De roos van de duivel 2: Geketende liefde
Auteur
Tina rose hunt
Lezers
15,6K
Hoofdstukken
19
“Je bloedt op mijn vloer, schatje. Dat is onbeleefd.” 😏
Mila strompelt precies het kantoor binnen waar ze niet moet zijn. Dritan staat op alsof de zuurstof in de kamer van hem is, blokkeert de deur met zijn armen en kijkt haar aan alsof ze een probleem is dat hij wil houden.
Nog voordat de romantiek in de weg staat, probeert Mila simpelweg levend weg te komen nadat ze wakker werd met tape om haar mond, vastgebonden en verkocht als iemands ‘pakketje’. Ze kraakt een slot met een haarspeld, slaat een vrouw knock-out in een toiletruimte en glipt dan een donker kantoor binnen om zich te verstoppen… waar ze de rechterhand van de bende aantreft, onderuitgezakt met een glas whisky alsof de zonde de huur betaalt. Hij is aantrekkelijk op die bloedirritante manier, hij kust haar alsof hij er recht op heeft, en ze zou hem moeten haten — ze háát hem ook — totdat haar vuisten zich toch in zijn overhemd klemmen. Jij zou hetzelfde doen, niet liegen.
Dan fluistert ze hoe ze is ontsnapt, en de grijns van Dritan vervaagt omdat ze niet alleen is weggerend… ze heeft iemand vastgebonden.
Een vuist beukt op de kantoordeur vanuit de gang.
Kan hij haar verborgen houden terwijl iedereen beneden op jacht is?
Hoofdstuk 1
DRITAN
Ik ging in mijn bureaustoel zitten en staarde uit het raam naar de wilde golven die tegen de kust sloegen.
De oceaan heeft me altijd gefascineerd—hij bedekt eenenzeventig procent van de aarde, en meer dan tachtig procent ervan is nog onontdekt. Zoiets moois, maar tegelijkertijd erg gevaarlijk.
Het deed me denken aan thuis in Albanië, al was mijn thuisland natuurlijk veel mooier. Ze hadden er een paar van de beste stranden van Europa, en ik vond altijd dat die onterecht werden onderschat.
Toen mijn nummer één me opriep om naar Engeland te komen, was ik stiekem teleurgesteld. Hoe graag ik ook reisde, ik haatte de Engelsen en alles wat met hun land te maken had.
Je had er de chique, snobistische types die afstandelijk waren maar overal een mening over hadden, of je had de typische gewone mensen die niet tegen drank konden en irritant luidruchtig waren. Dat was tenminste mijn mening.
Ik kon ze echt niet uitstaan, en het rustige kuststadje waar we nu woonden, vond ik nog veel erger.
Met een naam als Bexhill had het kleine stadje in totaal vierenveertigduizend inwoners, en ik kon er met mijn verstand niet bij waarom we in dit schijthol woonden!
Mijn nummer één, Astrit Martini, had zich een weg gebaand in dit kleine kuststadje en de drugshandel in de omgeving overgenomen van hier tot aan Londen. De zogenaamde gangsters in de omgeving luisterden al snel naar ons. Na de onthoofding van hun leider gaf de rest zich snel over, en nu werkte elke drugsdealer in de buurt voor ons.
De kleine bar die we aan de kust hadden gekocht, was de uitvalsbasis voor al onze zaken.
Omdat ik de tweede man was, had ik mijn eigen kantoor met uitzicht op zee, terwijl de rest van de mannen vanuit de kelder werkte. Ik moest waarschijnlijk dankbaar zijn voor ten minste een mooi uitzicht tijdens mijn werk, maar mijn ergernis groeide met elke dag dat de verveling toesloeg.
Astrit had het er de laatste tijd over om weer in de mensenhandel te stappen, en aangezien het me momenteel aan een geweten ontbrak, kon het me echt niets schelen. Zolang er geen kinderen bij betrokken waren, was ik dankbaar voor wat extra pussy in de buurt.
Engelse meiden waren berucht preuts, of de lelijkerds deelden het te makkelijk uit en zaten vol met soa's. Een van onze jongens kwam hier op een harde manier achter. De arme man had twee antibioticakuren nodig om af te komen van de infectie die een lokaal meisje hem had gegeven.
Toen Astrit zonder kloppen mijn kantoor binnenliep en mijn gedachten verstoorde, had ik de grootste moeite om kalm te blijven.
Hoe meer macht hij leek te krijgen, hoe minder respect hij voor zijn mannen leek te tonen. Omdat ik altijd een hoge positie had gehad, was ik het niet gewend om me minderwaardig te voelen.
Ik eiste respect, en meestal kreeg ik dat ook zonder er twee keer over na te hoeven denken. Aangezien ik de slimste van ons tweeën was, deed Astrit er goed aan te onthouden wie hem aan de top had geholpen.
De enige reden dat ik niet de nummer één was, was omdat ik daar zelf voor koos. Ik bleef liever rustig op de achtergrond—dat maakte je minder een doelwit, en ik had bovendien net zoveel geld, maar dan zonder al het gestres, als je het mij vroeg.
Het hielp ook niet dat ik de knapste van ons tweeën was. Met mijn schouderlange haar, dat meestal in een strakke knot in mijn nek zat, en mijn netjes getrimde baard, bestond er geen twijfel over dat ik hier een buitenlander was.
Hoewel ik vloeiend Engels sprak, leek mijn zware accent dat doorklonk tijdens het praten de meiden gek te maken. Met mijn één meter negentig en een gewicht van honderdveertien kilo was ik iemand om rekening mee te houden.
Het maakte Astrit grenzeloos woedend dat ik er de meeste tijd op stond om vrijetijdskleding te dragen. Je zag me vaak in een spijkerbroek en een T-shirt, of een joggingbroek en een lichte trui, afhankelijk van de activiteiten van de dag. Ik hield van comfortabele kleren, terwijl hij liever de chicste pakken droeg voor alledaagse taken. Ik vond dat hij er belachelijk uitzag!
In mijn thuisland had ik in het illegale circuit de ongeslagen titel van zwaargewicht blotevuistbokser. Gepaard met mijn uitzonderlijke talent met messen, zorgde die reputatie ervoor dat niemand me durfde dwars te zitten.
Toen ik weer opkeek naar Astrit, nam ik hem kritisch in me op terwijl hij sprak. „We hebben nieuws. Iedereen over tien minuten beneden.“
Met zijn één meter zevenentachtig kon je hem niet klein noemen. Maar zijn lichaamsbouw liet veel te wensen over. Met zijn lange, dunne benen en gebrek aan spieren deed hij me soms denken aan een struisvogel.
Zijn smalle ogen en scherpe, lange neus maakten hem niet erg aantrekkelijk voor de andere sekse. De macht die hij bezat, zorgde er echter voor dat bewonderaars nog steeds in groten getale op hem afkwamen.
Zijn zelfvertrouwen kende geen grenzen. Toen hij me aankeek, trok hij een wenkbrauw op, op zijn typische arrogante manier. Alleen al naar hem kijken begon me pissig te maken, en ik moest een harde opmerking inslikken om een scheldpartij te voorkomen.
„Geen probleem.“ Ik trok op mijn beurt arrogant een wenkbrauw op en daagde Astrit uit om de confrontatie aan te gaan terwijl ik niet in de stemming was.
Terwijl hij zich omdraaide en de kamer verliet, gaf hij me nog één arrogante grijns voordat hij verdween. Ik ging weer verder met piekeren.
Ik haatte het verdomme om in dit godvergeten stadje te zijn. Elk klein dingetje begon me nu pissig te maken. Ik haatte het om toe te geven, maar ik voelde me eenzaam.
Stijgen in de rangen zorgde ervoor dat er nog maar weinig mensen overbleven om te vertrouwen. Zelfs mijn ooit beste vriend Astrit schoot daarin tekort.
