Een tweede kans
Auteur
Emmian
Lezers
18.9K
Hoofdstukken
44
Jason Harries heeft altijd al weg gewild—te veel problemen, te veel verleden, te weinig tijd. Bryce Michels wil alleen maar rust en runt in stilte zijn kroeg na een ruig verleden. Wanneer Jason opduikt op zoek naar werk, botsen hun werelden. Late avonden, gezamenlijke maaltijden en een stilzwijgend begrip veranderen langzaam in iets wat geen van beiden had verwacht.
In een dorp dat nooit vergeet, beginnen twee gebroken levens in elkaar te passen: onwennig, teder en gevaarlijk. Terwijl oude geesten terugkeren, ontdekken Jason en Bryce dat liefde een 'slow burn' kan zijn—en dat thuis niet altijd een plek is, maar soms de persoon naast je.
Hoofdstuk 1: Hulp gezocht, voor de avonden
Zijn hand rustte op de deur. Hij trilde niet. Hij hield hem gewoon stil.
Het hout was glad afgesleten. Anderen hadden de deur voor hem al vaak open geduwd. Sommigen waren enthousiast, sommigen wanhopig, sommigen al halverwege dronken. De klink voelde kouder aan dan normaal.
Jason haalde diep adem. De lucht smaakte naar regen en asfalt. Het voelde als het laatste schone moment dat hij zou krijgen. Toen duwde hij de deur open. Binnen was het niet leeg. Maar er hing die typische stilte van een kroeg. Het was alsof de vorige avond nog niet helemaal voorbij was. De geur van verschraald bier plakte aan het hout.
Daaronder hing de geur van frituurvet. Een scherpe, chemische lucht probeerde die geuren te verdrijven, maar dat lukte net niet.
Er klonk geen muziek. Alleen het zachte gezoem van een elektrisch apparaat en het trage, regelmatige geluid van een doekje over de bar. Jason stapte toch naar binnen.
Een warme, zware lucht kwam hem tegemoet. Zijn vingers klemden zich om het verfrommelde briefje in zijn zak. De randen waren zacht geworden omdat hij het zo vaak had opgevouwen. Hulp gezocht—avonden.
De bar strekte zich voor hem uit. Sommige delen waren gladgepoetst, andere plakkerig. Hij liep naar voren alsof hij er thuishoorde. Alsof dit niet wéér een plek was waar hij gezworen had nooit te eindigen.
De man achter de bar had hem in de gaten. Jason wist niet hoe hij dat wist. Misschien ging het poetsen wat trager. Misschien voelde de sfeer anders. Maar de aandacht was er. Stil. Meteen.
Hij stopte bij de bar en haalde het briefje tevoorschijn. „Jason Harries,“ zei hij, terwijl hij zijn hand uitstak over de toog.
De man nam zijn hand niet aan. Hij keek hem alleen maar aan. Niet lang. Niet heel opvallend. Maar wel genoeg.
Jason liet zijn hand zakken en schoof in plaats daarvan het briefje naar voren. „Is de baan nog vrij?“
De man keek naar het papier en toen weer naar hem. Zijn wenkbrauw ging een klein beetje omhoog. Geen reactie. Geen lachje. Hij nam hem gewoon in zich op. „Harries, hè?“ zei hij na een tel met een lage, rustige stem. „Ik heb je moeder de laatste tijd niet gezien.“
Jasons schouders spanden zich aan voordat hij er iets aan kon doen. „Ze komt niet veel het appartement uit,“ zei hij. Hij probeerde neutraal te klinken, maar het klonk eerder vermoeid.
De man keek hem net iets te lang aan. Niet veroordelend. Maar ook niet vriendelijk. Hij observeerde gewoon. „Hoe oud ben je?“
„Twintig.“ Het kwam er te snel uit. Het woord bleef in de lucht hangen. Het klonk erg zwak.
De man wees hem er niet op. Hij reageerde eigenlijk helemaal niet. Hij ging gewoon verder met het schoonvegen van de bar. Hij deed alsof het antwoord niet belangrijk genoeg was om over in discussie te gaan.
Jason verplaatste zijn gewicht. Hij was dit niet gewend. Mensen drongen meestal aan. Of ze wimpelden hem af. Dit afwachten kende hij niet. Zijn maag knorde luid.
Hij mompelde binnensmonds een vloek en keek weg. Opeens was hij zich heel bewust van de etenslucht onder de stank van de bar. Het rook warm, zout en echt.
„En school?“ vroeg de man.
Jason knipperde. „Is om drie uur klaar. Je gaat pas om zeven uur open.“ Het klonk verdedigend. Alsof hij nu al ergens van werd beschuldigd.
„Twintig en nog op school?“
Jason verstijfde een fractie van een seconde. Toen haalde hij zijn schouders op en stopte hij zijn handen in zijn hoodie. „Moest een paar jaar overdoen.“
De man antwoordde niet. Hij keek hem gewoon weer aan. Dit keer wat langer.
Jason voelde het. Het was alsof hij werd vastgehouden zonder te worden aangeraakt. De meeste mensen namen niet de moeite om zo goed te kijken. Ze besloten in de eerste vijf seconden wat voor vlees ze in de kuip hadden. Daarna gingen ze weer door.
Maar deze man niet. Zonder een woord te zeggen, draaide de man zich om. Hij verdween door de klapdeur achter de bar.
Jason staarde hem na. Was dat een nee? Zijn gedachten sloegen op hol. Snel en chaotisch. Blijven. Weggaan. Dit was idioot. Hij had niet moeten komen. Hij moest...
De deur zwaaide weer open. De man kwam terug met een bord en schoof het over de bar. „Zitten,“ zei hij.
Jason knipperde. Een sandwich met spek, sla en tomaat. Nog warm.
„Zitten,“ herhaalde de man. Dit keer klonk er iets door in zijn stem. Niet harder. Gewoon... beslist.
Jason ging zitten. Er volgde ook een glas cola.
„Eten.“
Jason twijfelde even. Toen nam hij een hap. Zout. Warmte. Echt eten. Hij had niet door hoe snel hij at totdat het bijna op was.
De man draaide zich om. Hij gaf hem de ruimte, alsof hij er niet bovenop hoefde te zitten. Jason ging langzamer eten en kauwde nu wat beter. Hij wilde niet overkomen als iemand die in dagen niets gegeten had.
„Het is geen liefdadigheid,“ zei de man, nog steeds met zijn rug naar hem toe. „Zie het als je eerste salaris.“
Jason stopte even. „Je neemt me aan?“
„Ik heet Bryce,“ zei hij. „De vloer moet geschrobd worden. Tafels afnemen. Asbakken legen. IJsbakken vullen.“ Een stilte. „Je blijft van de sterke drank af.“
Jason knikte meteen.
„Zeven dagen per week. Zes uur tot sluitingstijd.“
Jasons hersenen begonnen al te rekenen voordat de zin klaar was. Slapen kwam later wel. Maakt niet uit. Het is werk. „Wanneer begin ik?“ vroeg hij.
Bryce keek over zijn schouder. „Nu.“
Jason glimlachte. Snel, scherp en net zo snel weer weg. Hij kwam overeind van de kruk.
De keuken was heter dan hij had verwacht. De lucht hing zwaar en rook naar metaal, vet en stoom. Hij pakte de dweil en ging aan de slag. Hij vond al snel zijn ritme. Water. Schrobben. Uitwringen. Herhalen.
In de bar klonken stemmen, zacht en vertrouwd. Jason hield zijn blik omlaag. Hij richtte zich op de vloer en op het goed doen van zijn werk. Hij probeerde zich niet te ergeren aan de vaste gasten. Toen hij weer in het bargedeelte kwam, was het precies druk genoeg om gezellig te voelen. Er zaten een paar mannen aan de bar. Luidruchtig. Al flink aangeschoten.
Jason sjouwde een rek schone glazen uit de vaatwasser mee, en de hete stoom sloeg in zijn gezicht. „Nog één uur,“ mompelde hij. Niet omdat hij weg wilde. Maar omdat weggaan betekende dat hij naar huis moest.
De keukendeur ging open. Hij keek op. Bryce rolde een vat bier langs hem heen, alsof het zware gewicht niets voorstelde.
Jason stapelde de glazen op en vroeg: „Heb je hulp nodig?“
Een schudden van het hoofd. Bryce sloot het vat aan. Hij tapte een proefglas, rook eraan en proefde het. Toen spoelde hij het rechtstreeks door de gootsteen. „De opslag lag vol toen ik de tent kocht,“ zei hij. „Sommige staan er al een hele tijd.“
Jason knikte in de richting van de mannen. „Ik denk niet dat het ze iets uitmaakt.“
Een kort knikje terug. „De middelste tap is voor vaste klanten. De rechter is voor het Techtron-publiek. De linker is voor iedereen die wél weet wat hij drinkt.“
Jason blies de lucht uit zijn wangen. „Moet ik dat uit mijn hoofd leren? Ik dacht dat ik niet aan de drank mocht komen.“
Bryce keek hem toen aan. „Je mag het inschenken,“ zei hij. „Je drinkt het alleen niet.“ Iets in zijn toon kwam harder aan dan de woorden. „Begrepen?“
Jason knikte.
„Begrepen?“
„Ja, meneer.“ Het ontglipte hem.
Bryce reageerde niet. Hij knikte alleen een keer en draaide zich om.
Tegen de tijd dat de laatste klant naar buiten wankelde, deden Jasons armen zeer. Hij dweilde de vloer terwijl de barman de kassa opmaakte. Het zachte geritsel van briefgeld vulde de stilte. De jukebox ging uit. De bar kwam tot rust. Jason wrong de dweil uit, hing hem op en draaide zich weer om. Er lag contant geld op de bar.
„Loon van vandaag,“ zei Bryce.
Jason fronste. „Krijg ik per dag betaald? Je denkt zeker dat ik niet meer terugkom.“
Een blik. Peilend. „Je bent makkelijk te lezen,“ zei Bryce. „Je hebt een band met deze plek.“
Jasons kaken klemden op elkaar. „Niets wat ik niet aankan.“
„Weet je dat zeker?“
Jason rechtte zijn rug. „Dus wat, je denkt dat ik mijn werk ga laten versloffen omdat mijn moeder hier vroeger rondhing?“
Een schouderophalen. „We zullen zien.“
„Waarom in vredesnaam heb je me dan überhaupt aangenomen?“ beet Jason hem toe. „Wil je me zien falen? Is dat het?“
„Je mag niet schreeuwen tegen klanten,“ zei Bryce rustig. „Maar schreeuwen tegen je baas mag wel?“
„Omdat jij...“
„Omdat je niet leuk vindt wat ik zeg?“ De woorden kwamen hard aan. Het geld werd naar hem toe geschoven. „Ga naar huis,“ zei Bryce. „Kom maar terug als je wat volwassener bent. Ik heb niets aan iemand die wegrent als het even ongemakkelijk wordt.“
Jason staarde hem aan. Dat kwam harder aan dan wat dan ook. Hij pakte het geld. Hij rukte zijn schort af en liep naar buiten. De deur viel achter hem dicht en hij keek niet meer achterom.
