Sinful Attractions Boek 2
Auteur
Luci Fer
Lezers
89,8K
Hoofdstukken
40
Trinity's leven raakt in een vrije val nadat een gewelddadig incident haar dwingt om te gaan met de nasleep van een moord. Terwijl zij en haar partner Stephen hun weg zoeken door een web van verraad, streng toezicht van de politie en hun eigen tumultueuze emoties, moeten ze een manier vinden om hun toekomst te beschermen. Nu er meer op het spel staat dan ooit, worden hun liefde en veerkracht zwaar op de proef gesteld. Zullen ze er ongeschonden uitkomen, of zullen de schaduwen van hun verleden hen opslokken?
Hoofdstuk Een
Summary
Er is een jaar verstreken sinds Trinity en Stephen elkaar voor het eerst ontmoetten. Na een schokkend en gewelddadig incident in de loods, is Trinity helemaal van slag. Ze willen allebei niets liever dan het verleden achter zich laten. Ze willen de toekomst instappen waar ze altijd van hebben gedroomd. Maar het leven blijft ze onverwachte tegenslagen bezorgen. Kan hun liefde deze zware beproevingen doorstaan?
Leeftijdsclassificatie: 18+
Trinity
Ik ben boven in onze slaapkamer en ik tril nog steeds.
Na het incident vroeg Stephen aan Mia om me mee naar boven te nemen. Ondertussen hadden de mannen een overleg.
Zodra we terug waren, begon ik oncontroleerbaar over te geven. Ik kon er niets aan doen. Hoe is mijn leven zo geëindigd?
Ik kan niet geloven wat ik heb gedaan! Maar ik moest Stephen wel beschermen. Hij is alles voor mij.
Ik stond bij het raam van onze slaapkamer toen ik Dave en Chad naar de loods zag rennen. Ik wist niet wat er aan de hand was. Ik raakte in paniek en begon zenuwachtig heen en weer te lopen.
Ik kon niet kalmeren, dus verliet ik onze kamer. Ik besloot dat ik terug naar beneden moest gaan. Ik moest het uitleggen en we moesten de politie bellen. We moesten echt iets doen!
Toen ik bij de achterdeur kwam en richting de loods wilde lopen, hoorde ik de stem van Mia onder het terras vandaan komen.
„Wat ben je aan het doen, schat? Er is ons verteld dat we hier moesten wachten.“
„Ik kan het niet, Mia. Ik… ik heb hem vermoord,“ bekende ik. „We moeten iets doen, de politie bellen, ik weet het niet, gewoon iets. We kunnen hier niet zomaar blijven zitten.“
Mia zuchtte. „Schat, ik wil dat je gaat zitten. Vertrouw me als ik zeg dat Clint en Stephen dit nu aan het regelen zijn.“
Ik ga zitten en mijn handen trillen zo erg. Ik heb het gevoel dat ik weer moet overgeven.
„Kom hier.“ Mia trekt me tegen zich aan voor een knuffel.
„Schat, als ik kon, zou ik je nu een sigaret geven om je te kalmeren. Maar ik heb je nodig om nog even bij me te blijven. We wachten tot de jongens hebben bedacht hoe we dit gaan oplossen.“
„Je hoeft je geen zorgen te maken,“ gaat ze verder. „Ik beloof je dat Stephen niet zal toelaten dat jou iets overkomt. Clint en ik zullen dat ook niet laten gebeuren, oké?“
Ik ben nog steeds niet helemaal overtuigd, want ik weet dat ik iemand heb vermoord. Ik antwoord simpelweg: „Oké.“
Mia bleef buiten bij me zitten terwijl we wachtten tot de mannen terugkwamen.
Twee uur later had ik er genoeg van. Ik stond op om erheen te lopen. Ik was op van de zenuwen en kon het wachten niet langer verdragen.
„Ga alsjeblieft zitten, lieverd,“ smeekte Mia. „Kijk, ik weet dat je gestrest bent. Laat me de jongens bellen om te vragen hoe lang het nog duurt, alsjeblieft.“
Ik zuchtte en knikte. „Prima, maar als ze niet opnemen, ga ik erheen, Mia. Ik heb antwoorden nodig.“
„Oké.“
Mia belde de mannen. Ik hoorde de stem van Clint door de telefoon, maar ik kon niet verstaan wat hij zei. Na een paar minuten hing Mia op en keek me aan.
„Trinity, ze sluiten nu af. Ze zijn over maximaal tien minuten weer hierboven. Oké?“
Ik ijsbeer heen en weer. Ik kan dit echt niet veel langer meer aan.
Ik voel me misselijk en ik krijg geen adem. Waar ik ook kijk, ik begin overal kleine sterretjes te zien.
Ik begin de controle te verliezen. Ik buig voorover en probeer op adem te komen. Dan voel ik twee sterke handen om mijn middel.
„Baby,“ vult de rustgevende stem van Stephen mijn oren. „Ik wil dat je naar me luistert. Sta rechtop voor me, kom op. Ik heb je, ik houd je vast.“
Ik doe wat Stephen zegt. Hij houdt mijn middel vast terwijl ik weer rechtop ga staan.
Hij trekt me dicht tegen zich aan. Hij slaat één arm om mijn middel en één arm over mijn borst. Hij geeft me de steun die ik nodig heb wanneer mijn benen me in de steek laten.
„Goed zo, baby. Nu wil ik dat je heel diep ademhaalt, oké?“ Zijn ogen ontmoeten de mijne. „Luister naar mijn stem en probeer al het andere buiten te sluiten, oké? Focus je op onze gezamenlijke ademhaling.“
Ik knik terwijl zijn stem me kalmeert. We ademen samen terwijl hij me vasthoudt en me ondersteunt.
Ik begin me beter te voelen en mijn ademhaling wordt weer normaal.
Stephen blijft me vasthouden totdat hij voelt dat mijn hartslag rustiger wordt. Zelfs dan blijft hij me kalmeren. Hij aait me zachtjes en fluistert bemoedigende woorden in mijn oor.
„Ik heb je, baby,“ fluistert hij. „Het is oké, ik ben hier. Blijf rustig met me mee ademen, daddy is hier. Het is oké.“
Hij wist dat ik op de rand van een paniekaanval zat. Hij wist precies wat hij moest doen om me te helpen.
„Gaat het, baby? Kan ik iets voor je pakken?“
Ik schud mijn hoofd terwijl ik begin te snikken tegen zijn borst.
Hij tilt me op en brengt me naar de bank op het terras. Daar zet hij me op zijn schoot. Hij aait over mijn rug terwijl ik mijn gezicht in zijn borst verberg. Ik kan mijn tranen niet bedwingen.
Zijn aanwezigheid is rustgevend. Ik laat alle emoties los die ik de afgelopen twee uur heb opgekropt.
De angst, de woede en de pijn. Al die tijd houdt Stephen me alleen maar steviger vast. Hij geeft me de troost die ik nodig heb.
Uiteindelijk lukt het me om te kalmeren. Toch klamp ik me nog steeds stevig vast aan zijn middel. Ik wil mezelf geruststellen dat hij er echt is. Hij reikt naar beneden en houdt mijn gezicht tussen zijn handen. Hij kijkt teder in mijn ogen.
„Gaat het, poppetje? Wat heb je nodig? Je hoeft het maar te zeggen. Ik zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat je oké bent.“
„Het komt wel goed,“ antwoord ik. „Ik was zo bang dat ik je zou verliezen, daddy. Houd me gewoon vast alsjeblieft. Laat me alsjeblieft niet los.“
„Ssst, ik ben hier. Ik ga nergens heen.“
Eindelijk merk ik op dat Mia en Clint hier niet meer zijn.
„Waar zijn de anderen naartoe?“
„Ze zijn binnen, baby. Ze wilden je gewoon wat ruimte geven in plaats van nu met z'n allen om je heen te staan. Het is veel om te verwerken.“ Stephen haalt diep adem. „Lieverd, je zou niet, je deed wa–“
„Nee, lieverd,“ val ik hem in de rede. „Ik voel me niet vreselijk omdat ik hem heb vermoord. Ik voel me vreselijk omdat het me niet kan schelen dat ik dat heb gedaan. Ik kon alleen maar denken aan jouw veiligheid. Ik wilde er zeker van zijn dat jij in orde was.“
„Ik hou van je, kom hier.“ Hij trekt me weer in zijn armen. We zitten daar gewoon en we houden elkaar vast.
Ik weet niet zeker hoeveel tijd er voorbij is gegaan. Dan hoor ik Clint en Mia terugkomen. Clint raakt mijn schouder zachtjes aan.
„Gaat het een beetje, Trinity?“
„Het gaat wel,“ antwoord ik, en ik dwing mezelf tot een vermoeide glimlach. „Denk ik.“
Mia en Clint gaan zitten. Clint draait een paar joints en geeft ze door.
„Dus, wat gebeurt er nu?“ vraag ik.
„Wat bedoel je, lieverd?“ vraagt Clint.
„Je weet precies waar ik het over heb, Clint.“
„Nee, ik heb echt geen idee waar je op doelt.“ Clint kijkt naar Stephen. „Weet jij het, Stephen?“
Stephen bromt, diep in gedachten. „Bedoel je voor vanavond? Het wordt al laat, dus we moeten waarschijnlijk snel plannen maken voor het avondeten. Misschien een rustig avondje met alleen wij vieren...“
Ik ga rechtop zitten op de schoot van Stephen. Ik kijk afwisselend naar hem en naar Clint.
„Serieus, jongens? Jullie weten allebei dat ik het daar niet over heb. Ik bedoel, wat gebeurt er nu met wat er daarnet is gebeurd? Er ligt nog steeds een lijk in de loods. Wat gaan we doen?“
„Lijk?“ herhaalt Clint. „Welk lijk?“
Welk lijk?!
