SpaceBrigade II De wraak van het syndicaat
Auteur
James Marriott
Lezers
17,0K
Hoofdstukken
35
Dit verhaal komt binnenkort naar Galatea — blijf op de hoogte!
Hoofdstuk 1
De DCO-bewaker slaakte een gedempte, rochelende kreun terwijl hij geruisloos op de glimmende vloer viel. Het hete lemmet van een vibromes had zijn keel netjes doorgesneden. Zijn bloed stroomde over zijn olijfgroene uniform en vormde een plas om hem heen. Zijn moordenaar bewoog zich razendsnel voort en leek net een donkere schaduw.
„Je had niet in de weg moeten staan,“ mompelde hij er nog achteraan.
Hij bewoog snel en zijn doel was duidelijk in zijn hoofd. Ze hadden het gepland en zijn meesteres had hem beloofd dat hun plan zou werken. Het was een plan dat ze samen hadden bedacht om te zorgen dat ze allebei kregen wat ze wilden.
Toch wist hij dat hij maar heel weinig tijd had om deze missie af te ronden voordat zijn daden ontdekt zouden worden.
Hij liep vol zelfvertrouwen door de donkere gangen van gebouw veertien op Jurass. Hij had met gemak al meerdere geavanceerde alarmen uitgeschakeld en zes bewakers uit de weg geruimd. Alle dure beveiligingssystemen maakten hem niet bang en hielden hem niet van zijn taak af. Ze vormden geen enkel obstakel voor deze meester in het stiekem binnendringen.
Zijn missie was het allerbelangrijkste: de informatie halen die zijn meesteres wilde hebben. Twee bewakers stonden zoals altijd op wacht bij het computercentrum. Ze hadden, net als elke andere dag, de kamer bewaakt zonder dat er iets was gebeurd.
Vandaag was net als alle andere dagen. Ze merkten de indringer pas op toen het te laat was. Beide bewakers vielen tegelijkertijd op de grond toen de indringer zijn Crotainian spreidingspistool afvuurde. Dit was een wapen dat verboden was door de Coalition omdat het zo stil en dodelijk was. Een brede groene straal schoot eruit en verzwolg zijn doelen.
Meteen begonnen de organen van de bewakers op te lossen. Dit leidde tot direct lichamelijk falen en de dood.
Meerdere gebouwen waren van het Network. Zij bewaarden daar hun meest geheime documenten over oude missies en nieuwe militaire wapens. Verder in de stad bevond zich de centrale bank van Agar Security. Daar bewaarden ze de lijsten van mensen die op straf-asteroïden werkten of vastzaten in de militaire gevangenis Vorll.
De indringer was hier allemaal niet in geïnteresseerd. Hij liep als een echte professional direct op zijn doel af. Hij was hier niet voor geld of zelfs maar voor macht.
De reden voor deze inbraak was puur persoonlijk. Gebouw veertien bevatte de meest geheime documenten van de DCO. Het had de modernste beveiligingssystemen die er bestonden.
Er was veel geld uitgegeven aan de bouw ervan om te zorgen dat er niemand naar binnen kon. Bewegingssensoren, volgdroids, automatische laserwapens, infrarood- en ultravioletscanners en veel zwaarbewapende bewakers hielden het gebouw constant in de gaten.
Eén deel van gebouw veertien was extra zwaar beveiligd. Niemand mocht naar binnen zonder een direct bevel van directeur Arron Quinn.
In dit deel lagen uiterst geheime DCO-documenten. Hieronder vielen ook de computer list pins van alle actieve DCO-agenten in de hele Nepis Galaxy. Niemand had hier ooit ingebroken zonder gepakt te worden. De straf hiervoor was een zekere dood.
Sommigen hadden het in het verleden geprobeerd. Ze hadden allemaal gefaald, tot vandaag dus. Toen de bewakers dood waren, liep de indringer naar de deur. Hij stak zijn hand in een van de vele zakken van zijn zwarte pak en haalde er een kleine computersonde uit. Hij hield het apparaat dicht bij het digitale slot van de deur.
Kleine gekleurde lichtjes bewogen op en neer over de sonde. Er verschenen reeksen cijfers op het kleine schermpje. Na slechts vijftien seconden liet het één piepje horen. Dit betekende dat de taak klaar was. De indringer stopte de sonde weer weg, duwde de deur open en sleepte de dode lichamen naar binnen.
De verlichting binnen was net zo zwak als in de gangen. De indringer keek goed om zich heen, op zoek naar de reden voor zijn komst. Langs één muur liep een rij knipperende stipjes over de hele breedte.
Hij liep er ontspannen naartoe en wandelde langs de rij. Daarbij raakte hij de stipjes aan met zijn gehandschoende vingers. Onder de rij stipjes zaten verschillende kluizen in de muur ingebouwd. In totaal waren het twaalf van de best beveiligde kluizen in de Galaxy.
In één van deze kluizen lag de prijs waar de indringer naar op zoek was. Een inbraak op dit niveau betekende dat hij zeker ondervraagd en gedood zou worden. Toch hield dit hem niet tegen. Hij bekeek elke kluis één voor één. Een smalle glimlach verscheen op zijn gezicht toen hij kluis nul één zes vond.
„Daar ben je,“ mompelde hij in zichzelf.
Hij pakte een dunne laserbrander van zijn riem en zette deze aan. Het dunne, knipperende rode licht sneed makkelijk om het digitale slot heen. Hierdoor verkleurden de randen. Hij werkte snel, erg handig en doelgericht. Hij twijfelde niet toen hij hoorde dat de hydro-lift aan het einde van de gang begon te werken. Hij dook simpelweg achter een van de computers en wachtte af.
Toen er niemand uit de richting van de hydro-lift kwam, ging hij weer verder met zijn verboden klus.
„Dit kan maar beter werken, Shakara, anders krijgen we ruzie als ik terug ben,“ zei hij in zichzelf.
Na een paar minuten brak het slot van de kluis, maar de deur bleef dicht. Hij zuchtte geïrriteerd en pakte opnieuw de kleine scanner erbij. Hij bewoog het over de kluis en het lichtte op. Het liet zien dat de binnenkant was aangesloten op een stil alarm. Dit alarm zou de bewaking automatisch waarschuwen zodra de kluis werd geopend.
Het zou meer tijd kosten dan hij eerst dacht om zijn doel te bereiken.
Hij zocht in zijn zakken en vond eindelijk het apparaatje dat hij wilde hebben. Hij plaatste het flinterdunne bruine vel over het slot en drukte op de kleine knop. Het vel begon het interne alarmsysteem af te breken, waardoor het niet meer werkte.
Terwijl de magnetische inhibitor zijn werk deed, vermaakte hij zich door de lades en kasten door te zoeken. Hij zocht niet naar iets speciaals, maar het was toch een kans die hij niet wilde missen.
De inhibitor piepte. Hij richtte zijn aandacht weer op de kluis en verwijderde de inhibitor van het systeem. Hij vouwde het voorzichtig op en stopte het weer in zijn pak.
Hij wreef zijn gehandschoende handen over elkaar en fluisterde met veel zelfvertrouwen: „Dit zou niet te moeilijk moeten zijn.“
Vervolgens pakte hij een uitschuifbare koevoet. Hij begon de kluisdeur open te wrikken. De rand gaf mee. Hij stak voorzichtig twee vingers naar binnen en voelde of er nog een tweede alarmsysteem was.
Toen hij niets vond, trok hij de deur helemaal open.
***
Acht zonnestelsels verwijderd van Jurass, op het Satura beach op Kodo, lagen kolonel Jim Raga, kapitein Cap Beeta en kapitein Pala Toms te zonnen in de middagzon. De rode golven van de oceaan raakten zachtjes het perzikkleurige strand aan. De golven kwamen omhoog met schuimende randjes en verdwenen in het fijne, perzikkleurige zand.
„Ik ben echt blij dat we deze plek hebben gekozen,“ merkte Pala op.
De twee zonnen van Kodo schenen fel in de zachtroze lucht. Een zachte, warme wind zorgde ervoor dat de middaghitte niet te erg was. Hier op Kodo hadden de drie officieren van het Network het grootste deel van hun welverdiende vakantie doorgebracht. Het was twee maanden geleden sinds het incident op Secunda.
Ze hadden de vaste rondjes langs de kroegen en bordelen van de stad al gedaan. Ze hadden ook alle bezienswaardigheden gezien die ze wilden zien.
Ze hadden zelfs het Imperial Museum of Art bezocht, waar veel van het culturele verleden van de planeet te vinden was. Een fanatieke boef die dapper genoeg was om zijn geluk te beproeven, zou er een fortuin kunnen verdienen. Tot nu toe had echter niemand dat geprobeerd.
Cap was na een paar minuten al klaar met het museum. De historische rondleiding kwam tot een snel einde toen hij de zwakke nek van de beheerder beledigde en probeerde te breken. Ze werden direct uit het gebouw gezet met een levenslang verbod om terug te komen. Ook kregen ze de belofte dat er een uitgebreid rapport naar hun commandant gestuurd zou worden.
„Nou, het is zeker al een hele tijd geleden dat we van een beetje luxe hebben genoten,“ antwoordde Raga.
Nadat ze hun interesse in zulke attracties hadden verloren en de toegang tot de meeste kroegen en hoerenkasten in de stad was ontzegd, waren ze naar het rustige Satura beach gegaan. Hier rustten ze lekker uit tijdens de rest van hun verblijf.
De enorme, oranje zonnen stonden nu op hun hoogste punt. De hitte brandde flink, maar het was nog goed uit te houden. De drie mannen lagen op hun strandstoelen aan de rand van het water.
„Weet je, hier zou ik wel aan kunnen wennen!“ zei Cap, terwijl hij naar nog een fles sterke Kodo whiskey pakte.
„Ja, maar we hebben nog maar vier dagen,“ antwoordde Pala, terwijl hij zijn ultraviolette bril goedzette. De bril liet precies genoeg zonlicht door om zijn huid rond zijn ogen bruin te maken, zonder dat zijn ogen beschadigd raakten.
„Heb je zin in nog een Wrencher, Jim?“ vroeg Cap, terwijl hij de nu lege fles op de groeiende stapel lege flessen gooide.
Raga knikte als antwoord en Cap gooide er eentje naar hem toe. Hij goot het dikke, donkerbruine drankje in een glas in plaats van het rechtstreeks uit de fles te drinken, zoals Cap deed. Hij nam een kleine slok. De alcohol begon direct te werken, waardoor de drinker het vreemde gevoel kreeg dat zijn hart een paar slagen oversloeg.
Raga legde zijn handpalm op zijn borst alsof de vloeistof zijn ingewanden verbrandde.
Er ging een gerucht rond in de meeste foute kroegen dat te veel wrenchers tegelijk je hart echt konden laten stoppen. Toch was dit gerucht waarschijnlijk bedacht door de brouwers om de verkoop te verhogen. Drankjes met een risico verkochten vaak heel goed aan soldaten van het Network die op zoek waren naar een snelle kick.
Cap had er inmiddels al meerdere opgedronken en leek zich prima te voelen. Maar hij kon waarschijnlijk heel Kodo leegdrinken zonder zijn sterke Capstan-ingewanden te beschadigen.
Satura beach was de ideale plek voor hen om te ontspannen en hun oververmoeide lichamen te laten herstellen. Het was al heel lang geleden dat ze de kans hadden gehad om even weg te zijn van het militaire leven. Het strand was alleen open voor soldaten van het Network. Dit was zo afgesproken tussen het Network en de leiders van Kodo.
Het had zeven kilometer aan rustige kustlijn, een appartement dat geschikt was voor koningen en bovenal veel privacy. Er mochten geen straatverkopers van Kodo in de buurt komen. Om door het beschermende schild te komen, had je de codes van Kodo Central nodig. Die codes werden niet zomaar aan iedereen gegeven.
„Wil er iemand zwemmen?“ vroeg Cap, terwijl hij opstond.
„Rot op!“ antwoordde Pala fel, omdat hij zijn lekkere strandstoel niet wilde verlaten.
„Jim?“
„Nee, maar ga je gang,“ antwoordde Raga, terwijl hij de dop van nog een wrencher draaide.
Cap haalde zijn schouders op en rende het heldere, warme water in. Hij deed dit met het enthousiasme van een jong kind, terwijl hij luid riep en wild in het rond spetterde.
Raga slikte nog een slok door en zei: „Ik denk niet dat hij zich ooit naar zijn leeftijd zal gedragen!“
„Ik hoop van niet. Hij kan echt een chagrijnige rotzak zijn als hij serieus wordt,“ antwoordde Pala, terwijl hij op zijn ellebogen leunde en naar Cap keek.
Raga keek naar het appartement aan het strand. De lichtblauwe zandstenen muren pasten goed bij de oude bouwstijl van Kodo. Ze lieten het milde zonlicht in elke hoek binnenvallen. De enige ingang bestond uit één vloeiende boog. De ramen waren rond en hadden een mooie, lichtgroene kleur.
Het gebogen dak was gemaakt van staalglas. Hierdoor konden de bewoners op een heldere nacht naar de drie manen en sterren van Kodo kijken. Ongeveer zes meter achter het appartement stonden zilverblauwe Satur-treurwilgen. Hun bladeren van tweeënhalve meter wapperden sierlijk in de wind. Een lang, kronkelend pad liep tussen de bomen door naar het beschermende schild bovenaan de klif.
Cap haastte zich terug uit het water. Hij schudde zijn kletsnatte armen uit richting Jim en Pala.
Pala gooide een handdoek naar hem en zei: „Droog je af, klootzak!“
Raga lachte om Cap, die deed alsof de opmerking hem pijn deed, en zei: „Zullen we vanavond bij Halpinas eten? Ik hoor dat ze daar een fantastische Clampa-steak serveren.“
„Dat is goed voor mij,“ antwoordde Pala.
Cap haalde zijn schouders op en knikte instemmend. Daarna stopte hij met het afdrogen van zijn hoofd, wees naar het pad en zei: „Er komt iemand aan.“
Een officier van het Network liep met snelle stappen over het pad hun kant op.
„Nou, dit kan alleen maar problemen betekenen!“ merkte Raga zachtjes op.
„Ja, nou, het kan me echt geen reet schelen wat het is. Ik ga niet weg voordat onze tijd om is!“ mompelde Cap boos.
„Ik ook niet,“ voegde Pala eraan toe, terwijl hij een wrencher pakte.
