De dag waarop je achttien wordt, is de dag waarop je voor het eerst je partner kunt voelen.
Mijn verjaardag was dus belangrijk. Daarom had ik een groot feest gepland. Het zou episch worden!
Als je op je achttiende verjaardag je partner niet had gevonden, begonnen mensen achter je rug om over je te praten.
Dus had ik alle knappe jongens uitgenodigd waar ik een crush op had. Nou… dat zijn eigenlijk alle weerwolfjongens op onze school die nog niet gepaard hadden.
Ik weet het, noem me jongensgek, maar wie weet was een van die jongens mijn partner, toch? Ik wilde het gewoon grondig doen. Ik ben een zeer toegewijde vrouwtjesweerwolf.
Ik wacht bij de deur om mijn gasten te verwelkomen. Ik zie auto's parkeren op straat en knappe jongens, die er allemaal geweldig uitzien in pak en stropdas, uitstappen en elkaar begroeten. Het water loopt me in de mond.
Ik kijk er ook naar uit om mijn vriendin Genesis te zien. Ze is een lycan en ze is ontvoerd geweest (geloof me, lang verhaal). Ze was vanavond pas thuisgekomen.
Als mijn eerste gasten de trap oplopen, begint mijn wolf Juno wild in mijn binnenste in het rond te springen. Misschien voelt ze haar partner. Ik hoop het.
Ik kruis mijn vingers achter mijn rug.
Drie uur later is mijn opgewonden stemming verdwenen. Ik heb elke ongepaarde mannetjeswolf hier de hand geschud en bij geen van hen voelde ik ook maar de geringste vonk.
Ik begin me zorgen te maken dat ik mijn partner vanavond toch niet zal vinden. Dat zou vernederend zijn.
Wat als ik morgen op school al het gefluister en gewijs moet verdragen?
Ik huiver. Ik denk niet dat ik dat aankan.
Ik kijk rond op het feest. Overal jongens die je doen watertanden. Aan het dansen, drinken, flirten met meisjes.
Maar niet een van hen is mijn partner. Verdomme.
Er wordt op de deur geklopt en ik doe open.
"Genesis!" Ik geef mijn beste vriendin de grootste knuffel zodra ik de kans krijg.
"O, Penny… gelukkige verjaardag, liefje," fluistert ze in mijn oor terwijl ze me nog wat harder knijpt.
"Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien. Waag het niet om ons dat nog eens aan te doen," zeg ik streng.
"Niet als het aan mij ligt," weet ze nog te zeggen voordat onze andere vriend Reese haar wegtrekt.
Nadat ik Genesis heb losgelaten, recht ik mijn schouders en snak ik naar adem. Letterlijk, zoals die meisjes doen in oude films.
Op de stoep achter Genesis staat de mooiste man die ik ooit heb gezien.
Hij is duidelijk een lycan. Hij is zo mooi. En dodelijk.
Hij heeft dik blond haar, zo bleek dat het bijna wit is. Het is strak naar achteren gekamd en staat hem perfect.
Zijn scherpe gelaatstrekken lijken wel uit graniet gegoten.
Zijn rode lippen contrasteren prachtig met zijn lichte, vlekkeloze teint. Zijn perfecte bovenlip is stevig, maar zijn onderlip is vol en sexy, in tegenstelling tot zijn stoere uiterlijk.
Maar het meest fascinerende aan zijn uiterlijk zijn zijn ogen.
Ze zijn ijsblauw en hebben een sinistere, gevaarlijke uitstraling.
En ze zijn precies op mij gericht. Hij staart me aan alsof ik de enige persoon in de ruimte ben.
Zijn blik laat al mijn innerlijke alarmbellen rinkelen.
Maar het zorgt er ook voor dat Juno in mijn binnenste begint te galopperen, brandend van opwinding en aantrekkingskracht. Op de een of andere manier weet ik dat dit geen gewone lycan is.
Genesis kijkt heen en weer van hem naar mij met een alwetende blik in haar ogen.
Uiteindelijk begint ze te spreken. "Penny, laat me je voorstellen aan Darius Ivanovic Rykov."
***
Darius Ivanovic Rykov blijft me maar aanstaren en ik kan blijkbaar ook niet wegkijken terwijl Genesis ons verder aan elkaar voorstelt.
Ze vertelt me dat Darius een commandant is van de Royal Intelligence Force.
Hij is hier met zijn twee andere officieren om de ontvoering van Genesis te onderzoeken. Het is een belangrijke zaak, vooral omdat het verband houdt met een meedogenloze en bekende rebellengroep.
Op dat moment zag ik dat mijn andere vrienden ook waren gekomen. Constantine, Lazarus en Caspian. Het zijn allemaal lycans en ze zijn stuk voor stuk bloedmooi.
"Beany Penny! Krijg ik ook geen knuffel?" Caspian heeft een grote, ondeugende grijns op zijn gezicht terwijl hij me naar zich toe trekt voor een knuffel.
Huh?Beany Penny?
Caspian is eigenlijk prins Caspian. De kroonprins, en ook de neef van Constantine. Prins Caspian heeft nog niet gepaard. Hij ziet er natuurlijk ook onweerstaanbaar knap uit.
Als hij niet zo'n idioot was, was ik misschien wel voor hem gevallen. Nou ja, eigenlijk had ik wel een crush op hem... totdat hij zijn mond opendeed.
Ik werp snel een blik over Caspians schouder naar de bloedhete, ijsblauwogige lycan. Hij heeft een grote grijns op zijn knappe gezicht terwijl hij naar Caspian en mij staart.
Ik kan me nergens anders op concentreren. Er wordt gepraat, maar ik ben me alleen bewust van zijn bewegingen en zijn ogen die op mij gericht zijn.
Ik voel de bruisende energie elke keer als die ijsblauwe ogen naar me kijken, wat vaak is. Mijn oren focussen zich op zijn diepe, sexy stem terwijl hij praat... en dat Russische accent. Ik smelt.
Mijn hart fladdert in mijn borst als een gevangen vogeltje en mijn maag klemt zich bijna pijnlijk samen telkens als onze ogen elkaar ontmoeten.
Gedurende de hele avond blijven mijn ogen naar hem afdwalen. Als een magneet word ik hopeloos tot hem aangetrokken. Alsof hij aan het touwtje van mijn vlieger trekt.
Hij kan zijn ogen blijkbaar ook niet van me afhouden, want elke keer als ik naar hem kijk, kijkt hij al naar mij. Onze blikken ontmoeten elkaar vanaf de andere kant van de kamer. Hij zou de eerste zijn die de betovering zou moeten verbreken.
Hij trekt zijn ogen weg voordat ze onvermijdelijk en met tegenzin weer naar me toe dwalen. Het is alsof hij er niets aan kan doen.
"Persephone Aspen Ruiz, heb je iets gehoord van wat ik zei?" vraagt Genesis nadat ik voor de derde keer vanavond haar vraag niet beantwoord heb.
Natuurlijk niet, meid.
"Natuurlijk wel, Genesis," antwoord ik terwijl ik mijn wangen voel opwarmen.” Nou, bedankt hoor!Nu moet ik blozen.Ik bloos normaal nooit!
Mijn ogen flikkeren onwillekeurig in de richting van Darius. Ik merk dat er een lichte grijns om zijn lippen ligt. Ik zie een beetje vermaak en een vleugje voldoening in zijn ogen.
O, wat gênant! Hij weet vast hoeveel invloed zijn aanwezigheid op me heeft.
"Hij is lekker, hè?" fluistert Reese in mijn oor.
"Wie?" doe ik alsof ik van niets weet.
"Wie anders?" Ze grijnst ondeugend. "Ik vind dat hij op Draco Malfoy lijkt... alleen gespierder, heter, groter, sexier."
"Hou je mond." Ik leg haar het zwijgen op wanneer ik merk dat zijn ogen weer naar me toe glijden.
Ik bekijk hem stiekem van een afstandje.
Hij ziet eruit alsof hij begin twintig is… hooguit tweeëntwintig. Hij ziet er zo stoer uit, maar is toch verfijnd. Ruig, maar toch zo mooi. Zo werelds en beschaafd.
Dat is hij waarschijnlijk ook allemaal omdat hij eigenlijk ouder is dan tweeëntwintig. De partner van Genesis, Constantine, ziet eruit alsof hij pas achttien is, maar hij is in werkelijkheid meer dan driehonderd jaar oud.
Dus hij is waarschijnlijk iets ouder dan dat.
Vergeleken met mensen verouderen wij weerwolven langzamer, maar lycans verouderen veel langzamer dan weerwolven. Dat betekent dat ze veel langer leven.
Gelukkig verandert de partner van een lycan, of het nu een mens of een weerwolf is, in een lycan wanneer ze eenmaal gepaard hebben.
Als je je afvraagt hoe een weerwolf in vredesnaam kan paren met een lycan, dan moet ik misschien beginnen met je te vertellen wat ik weet over lycans.
Zie je, lycans hebben geen partners die voor hen zijn uitgekozen door de Maangodin, zoals wij gewone weerwolven. Ze mogen hun eigen partner kiezen: ofwel een andere lycan, een gewone weerwolf of zelfs een mens.
Ook al zijn ze niet gezegend met partners, elke lycan heeft iemand die "de ware" voor hen is. Degene tot wie ze zich als geen ander aangetrokken voelen.
Die ware wordt erasthai genoemd.
Deze aantrekkingskracht wordt bepaald door hun overlevingsinstinct. Men gelooft dat de erasthai in alle opzichten het beste bij de lycan past.
Hoe sterker de aantrekkingskracht, hoe sterker hun band zal zijn als ze partners worden. Lycans staan er niet om bekend hun erasthais op te geven, zelfs niet als hun erasthai al met een ander gepaard of getrouwd is.
Hoe gek is dat?
Dat gezegd zijnde, er zijn lycans die gemerkt worden en paren met andere lycans die niet hun erasthais zijn. De band is echter niet zo sterk.
De band tussen lycans die paren met hun erasthais kan sterker zijn dan die van weerwolfpartners.
Als ik mijn beste vriendin Genesis en haar lycan partner Constantine zie, kan ik dat geloven. Zij is ongetwijfeld de erasthai van Constantine. Het niveau van liefde en begrip tussen hen is onvergelijkbaar.
Hun gekozen partner, ongeacht of zij of hij een weerwolf of een mens is, zal in een lycan veranderen nadat ze een band hebben gevormd.
Het fysieke uiterlijk van de partner als mens zal ook veranderen om perfect te passen bij zijn andere helft, de lycan.
In hun menselijke vorm zijn lycans knapper en aantrekkelijker dan wij gewone weerwolven, die er knapper uitzien dan de meeste mensen... veel knapper.
Lycans zijn dus ongelofelijk sexy.
Mijn vriendin Genesis, die aanvankelijk al heel mooi was, is nu bloedmooi, net als alle andere lycans.
Genesis dwingt me de volgende dag om haar te vertellen wat er met me aan de hand is. Mijn beste vriendin denkt dat ik de erasthai van Darius Rykov ben, omdat ze zich zo ook voelde toen ze Constantine voor het eerst ontmoette.
Ik ben zo in de war, want hoewel ik op mijn partner aan het wachten was, had ik niet verwacht dat ik een erasthai zou zijn voor een lycan.
Ik heb me altijd afgevraagd hoe het zou zijn om mijn partner te ontmoeten.
Als ik Darius het feest zie verlaten zonder een woord tegen me te zeggen, weet ik eindelijk hoe het voelt.
Continue to the next chapter of In Gevecht met Darius
