Gebroken spinoff: schaatsen met littekens
Auteur
Evelyn Miller
Lezers
1.4M
Hoofdstukken
48
Studente Tayla schaamt zich dood wanneer haar nieuwe kamergenoot Benji blijkt te zijn – de knappe hockeyspeler die ze maanden geleden impulsief kuste toen ze even een pauze had ingelast in haar relatie met haar vriend. Samenwonen betekent ongemakkelijke huisregels, aantrekkingskracht en gevoelens die zich niet laten onderdrukken. Benji is charmant, verleidelijk en alles wat ze nooit had verwacht, terwijl haar vriend de veilige, verstandige toekomst vertegenwoordigt waar ze zo hard voor heeft gewerkt. Terwijl de vonken eraf vliegen en de grenzen vervagen, moet Tayla beslissen of ze kiest voor de relatie die op papier goed lijkt, of voor degene die haar hart sneller doet kloppen telkens als Benji in de buurt is.
Hoofdstuk 1
TAYLA
Hij is maar twintig minuten te laat zeg ik tegen mezelf. Waarschijnlijk gewoon iets te laat. Hij zal wel in de file staan of misschien kan hij geen parkeerplaats vinden.
Ik probeer aan het mooie restaurant te denken, in plaats van aan het feit dat Zachary te laat is.
Liberty Grill is prachtig. Het licht is gedimd, er is overal donker hout, en zachte jazzmuziek klinkt door onzichtbare speakers. Kristallen glazen tinkelen en de obers lijken door het restaurant te glijden in plaats van gewoon te lopen. Ik wilde hier altijd al naartoe en was zo enthousiast toen Zachary vertelde dat hij een tafel voor ons had gereserveerd.
Het geeft me zo'n volwassen gevoel door hier alleen maar te zijn. Het is alsof ik een glim opvang van hoe mijn leven met Zach eruitziet na de universiteit.
Ik heb me echt opgedoft voor vanavond. Uren ben ik er mee bezig geweest: ik heb mijn haar gekruld, mijn make-up twee keer gedaan en ongeveer zeventien verschillende jurken gepast.
Maar ik vind het heerlijk om me op te doffen. Het geeft me het gevoel dat ik de controle heb. Want tijdens mijn opvoeding had ik nooit controle: dingen overkwamen ons gewoon. En avonden zoals deze voelen als bewijs dat ik aan dat leven ben ontsnapt.
Mijn jongere zus Gemma heeft me geholpen om me klaar te maken, maar ze rolde de hele tijd met haar ogen.
Ze mag Zachary niet zo.
Eigenlijk haat ze hem. Vindt hem saai.
En... oké, misschien is hij dat ook.
En een beetje een eikel.
Oké, misschien...
Maar Zachary wil dezelfde dingen als ik—afstuderen, een goede baan zoeken, trouwen en kinderen krijgen.
Zodra ik van de middelbare school kwam, plande ik mijn hele leven. Universiteit. Rechtenstudie. Trouwen. Twee kinderen. En ik zou ze op een compleet andere manier opvoeden dan mijn moeder ons heeft opgevoed. Met regels en een stabiel leven. En met een vader die er voor ze is. In tegenstelling tot de mijne, die vertrok toen ik drie was.
Ik dacht dat Zachary die man was, maar meneer Betrouwbaar is te laat.
Ik check mijn telefoon weer.
Dertig minuten.
De ober komt langs en blijft beleefd staan. 'Nog een glas?'
Ik schud mijn hoofd. Ik ben al aangeschoten van de eerste twee, en ik weet niet eens hoeveel ze kosten.
Ik wou dat ik kon zeggen dat dit de eerste keer is dat Zachary op het laatste moment afzegt, maar dat is niet zo. In de vier maanden dat we aan het daten zijn, heeft hij minstens zes keer afgezegd. Altijd om onduidelijke redenen.
Soms vraag ik me af of er andere vrouwen zijn, maar ik heb het hem nooit gevraagd omdat we officieel geen relatie hebben. Ik mag dus niet klagen, zelfs in het geval er wel andere vrouwen zijn.
Mijn telefoon pingt.
Mijn hart maakt een sprongetje als ik hem pak. Een halve seconde hoop ik dat hij een auto-ongeluk heeft gehad. Niet zwaargewond—god, ik ben geen monster—maar iets dat ernstig genoeg is om dit oké te maken.
Nee dus.
Zachary
Moet vanavond afzeggen. Er is iets tussengekomen. Een andere keer.
Ik staar naar het scherm.
Kun je eigenlijk wel uit elkaar gaan met iemand met wie je officieel geen relatie hebt?
Ik weet het niet, en het kan me niet schelen. Ik doe het toch.
Tayla
GEEN ANDERE KEER. WE ZIJN KLAAR.
Ik drink de rest van mijn wijn op, vraag om de rekening, en verslik me bijna als ik het totaal zie.
Veertig euro.
Voor twee glazen wijn.
Ik betaal, pak mijn tas, en loop boos de Liberty Grill uit. Mijn hakken klikken luid op de grond.
Thuis trek ik mijn schoenen uit en loop stilletjes door het huis, in de hoop dat Gemma me niet hoort.
'Je bent vroeg thuis,' roept ze.
Dat was dat dan.
Ze wacht niet eens op een antwoord. 'Heeft hij je laten zitten?'
'Ik wil er niet over praten,' zeg ik zachtjes.
'Prima,' zegt ze meteen. 'Dan ga je met mij mee uit.'
'Ik heb geen zin om uit te gaan.'
'Jammer dan.'
Ze bekijkt me van top tot teen. 'Je kunt je trouwens beter omkleden. Die jurk is saai.'
'Ik droeg hem voor Zachary,' snauw ik. 'Hij vindt het fijn als ik mezelf netjes kleed.'
Ze lacht en gaat mijn kamer in, om terug te komen met de jurk. Die ene die ik niet droeg omdat hij te veel decolleté laat zien. Eerlijk gezegd weet ik niet eens waarom ik hem gekocht heb. Ik kan gewoon geen nee zeggen tegen een koopje bij de kringloop.
'Deze ga je dragen.'
'Ik zei toch, ik ga niet uit.'
'Je gaat met me mee naar het feest. Je hebt je make-up al gedaan. Nu aantrekken,' beveelt ze terwijl ze aan de jurk begint te trekken die ik aanheb.
'Ik kan mezelf wel aankleden,' snauw ik en duw haar handen weg.
Ik trek de nieuwe jurk aan en strijk hem glad terwijl ik mezelf in de spiegel bekijk.
Ik voel me er echt sexy in. De manier waarop hij op alle goede plekken rond om mijn lichaam valt en de hoeveelheid decolleté die hij laat zien.
'Perfect. Nu gaan we dronken worden!' Gemma glimlacht en trekt me de deur uit.
We belanden op een druk huisfeest aan de rand van de campus. De muren trillen van de muziek en lichamen zijn dicht op elkaar gepakt. Het is heet binnen en het ruikt naar alcohol en zweet.
'Zoals besteld,' schreeuwt Gemma over de muziek heen, terwijl ze me een rode plastic beker overhandigd.
'Wat is dit?' schreeuw ik terug, en kijk naar de troebele rode vloeistof.
'Geen idee,' grijnst ze. 'Maar het zal wel effectief zijn.'
Ze heeft gelijk. Na bier, wodka shots, en een of ander raar drankje wat iemand punch noemt, worden we dronken. Heel erg dronken.
Ik denk dat ik sinds mijn eindexamenjaar niet meer zo dronken ben geweest, toen mijn broer Mason me moest ophalen nadat ik met mijn gezicht voorover in de rozenstruiken van de moeder van Marley Rodgers was gevallen. Vanavond ben ik niet van plan om in stekelige dingen te vallen.
Een paar jongens proberen mijn aandacht te trekken. Eentje leunt te dichtbij en vraagt mijn naam. Een ander biedt me een drankje aan dat ik absoluut niet nodig heb.
Ik heb even genoeg van mannen, dus ik negeer ze.
Gemma blijft eerst bij me en haakt haar arm door de mijne. Ze houdt lallend hartstochtelijke pleidooien over zusterschap, girlpower, en hoe waardeloos mannen zijn.
'Ik zweer het,' zegt ze luid, 'ik laat je vanavond niet alleen.'
Vijf minuten later kijkt een leuke jongen veelbetekenend naar haar.
'Ik ben zo terug,' zegt ze.
Ze is niet zo terug en ergens bij de trap verlies ik haar uit het oog. Typisch Gemma. Ik herken de jongen met wie ze wegging niet, maar het is moeilijk om haar bij te houden.
Ik baan me een weg naar de dansvloer. Het is er vol, lichamen bewegen samen onder een goedkope knipperende lichtinstallatie. De muziek is hard—lekker hard—en ik laat me meeslepen.
Ik dans alle woede over Zachary uit mijn systeem, elk gemist telefoontje en elke afgezegde afspraak verbrand ik in de vloer onder mijn voeten.
Dan merk ik een jongen op.
Hij staat een paar meter bij me vandaan op de dansvloer.
Hij staat dan wel op de dansvloer, maar hij is niet aan het dansen.
Wat raar is.
Maar hij is hot.
Echt hot.
Ik herken hem meteen als een van de hockeyspelers. Hij is lang, breedgeschouderd en stevig op een manier waardoor hij opvalt zonder dat hij daar zijn best voor doet. Spieren spannen zich onder zijn T-shirt, en hij glimlacht naar me alsof hij iets weet wat ik niet weet.
'Waarom dans je niet?' roep ik.
'Ik dans niet,' zegt hij.
'Waarom sta je dan op de dansvloer?'
'Omdat ik jou zag.'
Hij staart naar me alsof er niets anders in de wereld is om naar te kijken, en het zorgt ervoor dat mijn maag een salto maakt.
Ik stop met dansen.
De muziek blijft om ons heen bonzen, mensen botsen tegen me aan, maar het is alsof de ruimte tussen ons stil wordt. Geen van ons zegt een woord.
We staren alleen maar naar elkaar.
