The Big Bad Wolf (Nederlands) Book 2
Auteur
Island Kari
Lezers
15,1K
Hoofdstukken
28
Jasmine Kaiser, een getalenteerde jonge kunstenares en erfgenares, begint aan een nieuw hoofdstuk in haar leven aan de Mueller Academy in Londen. Terwijl ze haar weg vindt in het studentenleven, herenigt ze zich met haar jeugdvrienden, de raadselachtige tweelingbroers Dominic en Damien Carmona. Jasmine weet niet dat haar lot op een manier met dat van hen verweven is die ze zich nooit had kunnen voorstellen. Te midden van bovennatuurlijke intriges en koninklijke geheimen moet Jasmine haar verleden onder ogen zien, haar ontluikende krachten omarmen en complexe relaties doorgronden om haar ware identiteit te ontdekken en haar lotsbestemming te vervullen.
Proloog
Boek Twee:Ons om te Liefhebben
. . . . . . . . ZES JAAR GELEDEN
20 augustus. Ontvangen: 23:56
Aan: DamienJCarmona; DominicKCarmona
Van: JazzyAKaiser
Onderwerp: GEFELICITEERD MET JE VERJAARDAG
'Jongens, wat baal ik ervan dat ik er niet bij kan zijn op jullie verjaardag. We hebben het er al over gehad, maar ik voel me er nog steeds rot over. Ik beloof plechtig dat we onze verjaardagsrituelen inhalen zodra ik terug ben in Black Heart.'
Hoe klinkt dat? :) Ik mis jullie allebei verschrikkelijk.
Ja Dominic, ik vermaak me prima. Haha. Je maakt je echt te veel zorgen.
Raad eens?! Jaden kon toch mee naar Italië. Zijn ouders gaven op het nippertje toestemming. We hebben de stad verkend, op het strand gelegen en gewinkeld. Hij is echt een toffe gast. Maar genoeg over mij, terug naar jullie twee.
Mama vertelde dat ze jullie morgen de cadeaus zou geven. Ze zei dat ze perfect zijn voor zestienjarige jongens. Ik hoop dat jullie er blij mee zijn.
Hebben jullie al zenuwen voor jullie eerste shift? Zijn jullie wolven al tevoorschijn gekomen? Hoe heten ze? Ik kan niet wachten om ze te zien.
Ik moet er vandoor. Jaden en ik gaan naar een concert in de stad. Spannend!
Doei,
xoxoxo
21 augustus. Ontvangen: 10:38
Aan: JazzyAKaiser
Van: DamienJCarmona
Onderwerp: Re: GEFELICITEERD MET JE VERJAARDAG
'Maak je geen zorgen. We snappen best dat je grootouders je missen en dat de zomer de enige tijd is dat je vrij bent. Tante Renae heeft de cadeaus langsgebracht. Ze zijn geweldig. We zijn nu op de plek.'
We kunnen nog steeds niet geloven dat mama en papa ja hebben gezegd. Dom twijfelt nog. Ik heb de mijne al, maar je zult onze eerste tatoeages pas kunnen bewonderen als je weer thuis bent.
Fijn dat je het naar je zin hebt, en het is heel normaal dat we ons zorgen maken. Je bent tenslotte onze beste vriendin. :)
Oh, en al die vragen van je? Ik zal proberen ze te beantwoorden.
Ik ben best zenuwachtig. Volgens mij is Dom niet zenuwachtig. Hij is altijd cool over alles, alsof niets hem raakt. Mijn wolf praatte tegen me toen ik wakker werd. Hij heet Axel.
Hij is relaxed, net als ik. Kun je het geloven? Kan niet wachten tot je hem ontmoet.
Ik mis je, Jaz. :( Kom snel terug. Ik mis mijn Gumball-maatje. Dom mist je ook, maar je weet dat hij dat nooit hardop zal toegeven. Hoe dan ook, ik moet gaan. Bedankt voor de tatoeage-bonnen.
Doei.
P.S: Zeg alsjeblieft tegen je 'vriendje' dat hij zijn handen thuis moet houden. Je mag pas daten of zoenen met jongens als je zestien bent.
Jasmine
Jasmine zette vlug haar koffer in haar kamer en schoot langs haar moeder. Renae probeerde haar aan te spreken, maar Jasmine had er geen oren naar.
'Ik ben zo terug. Ik ga alleen even gedag zeggen,' riep ze terwijl ze naar buiten stormde om haar fiets te pakken.
'Jasmine, wacht,' riep Renae, maar het was al te laat. Ze zag alleen haar tienerdochter de hoek om verdwijnen.
'Heb je het haar verteld?' vroeg Jacob, die naast zijn vrouw kwam staan.
'Ik kon er niet tussen komen. Ze was als een wervelwind,' zei Renae, terwijl ze geërgerd door haar haar streek.
Nog steeds in haar zomerjurk en sandalen, trapte de dertienjarige Jasmine zo hard ze kon naar het huis van de Carmona's.
De zon zakte al en ze dacht dat de tweeling terug zou zijn van hun hardlooprondje en in de achtertuin zou zitten om af te koelen.
Ze sprong snel van haar fiets, niet lettend op hoe die omviel, en rende naar de achterkant van hun huis.
Jasmine kwam abrupt tot stilstand. Ze waren er niet. 'Damien? Dominic?'
Er kwam geen antwoord. Ze keek rond in de grote tuin, toen naar het huis, dat er verlaten bij stond. Alleen de verandalampen brandden.
De keuken, waar hun moeder meestal te vinden was, was donker. Er brandde geen licht boven waar de speelkamer en slaapkamers van de jongens waren.
Waar is iedereen? vroeg ze zich af, terwijl ze Damiens nummer intoetste.
'Het nummer dat u heeft gebeld is niet in gebruik of staat uit.'
Ze probeerde het nog drie keer voordat ze het opgaf en Dominic belde. Zijn telefoon ging vier keer over voordat de voicemail aansprong. Geïrriteerd probeerde ze het nog een keer.
De telefoon ging twee keer over voordat iemand opnam. 'Dom? Gelukkig. Waar zijn jullie? Ik sta nu bij jullie huis,' ratelde ze.
Ze was niet langer geïrriteerd en glimlachte zachtjes terwijl ze op zijn antwoord wachtte.
Dominic, die altijd de rust zelve was, kon koel en afstandelijk overkomen, maar voor Jasmine was hij een goede luisteraar en beschermend.
Soms maakte hij sarcastische grapjes, maar alleen bij mensen waar hij close mee was.
'Dom?' riep ze weer toen hij niet antwoordde.
Na nog een stil moment hoorde ze hem diep zuchten. Ze merkte dat zijn ademhaling veranderde en hij zijn keel schraapte.
'Hé, Vuurvliegje.' Zijn stem was diep en ruw. Hij sprak altijd zacht en verhief nooit zijn stem uit woede of om iemand te roepen.
'Dom? Wat is er aan de hand? Waar ben je?' vroeg ze. Ze voelde zich ongerust toen ze de telefoon hoorde bewegen en stemmen die verder weg klonken.
'Vertel me over je reis.'
'Het was leuk. Veel zon en schattige jongens. Dom, vertel me alsjeblieft waar je bent en waarom ik Damien niet kan bereiken.'
Ze was van streek dat hij om de hete brij heen draaide. Er was iets mis, want Dominic, die altijd recht door zee was, beantwoordde altijd haar vragen.
'Ik ben er. Wat is er?' Damien was nu aan de telefoon, maar hij klonk niet zo opgewekt als gewoonlijk.
Ze ging zitten op het nette gras met haar benen onder zich gevouwen. Niemand zei iets. Ze ademden alleen zachtjes aan beide kanten van de lijn.
Jasmine probeerde te bedenken waar ze konden zijn. Misschien bij een vriend? Een last-minute tripje met hun familie?
Haar verstand probeerde logisch te zijn, maar haar hart voelde al verdriet.
'Alsjeblieft,' fluisterde ze in de telefoon, wetend dat ze het konden horen.
'W-We... het is moeilijk... verdomme,' probeerde Damien uit te leggen.
'We moesten weg,' was alles wat Dominic zei.
'Oké. Dus wanneer komen jullie terug? We moeten morgen schoolspullen gaan kopen.'
'Prinses... Jasmine. Jij... Wij komen voorlopig niet terug naar Black Heart,' zei Damien snel.
Niemand zei iets. Jasmine verstijfde, haar hart bonsde in haar keel. Ze voelde zich verdoofd door slechts een paar woorden. Woorden die haar leven vanaf dat moment zouden veranderen.
'Waarom?' vroeg ze.
'Het zit ingewikkeld in elkaar,' zei Damien.
'Leg het me dan uit,' zei ze boos, huilend en haar deel van hun ketting vasthoudend.
Er viel een stilte tot Dominic zei: 'Moeder heeft ons gekozen. Dat is alles wat we kunnen zeggen.'
Door in de roedel te wonen en naar een school te gaan met verschillende soorten, had ze veel geleerd over hun achtergrond.
Eén ding wist ze zeker: wat de Maangodin ook voor je besloot, je moest volgen. Geen andere keuzes.
Nu had de Maangodin zelf haar beste vrienden gekozen om een reden die ze niet kende.
'Vuurvliegje?' riep Dominic zachtjes.
'Ja?'
'Vergeef ons alsjeblieft voor wat er gaat gebeuren,' zei hij.
'Wat... wat bedoel je?'
'Dag, Jasmine,' zei Damien verdrietig; ze hoorde niets van zijn gebruikelijke vrolijkheid.
'Wacht... Waar...?'
'Dag, Vuurvliegje.'
'Dom... wacht...' Ze luisterden niet. Het gesprek werd beëindigd.
Ze belde meteen terug. Geen gehoor. Ze wist niet hoe vaak ze het opnieuw probeerde, maar het was steeds hetzelfde liedje.
Ze stuurde berichten, e-mails en belde hen keer op keer, maar alles wat ze terugkreeg was een foutmelding.
Jasmine verloor alle besef van tijd terwijl ze probeerde de tweeling te bereiken, maar zonder succes. Ze huilde hartverscheurend in de stille achtertuin. Ze raakte uitgeput. Ze lag op het gras te snikken omdat ze zo verdrietig was.
Ze begreep nog steeds niet waarom ze weg moesten en waarom ze haar niets konden vertellen. Ze legde haar gezicht in haar arm, haar telefoon stevig vasthoudend.
Jacob kwam stilletjes om het huis heen en zag iets wat hem door merg en been ging. Hij ging snel naar zijn kleine meid en tilde haar op in zijn armen. 'Wees niet boos op hen, Prinses. Wees gewoon niet boos.'
'J-Jij wist het?' vroeg ze, terwijl ze probeerde op te houden met huilen.
Jacob zuchtte en hield haar steviger vast, niet zeker hoe ze het nieuws over de Carmona-tweeling zou verwerken.
'Laten we naar huis gaan. De jongens zouden je nooit expres pijn doen. Ze houden te veel van je,' zei haar vader zachtjes terwijl hij terug over de stoep naar hun huis liep.
'Ja...' Ze haalde diep adem om tot rust te komen voordat ze verder ging. 'We houden van elkaar als vrienden, maar dit... wat het ook is... voor mij verbergen was niet eerlijk. Ze wisten dat ik terug zou komen.'
Jacob zei niets maar hield zijn dochter simpelweg vast.
'Haar eerste gebroken hart,' zei Markell, jankend, verlangend om zijn pup te troosten.
'Onbewust door haar partners,' voegde Jacob toe.
Dominic en Damien
Dominic en Damien stonden naast elkaar, starend naar de telefoon op tafel voor hen. Haar stem, verward en verdrietig, bleef door hun hoofd spoken.
„Het is niet eerlijk,“ zei Damien zachtjes.
Dominic draaide zich om naar het nieuwe uitzicht dat ze maandenlang zouden zien.
Hij probeerde zich voor te stellen hoe hun partner blij het huis in zou rennen naar hun kamers, hen stevig zou omhelzen terwijl haar sterke aardbeiengeur hun neuzen zou vullen.
Ze zou tussen hen in zitten, honderduit vertellend over haar zomer in Italië. Haar ogen zouden stralen en haar handen zouden alle kanten op gaan terwijl ze praatte.
Hij zou elke emotie in haar ogen en gezicht opmerken, terwijl Damien zich zou richten op haar glimlach en vrolijke stemming.
Na haar verhaal zou ze hen vragen naar hun zomer.
Damien zou de naam noemen van elk meisje dat een oogje op hen had, en Dominic zou als een haas opmerken wat er mis was met het meisje en hen aanraden haar links te laten liggen.
Jasmine beschermde hen net zoveel als zij haar beschermden, maar ze wisten dat ze hen als vrienden zag, terwijl zij het als hun taak zagen om haar te behoeden.
De tafel die tegen de muur knalde onderbrak Dominics gedachten. 'Ze zullen niet blij zijn met wat je uitspookt,' zei hij kalm tegen zijn boze tweelingbroer.
'Niet nu, Dom. Hoe kun je daar zo rustig staan? Ze is ook jouw partner. Ga je haar niet missen?' zei zijn broer boos.
Dominic keek zijn broer aandachtig aan zonder iets te zeggen.
Damiens woede ebde weg en hij keek beschaamd naar beneden. 'Ik mis haar altijd, zelfs als ze nog geen minuut weg is.'
'Ik laat het misschien niet zo duidelijk merken als jij, broer, maar ik zal haar missen. Ze zal snel oud genoeg zijn, en wij zullen er niet bij zijn.
'Ik weet zeker dat je weet hoeveel pijn dat doet, maar... we moeten er volwassen mee omgaan. De Godin koos ons, en ze gaf ons ook Jasmine. We zullen haar niet kwijtraken.'
'Het spijt me. Het is gewoon lastig, weet je. Mijn wolf is van slag; hij verlangt heel erg naar haar,' verontschuldigde Damien zich voor zijn gedrag en begon de rommel op te ruimen die hij had gemaakt.
Zijn bewegingen waren stijf, maar hij was kalmer dan voorheen.
'Axel is erg ongerust. Hij komt er wel overheen,' vertelde Dominics wolf zijn mens terwijl ze beiden rustig toekeken hoe hun broers werkten.
'Gaat het met jou, Xander?' vroeg Dom aan zijn wolf terwijl hij naar het raam liep van hun grote kamer in hun nieuwe huis.
'Het komt wel goed, Dominic. Bedankt dat je me haar liet zien in je herinneringen. Ze is erg mooi.'
'We hebben een partner die steeds mooier wordt. Van binnen en van buiten,' voegde zijn mens toe met een kleine glimlach.
Hij keek naar beneden waar een groep mannen in zwarte uniformen over het terrein liep met pistolen aan hun dijen.
Hij zag de badges op de kleding van de mannen en haalde diep adem.
'We kunnen dit, broer. Moeder koos ons,' zei Damien zachtjes terwijl hij zich bij zijn broer bij het raam voegde.
De twee 16-jarigen stonden samen te kijken naar de drukte beneden, elk nadenkend over hoe ze daar terecht waren gekomen en zich afvragend waarom...
Maar alleen de tijd zou het leren.
Alleen de tijd zou het leren.
