Verliefd op de maffiabaas
Auteur
Goldy Lomotey
Lezers
2,7M
Hoofdstukken
36
Luna Smith is slechts een gewone middelbare scholier met ouderlijke problemen. Ze weet dat ze van haar houden, maar hoe kunnen ze zichzelf echt haar ouders noemen als ze er nooit zijn? Het heeft haar nooit eerder gestoord, maar zodra ze de gevaarlijk knappe Giovanni Russo begint te zien, laten ze haar niet meer met rust. Ze weten duidelijk meer dan zij, maar wat verzwijgen ze voor haar, en waarom zijn ze zo geïnteresseerd in Giovanni?
Leeftijdsclassificatie: 18+.
Hoofdstuk 1:Nieuwe School
PIEP, PIEP, PIEP.
Ik stapte uit de douche en wikkelde mijn lichtbruine haar in een handdoek.
PIEP, PIEP, PIEP.
Mijn wekker ging opnieuw af. Ik zuchtte terwijl ik een andere handdoek om mijn lichaam sloeg en de badkamer uit liep om hem uit te zetten.
Ik werd altijd wakker voordat hij afging. Waarom zette ik hem eigenlijk nog?
Ik zette "Friends" van Marshmello en Anne-Marie hard aan op mijn speakers. Ik lachte en danste door mijn kamer tot ik blauwe ogen door mijn raam zag kijken.
Ik voelde me bijna verdrinken in die blik, dus keek ik snel naar links. Daar zag ik grijze ogen. De jongen met grijze ogen glimlachte en wenkte me dichterbij te komen.
Ik liep langzaam naar het raam en opende het voordat ik naar de twee jongens keek.
"Leuke dansmoves," zei de jongen met grijze ogen. Hij had een zwaar Italiaans accent en droeg een leren jack met een wit shirt eronder.
"Ja?" vroeg ik, terwijl ik mijn armen over mijn borst kruiste en naar de jongen met grijze ogen keek.
"Wie ben jij?" vroeg de jongen met grijze ogen.
"Je stiefmoeder," zei ik met een knipoog.
De jongen barstte in lachen uit, maar de jongen met de blauwe ogen glimlachte helemaal niet.
"Moeilijk publiek," mompelde ik.
Grijze ogen lachte nog harder, waardoor ik wist dat ze me hadden gehoord. Ik bloosde.
"Geeft niks. Giovanni lacht of glimlacht nooit," zei grijze ogen, wijzend naar Giovanni.
"Oh," zei ik langzaam, knikkend.
"LUNA, SCHIET OP OF JE KOMT TE LAAT," hoorde ik mijn moeder roepen. Ik schrok van haar luide stem en rolde met mijn ogen.
"Leuk jullie te ontmoeten, maar ik kom te laat op mijn nieuwe school als ik me niet snel aankleed," zei ik langzaam, terwijl ik achteruit liep.
De jongen met grijze ogen lachte weer, maar Giovanni hield dezelfde serieuze blik. Ik zwaaide nog een laatste keer voordat ik mijn kledingkast in rende en de outfit aantrok die ik voor vandaag had uitgekozen.
Ik rende mijn badkamer in en keek in de spiegel. Ik had weinig tijd, dus deed ik alleen wat mascara en lipgloss op.
Ik rende naar beneden, alleen om mijn ouders heftig te zien zoenen.
"Bah," kreunde ik.
Mijn ouders stopten met zoenen en keken me verlegen aan.
Ik keek in de groene ogen van mijn moeder die ik gelukkig ook had. Ik schudde langzaam mijn hoofd en maakte een "tsk" geluid, alsof ik teleurgesteld was.
"Ben je klaar?" vroeg mijn vader, licht lachend.
Als ik tussen mijn ouders in zou staan, kon je zien dat het mijn ouders waren omdat ik precies op hen beiden leek.
Ik had de groene ogen en volle lippen van mijn moeder, en de mooie wenkbrauwen en lange wimpers van mijn vader.
"Zo klaar als ik ooit zal zijn," zei ik met een knipoog.
Mijn moeder lachte zachtjes en schudde haar hoofd. Ik kuste mijn ouders gedag op hun wangen en pakte een appel voordat ik de deur uit rende.
Begrijp me niet verkeerd, ik hield heel veel van mijn ouders, maar ze waren er nooit. Ze waren er alleen om me te helpen "settelen" en dan zouden ze weer vertrekken voor hun zakenreizen zoals gewoonlijk.
Ik haalde mijn autosleutels uit mijn zak en drukte op de ontgrendelknop van mijn auto. De lichten van mijn spierwitte Aston Martin Vanquish knipperden en ik sprong in de auto.
Ik nam een hap van mijn appel en zocht de route naar mijn nieuwe school op. Ik startte de auto en reed snel de straat uit.
Ik had nog maar twintig minuten om op school te komen voordat ik te laat zou zijn, en ik wilde echt nog even langs Dunkin' Donuts voor een ijskoffie.
Ik had weinig tijd, maar ik vertrouwde op mijn auto. Hij liet me nooit in de steek en ik wist dat hij me vandaag ook niet zou teleurstellen.
Vijftien minuten later reed ik de schoolparking op en parkeerde ik op een plek bij de uitgang. Ik merkte dat iedereen naar mijn auto keek en rolde met mijn ogen voordat ik uitstapte.
Ik keek rond naar een prullenbak en glimlachte toen ik er een zag. Ik gooide mijn appelklokhuis weg en keek toe hoe het over de hoofden van mensen vloog en precies in de prullenbak belandde.
Sommige leerlingen keken me verbaasd aan terwijl anderen naar mijn auto bleven staren. Ik haalde mijn eten en rugzak uit de auto en sloot het portier voordat ik me omdraaide om naar school te lopen.
Ik stopte toen ik een motor luid hoorde ronken. Ik draaide me om en zag drie 2001 BMW R1150R motoren de parking oprijden, gevolgd door een witte Lamborghini.
Mijn mond viel open van verbazing bij het zien van de motoren en de auto. Ik had altijd al een van die motoren en een Lamborghini gewild, maar elke keer als ik er bijna een had, kwam er iets tussen.
De motoren parkeerden rond mijn auto en ik keek toe hoe de Lamborghini achter mijn auto wachtte voordat hij wegreed om naast een van de motoren te parkeren.
Ik sloot mijn mond en nam een slokje van mijn ijskoffie terwijl de mysterieuze mensen van hun motoren stapten.
Ze deden tegelijkertijd hun helmen af en haalden een hand door hun haar, glimlachend, waardoor de andere meisjes opgewonden raakten terwijl ik met mijn ogen rolde.
"Hé, het is grijze ogen," zei ik zachtjes toen ik dezelfde jongen met grijze ogen van vanochtend herkende.
"Hij heet Alessandro," zei een meisje naast me en lachte om de bijnaam.
De deuren van de Lamborghini gingen omhoog open en ik keek toe hoe de blauwogige jongen "Giovanni" uit de auto stapte en zijn ogen meteen de mijne vonden.
Ik bloosde toen hij naar me keek en keek naar mijn schoenen.
"Van wie is deze auto?" zei een stem luid.
Ik keek weer op en zag Giovanni opnieuw naar me kijken, maar dit keer wees hij naar mijn auto.
"Hé, wijs niet naar Lux," zei ik, terwijl ik naar voren stapte.
"Dus dit is jouw auto?" vroeg Giovanni. Hij had hetzelfde Italiaanse accent als Alessandro. Ik smolt bijna bij het horen van zijn stem terwijl ik knikte.
"Ja, hij is van mij," zei ik trots.
"Verplaats hem," zei Giovanni boos.
"Hem, en pardon?" vroeg ik, terwijl ik mijn armen over mijn borst kruiste.
"Stotterde ik soms?" vroeg Giovanni, waardoor sommige kinderen in de menigte zachtjes lachten.
"Nee, ik kan gewoon niet begrijpen hoe dom je bent," zei ik met een schouderophaling.
Sommige kinderen begonnen een strakke cirkel om ons heen te vormen, alsof ze wachtten tot een van ons de ander zou slaan.
"Wat zei je?" zei Giovanni boos, terwijl hij een stap naar me toe deed.
"Alsjeblieft, doe me geen pijn," smeekte ik nep.
"Kijk—"
"Gio, laten we niets zeggen waar we spijt van krijgen. Laten we het gewoon vergeten," zei een andere motorjongen.
Giovanni bleef me intens aankijken en ik keek net zo sterk terug. We keken elkaar een tijdje aan, tot ik een hoge stem achter hem hoorde.
"Schatje. Kom, we komen te laat," zei een blond meisje dat eruitzag als een Barbiepop terwijl ze uit Giovanni's auto stapte. Ik kromp ineen bij haar stem en probeerde onopvallend mijn oren te bedekken.
Het meisje keek me boos aan en sloeg Giovanni's arm om haar schouder. Ik keek tussen de twee heen en weer en dacht bij mezelf, Teleurstellend.
Het meisje pakte Giovanni's gezicht - hij keek nog steeds naar mij - en zoende hem hard.
"Hé, Luna, toch?" hoorde ik achter me. Ik draaide me om en zag grijze ogen - sorry, Alessandro - naar me glimlachen.
"Ja, hoi grijze ogen," zei ik, terwijl ik naar hem toe liep. Alleen omdat ik zijn naam wist, betekende niet dat ik hem moest gebruiken.
Ik glimlachte warm naar hem en hij sloeg zijn arm om mijn schouder voordat hij me omdraaide om naar de andere motorjongens te kijken.
"Dit is Dimitri," zei hij, wijzend naar de jongen die wat Giovanni ook wilde zeggen had gestopt. Ik glimlachte warm en zwaaide naar hem. Hij knipoogde naar me, waardoor ik zachtjes lachte.
Dimitri had kort, krullend bruin haar en prachtige hazelnootkleurige ogen.
"En dit is Lorenzo," zei hij, wijzend naar de tweede jongen. Hij had prachtige groene ogen en een warme glimlach die me terug deed glimlachen.
Hij was lang, misschien een meter tachtig, en toen ik nog eens naar ze keek, realiseerde ik me dat ze allemaal lang waren, inclusief Giovanni, maar hij leek wel een meter tachtig vijf. Het was duidelijk dat ze allemaal Italiaans waren.
De bel ging en ik draaide mijn hoofd om naar het gebouw te kijken.
"Ik zal je rondleiden," zei Alessandro, terwijl hij me dicht tegen zich aan trok.
Hij wachtte niet op mijn antwoord en begon naar school te lopen, het gebouw in en naar het hoofdkantoor waar ik mijn rooster en kluisinformatie kreeg.
Ik stopte wat ik niet nodig had in mijn kluisje maar hield wat ik wel nodig had in mijn tas. Alessandro keek over mijn schouder naar een van zijn fangirls en ik lachte toen hij haar een knipoog en een glimlach gaf.
"Ga naar haar toe," zei ik speels, terwijl ik met mijn ogen rolde.
"Weet je het zeker?" vroeg hij.
"Zeker weten," zei ik met een schouderophaling.
Alessandro knikte en duwde zichzelf weg van het kluisje waar hij tegenaan leunde en begon langzaam naar het meisje te lopen.
Ik glimlachte en keek toe hoe ze met haar haar speelde en lachte om iets wat Alessandro zei.
Ik liep door de langzaam leeglopende gangen op zoek naar mijn klas. Na vijf minuten ronddwalen alsof ik verdwaald was, kwam ik eindelijk bij mijn klaslokaal aan.
Ik opende de deur en iedereen keek naar me zodra ik het klaslokaal binnenkwam.
"Eh, hoi," fluisterde ik, terwijl ik hevig bloosde. De lerares keek naar me op en gaf me een warme glimlach.
"Hallo," zei ze, terwijl ze naar me toe liep. Ik gaf haar mijn rooster en ze knikte voordat er weer een glimlach op haar gezicht verscheen.
"Waar kan ik gaan zitten?" vroeg ik terwijl ze mijn rooster teruggaf.
"Je mag overal gaan zitten. Nadat je jezelf aan de klas hebt voorgesteld," zei ze met een warme glimlach.
Ik kreunde in gedachten en ging voor de klas staan.
"Hoi, ik ben Luna. Ik ben nieuw, en ja, dat is het," zei ik met een langzame knik.
De lerares lachte zachtjes en knikte naar de tafels. Ik glimlachte dankbaar en liep langzaam door het gangpad terwijl ik naar een zitplaats zocht.
Ik zag een plek bij het raam en liep ernaartoe voordat ik ging zitten. Ik trok mijn ogen tot spleetjes toen ik me realiseerde dat iedereen naar me staarde.
De deur van het klaslokaal vloog open net toen ik wilde vragen of er iets op mijn gezicht zat, en Giovanni en Alessandro kwamen binnen.
Ik keek toe hoe ze iets tegen de lerares zeiden voordat ze naar achteren liepen. Giovanni's ogen keken in de mijne terwijl hij door het gangpad bleef lopen.
"Je houdt ervan om te pakken wat van mij is, hè?" vroeg hij.
"Eh, waar heb je het over?" vroeg ik, terwijl ik mijn armen over mijn borst kruiste.
"Je zit op mijn plek," zei Giovanni boos.
Ik stond op en bekeek de stoel van boven tot onder voordat ik weer ging zitten. "Sorry, ik zie je naam er niet op staan," zei ik, terwijl ik mijn hoofd schudde.
Giovanni opende zijn mond om iets te zeggen maar werd gestopt door de stem van de lerares.
"Giovanni, ga alsjeblieft gewoon zitten en laten we doorgaan met de les - alsjeblieft," zei de lerares, vermoeid klinkend. Giovanni vloekte zachtjes in het Italiaans maar ging weg van voor me.
Ik draaide mijn hoofd naar het raam en keek naar buiten om te zien dat je kon zien waar mijn auto, Giovanni's auto en de motoren geparkeerd stonden.
Ik voelde dat iemand naar me staarde en draaide mijn hoofd om de klas rond te kijken, alleen om te zien dat Giovanni naar me keek. Hij had besloten dat van alle zitplaatsen in het klaslokaal het oké was om naast mij te gaan zitten.
Ik knipoogde en blies hem een kushandje toe voordat ik mijn hoofd weer naar het raam draaide. Ik voelde een hand op mijn dij en keek naar beneden om zijn hand op mijn dij te zien.
Ik keek langzaam op naar zijn gezicht, maar hij schonk geen enkele aandacht aan mij. Ik verstijfde toen zijn hand omhoog bewoog. Overal waar Giovanni me aanraakte, begon mijn huid heet aan te voelen, waardoor mijn gezicht ook warm werd.
De bel ging en ik sprong op uit mijn stoel, pakte mijn tas en verliet het klaslokaal. Ik had nog drie lessen met hem voordat, gelukkig voor mij, de lunch kwam.
