Verliefd op de maffiabroers Boek 3
Auteur
Meghann Crane
Lezers
19.4K
Hoofdstukken
21
Twee jaar nadat Kyle haar redde, heeft Violet een thuis bij de familie Volkov en een man die haar aanbidt: Anatoli. Maar haar nachtmerries houden niet op, en wanneer de vader aan wie ze ontsnapte weer opduikt, weigert Violet zich te verschuilen achter de mannen die van haar houden. Vastbesloten om haar verleden op haar eigen voorwaarden onder ogen te zien, loopt ze recht het gevaar weer in en ontdekt ze een geheim dat haar familie verbindt met Anatoli's diepste verlies.
Leeftijdsclassificatie: 18+ (Inhoudswaarschuwing: misbruik en geweld)
Hoofdstuk 1
Boek 3:De Maffia Redde Mij
"Het is oké, mijn lief. Het was maar een droom," zei Anatoli.
Het was twee jaar geleden dat Kyle Violet had gered, en ze was deel geworden van de Volkov familie.
Twee jaar, en de nachtmerries waren nog steeds niet verdwenen.
"Het spijt me," zei ze.
"Je hoeft je niet te verontschuldigen. Ik wou dat ik wist hoe ik je kon helpen."
Violet wilde het Anatoli niet vertellen, maar ze voelde zich ellendig. Ze voelde zich zwak omdat ze deze nachtmerries had. Ze wilde niet dat hij medelijden met haar had of haar anders zou bekijken.
Ze vond het ook niet prettig om te zeggen dat haar familie de oorzaak was van haar nachtmerries.
"Kan ik iets voor je halen?"
"Kun je me gewoon vasthouden?"
Anatoli trok Violet dicht tegen zich aan en hield haar stevig vast terwijl ze op bed lagen. Haar haar was klam van het zweet en haar hart ging als een razende tekeer.
"Als je het iemand zou vertellen, zouden ze misschien ophouden," zei hij.
"Ik denk het niet," zei ze zachtjes.
Violet wist dat ze niet zou kunnen slapen, maar ze vond het fijn om door Anatoli vastgehouden te worden. Hij gaf haar een gevoel van veiligheid.
Ze lag daar, terwijl ze met haar vinger cirkeltjes op zijn borst tekende en nadacht over de eerste keer dat ze hem had ontmoet. Ze had hem pas opgemerkt toen ze terug waren in het huis van de Volkovs.
In het begin was ze bang voor hem geweest, maar al snel had ze geleerd dat hij niet iemand was om te vrezen... tenminste niet voor haar.
Ze was niet op zoek geweest naar een vriend; ze had mannen willen mijden. Maar ze mocht Anatoli en had ermee ingestemd tijd met hem door te brengen, en later bij hem te gaan wonen.
Ze was er blij mee. Hij zorgde voor haar en ze was als een blok voor hem gevallen.
Maar ze kon haar verleden niet vergeten. Ze kon de herinneringen die haar in haar dromen angst aanjoegen niet van zich afzetten, omdat ze weer werkelijkheid konden worden.
"Anatoli?" zei ze zachtjes terwijl ze haar hand langs zijn lichaam liet glijden en onder zijn onderbroek. "Ik heb je nodig."
Ze wilde iets anders voelen dan angst. Ze moest een manier vinden om niet meer aan haar nachtmerries te denken, en seks hielp haar daar altijd bij.
Anatoli rolde om terwijl hij Violet op haar rug legde. Zijn lichaam voelde goed en zwaar op haar.
Ze sloeg haar armen om zijn nek en trok zijn gezicht naar zich toe om hem te kussen.
Zijn hand gleed onder haar dunne shirt en raakte een van haar borsten aan. Toen hij de tepel tussen zijn vingers nam en eraan trok, maakte ze een tevreden geluid in zijn mond.
Hij stopte met kussen om Violets shirt en ondergoed uit te trekken voordat hij zijn eigen ondergoed uittrok. Hij kuste haar benen en werkte zich toen een weg naar haar onderlichaam.
"Ik wil dat je me neemt, Anatoli."
Hij bewoog zijn lichaam over het hare tot ze op één lijn lagen, en hij drong hard en snel bij haar binnen.
Dit was normaal voor hen. Anatoli wist dat wanneer ze haar nachtmerries had, ze hem om seks zou vragen. En hij stemde ermee in omdat het het enige was wat hij voor haar kon doen.
Elke stoot was harder dan de vorige. Hij hield het hoofdeinde vast met één hand terwijl de andere hem overeind hield terwijl hij nog harder stootte.
Het bed sloeg met elke beweging tegen de muur.
Anatoli hield zich niet in. Hij nam Violet, eiste haar lichaam op terwijl ze onder hem kreunde.
Het duurde nog maar een paar stoten voordat hij in haar klaarkwam, en zijn lichaam verstijfde toen zijn orgasme hem overspoelde.
Zijn lichaam ontspande zich langzaam terwijl Violet haar nagels uit zijn rug haalde. Ze sloot haar ogen om even tot rust te komen. Ze voelde zich schuldig, alsof ze Anatoli had gebruikt.
"Het spijt me," zei ze zachtjes.
Anatoli kuste haar lippen voordat hij van haar af rolde.
"Zeg geen sorry. Ik wil op elke mogelijke manier helpen."
Ze voelde zich altijd schuldig als het om Anatoli ging. Hij zorgde altijd voor haar en maakte haar het belangrijkste in zijn leven.
"Heb je trek?" vroeg Anatoli terwijl hij zich aankleedde.
"Ja."
"Neem je tijd om op te staan. Het ontbijt staat beneden voor je klaar."
"Laat mij koken. Het is lang geleden dat je me hebt laten koken."
"Oké. Laat me weten wanneer het klaar is. Ik ben in het kantoor met Max en Dimitri."
Ze woonden op hetzelfde terrein als Max, Dimitri en Kyle; het gastenverblijf achteraan was goed voor hun werk.
Aangezien Anatoli in het hoofdhuis zou zijn, besloot Violet ontbijt te maken voor iedereen en liep ze door de achtertuin naar de hoofdkeuken.
Het zou haar bezig houden, en Kyles kinderen zien maakte haar altijd blij.
"Je bent vroeg," zei Kyle toen ze Anton uit haar armen nam.
"Kon niet slapen, en Anatoli moest vroeg op voor werk."
"Ik vind het niet leuk hoe vroeg ze beginnen. Ze hebben mensen die het bedrijf voor hen kunnen runnen."
"Ze willen er graag bij betrokken zijn. Anatoli in ieder geval. Ik denk dat het om controle gaat."
Violet bewoog zich door de keuken en pakte de spullen die ze nodig had om ontbijt te maken. Ze had moeite om Kyle aan te kijken, omdat ze niet wilde dat ze wist dat er iets mis was.
"Heeft hij nog steeds maagproblemen?" vroeg Violet, kijkend naar Anton.
"Niet sinds ik gestopt ben met zuivel. Hij kan geen zuivel verdragen en als ik wilde blijven borstvoeding geven, moest ik ermee stoppen."
"Ik wist niet dat je geen zuivel meer at. Ik maak je eieren zonder kaas."
"Is alles in orde, Violet?"
"Alles is prima," antwoordde Violet.
"Weet je het zeker? Je lijkt afgeleid," vroeg Kyle opnieuw.
"Ik heb slecht geslapen vannacht."
"Had je weer een nachtmerrie?" vroeg Kyle.
Violet zuchtte, niet blij dat Kyle wist dat ze problemen had. Anatoli had het waarschijnlijk aan Max en Dimitri verteld, die het aan Kyle zouden hebben doorverteld.
"Je hoeft je niet schuldig te voelen. Na alles wat er met Cannin is gebeurd, had ik een tijdlang nachtmerries, vooral toen ik dacht dat de baby die ik droeg van hem was.
"Ik wist niet zeker of ik de baby kon houden als het de zijne zou blijken," vervolgde Kyle.
"Het is niet hetzelfde," zei Violet.
"Ik weet niet wat er met jou is gebeurd of waarom je nog steeds overstuur bent. Ik zeg alleen dat het normaal is. Het is niets om je schuldig over te voelen."
Violet kookte zonder te praten en antwoordde Kyle niet. Ze was Violets beste vriendin en ze voelde zich schuldig dat ze haar niet alles vertelde.
Maar ze wilde niet dat ze wist over haar verleden en hoe slecht haar familie was.
Verkocht worden op een veiling was maar een klein deel van wat haar familie haar had aangedaan.
Toen ze klaar was met het ontbijt koken, liep ze naar het kantoor van de Volkovs om te zeggen dat het ontbijt klaar was. Voordat ze klopte, hoorde ze een deel van een gesprek dat haar deed stoppen.
"Ze had weer een nachtmerrie, en ze wil er nog steeds niet over praten. Het enige wat ik krijg zijn de willekeurige dingen die ze in haar slaap zegt," zei Anatoli.
"Ik weet dat het haar vader is en hoe hij haar behandelde, maar ik heb geen andere informatie."
"Vroeg ze je weer om seks?" vroeg Max.
"Ja, en ik hou ervan om met haar samen te zijn, maar de enige keer dat zij het initiatief neemt is als ze moet stoppen met denken aan haar dromen. Ik blijf haar geven wat ze wil, maar een deel van mij voelt zich gebruikt," antwoordde Anatoli.
"Misschien moet je eens gaan zitten en haar vertellen hoe dit jou heeft beïnvloed. Ze opent zich misschien als ze beseft dat jij hier niet oké mee bent," suggereerde Dimitri.
"Ik ben bezig met iets waarvan ik hoop dat het me zal helpen begrijpen," zei Anatoli.
"Heeft het te maken met wat je ons vroeg?"
"Ja. Ik hoop dat het me zal helpen een manier te vinden om haar voorgoed te helpen, zodat ze haar verleden kan vergeten en verder kan gaan."
Violet haalde diep adem en glimlachte terwijl ze op de deur klopte. "Het ontbijt is klaar. Kyle en de kinderen zijn al in de keuken."
Anatoli liep naar Violet toe en kuste haar voordat hij haar bedankte en haar hand vasthield.
Maar in plaats van te genieten van zijn aanraking, kon ze alleen maar denken aan wat Anatoli van plan was, en of het haar zou dwingen haar verleden onder ogen te zien terwijl ze het alleen maar wilde vergeten.
