur, iğrenç çocuk!” diye bağırdı, sonra bana öfkeyle baktı.

Spatulayı doğrulttu. “Sen buraya ait değilsin, pislik. Sürünün buraya neyin geldiğini öğrenmeden, çıktığın deliğe geri dön.” Bana doğru geldi, dondurmayı geri aldı ve mutfağa geri fırladı.

Gözlerimi kocaman açarak Ryken’e döndüm, ama o sadece başını salladı.

“Patsy’yi boş ver. Eşi öldü ve o zamandan beri biraz kafayı yedi.”

“Eşi mi?” diye sordum, kaşlarımı çatarak. Ryken, Viking’e baktı, o da omuz silkti.

“Onunla kuşlar ve arılar hakkında konuşmuyorum. Öpüşmek için bile çok masum görünüyor, ruh ikizinden bahsetmiyorum bile,” dedi Viking. Ryken yüzünü buruşturdu ve başını salladı.

“Dondurmayı şimdilik unutalım. Seni bir odaya götüreceğim, banyo yapıp üstünü değiştirebilirsin. Sonra ağaç eve götürürüm.”

Patsy olayından sonra tartışmamanın en iyisi olacağını düşünerek başımı salladım.

“Annemle babam ruh ikiziydi,” dedim yürürken. Viking arkamızdan ağır adımlarla geliyordu. Ryken kadar iriydi, bu da beni korkutuyordu.

Hançerlerimin hâlâ yerinde olduğunu kontrol ettim ve yine de peşlerinden gittim.

“Biliyoruz. Ailen epey ünlü.”

Kaşlarımı kaldırdım. Bu benim için yeni bir bilgiydi. Ünlü insanlar çok zengin değil miydi? Biz değildik. Ailem öldükten sonra geriye ruhumu parçalayan kabuslar dışında hiçbir şeyim kalmamıştı.

“Ama iyi anlamda değil,” dedi Viking. En azından dürüsttü.

“Tahmin etmiştim. Çok taşındık,” dedim.

Birkaç yıl önce kaçak hayat sürdüğümüzü anlamıştım. Süpermarketteyken biri bize nerede yaşadığımızı sormuştu. O gece eşyalarımızı toplayıp evden ayrıldık, evimize girilmeden kıl payı kurtulduk.

O gece pençelerim ve dişlerim çıkmıştı. Heyecanlıydım ama ailem çok gergindi. Ve üzgündü. Annem o gece beni duymadığını sanarak ağlamıştı.

Tam bir kurt olmamı istediklerini anlamıştım. Kurt olmamam her şeyi daha da kötüleştirmişti çünkü kokum çok kolay takip edilebiliyordu.

Ryken beni geniş ahşap merdivenlerden yukarı çıkardı ve bir koridordan geçtikten sonra durdu. Kapıyı işaret etti.

“Burada kalabilirsin. Benim odam yan tarafta. Viking de benim yanımda. İstersen temiz kıyafetler var,” dedi.

Başımı salladım. “Teşekkür ederim.” Odaya girdim.

O, kaldığım en büyük odaydı. Saklandığımız çoğu yerden daha büyüktü.

Sırt çantamı yatağın üzerine attım ve silahlarımın yerinde olup olmadığını kontrol ettim. Her şeyin yerinde olduğunu görünce, ailemin bana öğrettiği gibi odayı kontrol ettim.

Beni öldürmek veya incitmek için kimse beklemediğinden emin olduktan sonra banyoya gittim. Duş aldım ve sırt çantamdan kendi kıyafetlerimi giydim.

Yeni bir kot pantolon ve beyaz bir kazak. Botlarımı giydim ve bir botun içine hançerimi, diğerine tabancamı koydum. Sonra diğer hançeri yastığımın altına sakladım. Diğer silahları ve az sayıdaki eşyalarımı çantaya koyup Ryken’i aramaya gittim.

Karşı duvara yaslanmış, sırıtan Viking’e bakıyordu.

“Her şey yolunda mı?” diye sordum, gerginliği fark ederek.

“İyiyiz,” dedi Ryken çabucak, sonra ayağa kalktı. “Viking ağaç evine götürmek için yiyecek almaya gidiyordu.”

Viking yüksek sesle güldü ve ben irkildim, parmaklarım hançere uzanmak için seğirdi, ama sonra ciddi bir ifadeye büründü ve bizi yalnız bıraktı. Ryken beni izliyordu, ben de zorla gülümsedim.

“Ağaç ev mi?” diye sordum.

Başını salladı ve sırıtarak beni merdivenlerden aşağıya götürdü. Tuhaf kapıdan çıkıp büyük oturma odasından açılan terasa çıktık. Birden koşmaya başladı. Onu yakalamak için peşinden koştum. Birlikte tahta çite tırmantık.

Çiti tırmanmayı bitirir bitirmez bir kız bize katıldı. Dizlerimize kadar uzanan kuru otların arasında ormanın kenarına doğru yürürken kolunu Ryken’in koluna taktı.

“Dana, merhaba,” dedi Ryken.

“Merhaba Rykie. Ne yapıyorsun?” Bana kesinlikle ters bir bakış attı. Ben ona bunu hak edecek bir şey yapmamıştım.

“Mackenzie’yi ağaç evine götürüyorum. Sen burada ne yapıyorsun? Sınıfta olman gerekmiyor muydu?”

Omuz silkti. “Bütün yetişkinler acil bir toplantıya çağrıldı, ben de seni bulmaya geldim.”

“Bu Mackenzie. Kenzie, bu Dana.”

Gülümsedim.

Dana burnunu çekti. “Herkes senden bahsediyor. Buraya ait olmadığını söylüyorlar,” dedi kötü bir tonla.

Omuz silktim. Tartışmak istemiyordum ve o tartışmak istiyor gibi görünüyordu. Buraya ait değildim, o haklıydı. Aileme aittim, ama onlar ölmüştü, bu yüzden beni kabul edecek bir aile arıyordum.

Bunun Storm Blood Sürüsü olup olmadığı konusunda hâlâ emin değildim.

Orada olmam gerektiğini hissediyordum. Ryken ve Viking’in yanında garip bir şekilde rahat hissediyordum. Dana bana öyle hissettirmiyordu. Cerberus da öyle. Patsy de.

Boğazımı tıkayan ve göğsümü sıkıştıran acıyı yuttum. Artık hiçbir yere ait değildim.

Ryken kolunu çekti. “Ağaç ev için birkaç battaniye ve yastık daha lazım. Git getir, Dana.”

Dana alaycı bir şekilde, “Neden sen getirmiyorsun?” dedi.

“Git. Getir. Onları.” Ryken daha derin bir sesle konuştu, tüm vücudumu titretiren bir sesle. O hissin ne olduğunu bilmiyordum, ama onu dinlemek istedim. Ona yaklaşmak istedim.

Dana göğsünden düşük bir sesle homurdandı, sonra bana baktı. “Bu senin için iyi bitmeyecek, melez.” Dişlerini gıcırdatarak söyledi, ama gördüğüm kurtlardan çok daha az korkutucuydu.

Cevap vermedim. Kavga çıkarmak istemiyordum. Kazanabilirdim, ailem bunu sağlamıştı, ama istemiyordum. Kalmak istiyordum. Bu, susup elimden geleni almak anlamına geliyorsa, öyle yapacaktım.

Dana öfkeyle uzaklaştı.

Ryken iç geçirdi ama hiçbir şey söylemedi. Bir ağacın yanında durdu, aşağı sarkan ip merdiveni yakaladı ve bana uzattı.

Onu ondan alıp ağaç evin girişine baktım. Çok büyüktü ve içi peri ışıklarıyla aydınlatılmıştı.

Yukarı çıkmak için heyecanlanarak gülümsediğimde, Ryken’in eli benimkine değdi.

Dokunuşu elektrik gibiydi, sesi gibi tüm vücudumu titretti. Gözlerimi ona çevirdim. Parlak mavi gözleri fal taşı gibi açılmıştı, eli ip merdivende benimkine yapışmış gibiydi.

Bir şey söylemek istedim ama ne söyleyeceğimi bilemedim. Dokunuşu farklıydı. Elime dokunan eline baktım.

Çok sıcaktı. Çok rahatlatıcıydı. Sanki kalbimdeki tüm acılar iyileşmiş gibiydi. Sanki tüm öfkem içime çökmüş gibiydi. Korkmuyordum, kızgın da değildim. O anda her şeyin yoluna gireceğini biliyordum.

Bu gerçeküstüydü ve Ryken’in dudakları benimkilerle buluşmadan önce, bunu hayal mi ettim diye merak etmeye başlamıştım.

Dudakları yumuşaktı. Koluna daha fazla bastırdım.

Daha önce hiç öpülmemiştim ama her seferinde böyle olsaydı, yetişkinlerin neden bunu yaptığını anlayabilirdim.

Elini yüzüme kaydırdı ve dudaklarını benimkilere daha sert bastırdı.

Ben de onu öptüm.

Geri çekildiğinde bir şey değişmişti. Gözleri kırmızıydı ve mavi damarlar görünüyordu. Çok genişlemişlerdi.

Beni kendine çekti ve ben dudaklarıma dokunmak için uzandım, gözlerine baktım.

“Bu benim ilk öpücüğümdü,” diye fısıldadım.

Gülümsedi. “Güzel. Senin her öpücüğün olmak istiyorum.”

Ona bakarak gülümsedim, kalbim derinlerdeki sıcak bir şeyle doldu. “Daha fazlasını istiyorum,” diye fısıldadım.

Gülümsedi. “Biliyorum. Her zaman daha fazlasını isteyeceksin. Eşler böyle olur.”

Gözlerim fal taşı gibi açıldı. “Eşler mi?”

Başını salladı. “Hissedebiliyorum. Biz eşiz.”

“Sanırım ben de hissediyorum.”

Sonra ağaç evine girdik. Saatlerce öpüştük. Güldük. Konuştuk. Kendimi hiç bu kadar iyi hissetmemiştim. Sanki aitmişim gibi. Sanki beni asla bırakmayacakmış gibi.

Bana pek çok şey söz verdi.

O gün kimseyi görmedim ve yatmaya gittiğimizde, hayatın bana ikinci bir şans verdiğinden emindim.

O gece, kabus gördüğümde, o oradaydı, beni sarıyordu. Kocaman vücudu beni sarıyor, beni ısıtıyor, bana fısıldıyordu.

“Ben yanındayım Kenzie. Seni her zaman koruyacağım. Canavarlar sana dokunamayacak, söz veriyorum,” dedi ve ben ona sarıldım, gözyaşlarım göğsünde kururken uykuya daldık.

Ertesi gün uyandığımda o yoktu, ben de duş alıp giyindim, sonra sırt çantamı alıp onu aramaya çıktım.

Ryken’i oturma odasında babasının yanında dururken bulduğumda büyük kulübe sessizdi.

Oda doluydu. Bütün sürü oradaydı, bekliyordu.

Kapının eşiğinde durdum, ensemdeki tüyler diken diken oldu.

Cerberus beni tedirgin eden bir şekilde sırıtıyordu, ama beni derin bir yutkunmaya zorlayan Ryken’di.

O farklıydı. Son 24 saatte paylaştığımız tüm sıcaklık ve sözler yok olmuştu. Onun yerine, babasının yüzündeki aynı sırıtışla bana bakıyordu.

“Merhaba,” diye kekeledim, kapıda durarak.

“Mackenzie.” Cerberus’un sesi artık dostça değildi.

O anda ne olduğunu anladım.

Ailemi bir kez daha kaybediyordum. Beni tutmayacaklardı. Ryken’in tüm sözlerine rağmen.

Eşleri anlamıyordum ama onların kopmaz bir bağ olduğunu sanıyordum. En azından ailem öyle göstermişti.

Ama ben saf bir çocuktum.

Çünkü açıkça Ryken ve benim aramda hiçbir şey yoktu. Damarlarımdan akan Storm Sürüsü kanı hiçbir anlam ifade etmiyordu.

Duygularımın boğazımı tıkamasını engellemek için boğazımı temizledim. “Evet?” diye sordum.

“Kararımızı verdik ve sana aramızda bir yer veremeyiz. Sen bir melezsin. Dönüşemezsin. Ve açıkçası,” diye sırıttı, “sen bizden değilsin. Yasadışı bir çiftleşmeden doğmuş bir ucubesin. Hiç doğmamalıydın ve bunu görmezden gelenleri affedemeyiz.”

Başımı dik tuttum, her kelimenin kalbime bıçak gibi saplanmadığını göstermeye çalıştım. Çok istediğim gibi ağlamak yerine, duvarlar ördüm.

Devasa çelik duvarlar. Katmanlarca güvenlik, böylece o konuşmasını bitirdiğinde, beni reddeden sürüye karşı yıkılmadan durabilirdim.

“Gidecek hiçbir yerim yok. Kimse yok. İnsanlar bize henüz pek güvenmiyor. Ne yapmam gerekiyor?” diye sordum, öfkemden yumruklarım titriyordu.

Cerberus omuz silkti. “Umurumda değil. Ama buradan uzaklara gitmeni öneririm. Ve çabuk ol.”

Tehdidi açıktı. Onlar beni almaya gelmeden önce bir adım önde olacaktım.

Böylece koşmaya başladım.

Kapının yanındaki çimlerde Barker’ın kanlı cesedini geçtim ve koşmaya devam ettim.

Arkamı dönmedim.

Kalbimi kıran çocuğun yüzüne bile bakmadım.

O günden beri koşuyorum.

SON