Hoe vind je een mate
Auteur
Kelsie Tate
Lezers
1,1M
Hoofdstukken
62
Hoofdstuk 1
Zoey stond buiten de evenementenzaal van de roedel met een mengeling van zenuwen en opwinding.
Van binnen hoorde ze de harde muziek en het geluid van iedereen die met elkaar praatte en flirtte in de hoop hun mate te vinden.
Ze haalde diep adem voordat ze zich door de dubbele deuren van de evenementenzaal een weg naar binnen baande, de chaos in. Zoey kon zichzelf amper horen denken.
De zaal zat tot de nok toe vol met wolven uit de hele omgeving die hoopten hun voorbestemde mate te vinden.
Twee keer per jaar komen de roedels samen voor een groot feest waar alle volwassen wolven zonder mate bij elkaar worden gezet in de hoop dat ze een koppel gaan vormen.
Het was een enorm ding en elk meisje dat Zoey kende was geobsedeerd door het idee van haar mate. Het was het enige waar ze aan dachten en over praatten. Het maakte Zoey misselijk.
Zoey was een week geleden pas eenentwintig geworden. Ze wist dat de meeste mensen hier wanhopig waren omdat ze al veel langer op zoek waren.
Terwijl ze zich een weg baande door de menigte, glimlachte Zoey toen ze haar vrienden Macy en Trevor in een hoek zag staan.
“Kun je dit geloven? Je zou denken dat ze hun wanhoop een beetje zouden verbergen,” zei Zoey terwijl ze zich weer omdraaide naar de volle zaal met wolven.
Macy lachte. “Nou, sommigen van ons WILLEN wél graag onze mate vinden en nog lang en gelukkig leven.”
Zoey haalde haar schouders op. “Ik ben niet tegen het vinden van een mate. Ik ben tegen dít...” zei ze terwijl ze wees naar een stel wolven dat expliciet tegen elkaar aan schuurde op de dansvloer.
Trevor trok een pijnlijk gezicht. “Schatje, zij hebben tenminste de kans om een mate te vinden. En ze vermaken zich in elk geval.
“Wees niet zo'n spelbreker en help me wat drankjes te vinden om deze avond hopelijk uit ons geheugen te wissen.”
Zoey grinnikte. “Oh stil toch, jij vindt nog wel een mate.” Ze gaf hem een knipoog voordat ze zijn hand pakte en ze naar de bar liepen.
Ze leunden tegen de hoek van de bar, praatten wat met elkaar en dreven de spot met willekeurige mensen in de zaal terwijl ze van hun drankjes nipten.
“Zoey?”
Zoey verslikte zich in haar drankje, verrast dat er daadwerkelijk iemand tegen haar sprak. Ze draaide zich met grote ogen om en zag de man voor zich staan.
“Jason... eh... hoi. Hoe gaat het met je?” vroeg ze, terwijl ze het plotseling warm kreeg toen ze in zijn ogen keek.
“Geweldig. Fijn om je hier te zien. Ik hoopte eigenlijk al dat ik je zou zien!” glimlachte hij, duidelijk hopend op iets dat er niet was.
“Ja? Nou, het is goed om jou te zien,” glimlachte Zoey.
Jason deed een stap naar voren en pakte haar hand. “Zoey...” zei hij bijna fluisterend, zijn lichaam iets te dichtbij. Hij keek in haar ogen en bad dat de vonk zou overslaan, dat de mate bond zou klikken.
Zoey trok zich terug en haalde haar hand uit de zijne. “Jason, ken je mijn vrienden al?” Ze draaide zich om en dankte de hemel vanbinnen dat hij niet haar mate was.
“Trev, Macy, dit is Jason. Een... vriend. Van de middelbare school,” zei Zoey aarzelend, terwijl ze even met afschuw terugdacht aan haar middelbareschooltijd en het feit dat ze hem had gedatet.
“Oh! Jason. Ik heb veel over je gehoord,” grinnikte Trevor terwijl hij Jasons hand schudde.
Zoey draaide zich om naar Macy en haar gezicht werd lijkbleek toen ze naar haar vriendin keek. Macy stond daar gewoon in stilte, haar ogen strak gericht op zijn gezicht.
“Mate,” fluisterde ze.
“Oh mijn god,” zei Trevor luid.
“Oh mijn god,” herhaalde Zoey terwijl ze toekeek hoe haar vriendin naar Jason liep.
“Mate,” fluisterde Jason terwijl hij haar hand pakte. Ze stonden dicht bij elkaar en staarden in elkaars ogen terwijl de mate bond zich begon te vormen. Ze liepen weg en verlieten de zaal voor wat rustige privacy.
“Dit meen je niet,” pufte Zoey terwijl ze hen zag weglopen. “Zo makkelijk kan het onmogelijk zijn. Ze kennen elkaar niet eens.”
“Nou, eentje voorzien, nog twee te gaan,” knipoogde Trevor voordat hij weer tegen de bar leunde.
“Ja...” antwoordde ze zachtjes terwijl ze uitkeek over de dansvloer vol mensen die dansten en flirtten en hoopten op die aantrekkingskracht.
Marcel kwam binnen en de hele zaal verstijfde. Het gebeurde niet elke dag dat de zoon van een alfa volwassen werd.
Hij haalde diep adem en zette zich schrap voor elke vrouwtjeswolf in de zaal die zich om hem heen zou dringen in de hoop de volgende Luna te worden.
Hij gaf een charmante grijns terwijl hij door de menigte liep en zorgde ervoor dat hij oogcontact maakte met elk leuk meisje dat hij kon vinden. Als hij een mate had, kon ze maar beter aan de eisen voldoen.
Hij danste met een paar meisjes en liet ze teleurgesteld achter dat ze niet zijn mate en de toekomstige Luna van zijn roedel waren.
Hij draaide zich om en zag een prachtig meisje aan de zijkant staan, omringd door mannen die hoopten wat tijd met haar door te brengen. Hij liep met een grijns op haar af en stak zijn hand naar haar uit terwijl hun blikken elkaar kruisten.
Hij zwierde haar over de dansvloer, haar ronde vormen tegen de zijne aangedrukt terwijl ze bewogen. Het was jammer dat ze niet zijn mate was. Ze was precies wat hij zocht.
Plotseling ving hij een geur op—het was bedwelmend en overweldigend. Hij liet haar los, kuste haar hand en beloofde terug te keren.
Terwijl hij zich door de menigte duwde, kon hij het ruiken. Het vulde de lucht, boven de geur van de menigte uit. Het rook naar gekruide appels, en hij wist wat het betekende.
Ergens in deze zaal was zijn mate. Zijn zintuigen stelden zich scherp terwijl hij rondliep, zich volledig op haar richtend. Hij was op jacht en hij zou haar vinden, alsof hij op de automatische piloot stond.
