Bestaat niet
Auteur
Tiff
Lezers
17,3K
Hoofdstukken
66
Stap in de truck, Skylar." En ja hoor, hij grijnst alsof hij al heeft gewonnen.
James Ryan bezit het soort zelfverzekerdheid waardoor je een drankje over hem heen wilt gooien. Wat nogal… onhandig is, aangezien hij steeds weer opduikt met een lift, een bijnaam en handen die net een seconde te lang blijven rusten.
Voordat James haar leven overhoop gooit, probeert Skylar gewoon de chaos van haar examenjaar te overleven met haar vriendinnen en een moeder die te veel werkt. Dan besluit James dat ze "echte vrienden" zijn, parkeert hij alsof de school van hem is en slaat hij in de gangen een arm om haar heen alsof het een officiële bekendmaking is. Ze zou hem moeten haten — ze háát hem ook — totdat hij koekjesdeeg-ijs voor haar koopt en naar haar kijkt alsof zij de enige in de kamer is. En wanneer een jaloerse ex vernederingen begint te filmen, gedraagt James zich niet bepaald voorbeeldig… maar hij grijpt wel in, luidkeels, waar iedereen bij is. Ken je dat gevoel wanneer je crush je grootste probleem wordt? Tja.
Dus wanneer Skylar er eindelijk mee instemt om "voor de vorm" zijn vriendin te spelen, kust James haar op haar hoofd en noemt hij haar met opzet "babe". De deur van het klaslokaal zwaait open.
Hoofdstuk 1
SKYLAR
Er was eens, in een land hier ver vandaan, een zeventienjarig meisje met lang bruin haar en doffe grijze ogen. Ze had twee beste vriendinnen en alleen een moeder om voor haar te zorgen.
Op een stormachtige nacht, toen ze nog klein was, vertrok de man die haar vader had moeten zijn om nooit meer terug te keren. Hij nam niet alleen al zijn bezittingen mee, maar ook de liefde en het vertrouwen van het kleine meisje, waardoor ze zich boos en waardeloos voelde.
Vanaf dat moment besloot ze dat liefde niet echt was. Sterker nog, ze zwoer de rest van haar leven alles te haten wat met liefde te maken had.
Haar ware liefde bevindt zich misschien wel vlak onder haar neus, maar ze zou het niet eens merken, en het lijkt haar ook niet echt te kunnen schelen. Ze moet weer leren vertrouwen en zichzelf dwingen om weer lief te hebben; pas dan zal ze echt gelukkig zijn.
Kan ze het? Natuurlijk kan ze dat, zolang ze maar hulp krijgt. Wie haar gaat helpen, vraag je je misschien af?
Nou, daarvoor zul je moeten verder lezen. Dit is immers een verhaal zo oud als de tijd.
Ik heb nooit in sprookjes geloofd. Wie wel? Het hele concept is volkomen belachelijk.
Wie gelooft er nou in een vuurspuwende draak die je hopeloze lichaam bewaakt in een toren, terwijl je wacht tot je ware liefde je komt redden? Het is nogal onpraktisch, eerlijk gezegd.
Hoe kun je houden van een volslagen vreemde die je nog nooit hebt ontmoet? Of misschien is hij er al die tijd al, verborgen recht voor je neus.
Hoe dan ook, het kan me niet schelen. Liefde is mij vreemd, en dat wil ik graag zo houden.
Dat is nu echter niet belangrijk voor me. Wat wel belangrijk is, is het eindexamenjaar op Rutherford High.
Het jaar dat er echt toe doet. Het jaar dat je hele toekomst kan bepalen.
Het is de laatste dag van de zomer, en normaal gesproken gaan mijn twee beste vriendinnen en ik naar Splash Mountain om daar aan één stuk door van de waterglijbanen te roetsjen tot onze billen er zeer van doen. Soms kopen we zelfs talloze waterballonnen en houden we een episch gevecht in mijn achtertuin.
Vandaag is echter de laatste dag van de zomer voor ons eindexamenjaar, en mijn vriendinnen en ik willen iets doen wat iets minder kinderachtig en iets volwassener is. Dus hier zitten we dan, bij het gemeentelijk zwembad, te zonnebaden op ligstoelen terwijl we ons stierlijk vervelen.
“Kunnen we niet op zijn minst langs Splash Mountain rijden?” smeekt Elena, terwijl ze haar handdoek over haar gezicht houdt om zich te beschermen tegen de brandende zonnestralen.
“Houd je op met zeuren? We hebben toch plezier?” Ik glimlach schaapachtig, wat me twee boze blikken oplevert.
“Wat maakt het uit wat we doen? Niemand anders boeit het wat.” Elena zucht.
“Jullie bezorgen me hoofdpijn,” zegt Abigail.
“Dat zijn wij niet, dat is die stomme zon die al onze energie wegvreet,” antwoordt Elena, terwijl ze me weer een veelzeggende blik gunt.
“Weet je wat, prima. Laten we gaan.” Ik leun plotseling voorover in mijn stoel en grijp mijn strandtas, gooi mijn spullen erin en sta op.
“Echt waar?” Ze glimlachen allebei breed terwijl ze overeind komen.
“Ja, laten we gaan voordat ik me bedenk.” Ik grijns en loop richting de uitgang.
Elena en Abigail verspillen geen tijd, verzamelen hun spullen en sprinten naar mijn auto.
“Voorin!” roept Abigail.
“Echt niet, klootzak, jij zat op de heenweg al voorin!” pruilt Elena.
“Je moet snel zijn als je wilt winnen, schatje.” Abigail grijnst, opent het portier en ploft neer op de passagiersstoel.
“Ik krijg je nog wel terug, maak je geen zorgen,” mompelt Elena, wat me aan het lachen maakt.
De volgende tien minuten luister ik naar Elena en Abigail die ruzie maken over de radiozenders, totdat we eindelijk de parkeerplaats van Splash Mountain oprijden, het waterpark van de stad.
“We blijven hier maar een uurtje, oké? Dus maak er het beste van,” instrueer ik.
“Een uurtje? Je bent saai.” Abigail zucht terwijl ze de auto uitstapt.
Ik rol met mijn ogen maar glimlach in mezelf, want ik weet dat we hier uiteindelijk de rest van de dag zullen blijven.
Ik steek mijn lange, golvende haar op in een knot en smeer meer zonnebrandcrème op mijn gezicht en schouders. Abigail laat haar rode lokken over haar rug vallen, terwijl Elena haar geblondeerde haar in een hoge paardenstaart bindt.
Elena Kennedy en Abigail Stone zijn al sinds de eerste klas mijn beste vriendinnen. Een klein duivelskind genaamd James Ryan besloot tijdens het middagslaapje lijm in mijn haar te smeren, samen met zijn beste vriend Ian Adams. Elena hielp me het eruit te wassen, terwijl Abigail James en Ian een belangrijke les leerde over aardig zijn tegen anderen.
Laten we zeggen dat de jongens de rest van het jaar niet meer met ons durfden te sollen. Sindsdien zijn wij drieën onafscheidelijk.
“Heilige poep. Kijk daar eens!” piept Elena, wijzend naar twee zeer bekende jongens die onze kant op komen lopen.
“Wat doen zij hier?” Abby grijpt meteen haar handdoek om haar tengere lichaam te bedekken.
Ik reageer niet. Ik negeer de twee jongens simpelweg terwijl ze vlak voor ons stilstaan.
“Nou, wat hebben we hier?” grijnst Ian, terwijl hij zich op de lege stoel naast me laat vallen.
“Dag, Ian,” zeg ik zonder oogcontact te maken.
“Man, wat ben je in een rotbui,” moppert Ian terwijl hij opstaat om bij Elena in de buurt te gaan zitten.
“Wat moeten jullie?” zeg ik, totaal niet in de stemming voor hun neanderthaler-geintjes.
“Ach, doe niet alsof je niet blij bent om mij te zien,” zegt James, met een zelfverzekerdheid die van zijn brede, gespierde postuur afstraalt. Hij neemt de plek naast me in die Ian heeft verlaten en richt zijn blik op mij.
“Geloof me, ik doe niet alsof,” zeg ik, terwijl ik me omdraai om hem een ongelovige blik toe te werpen.
“Ian, wil je Sky alsjeblieft vertellen dat ze zich over die wrok uit de eerste klas heen moet zetten en gewoon haar eeuwige liefde aan mij moet bekennen?” grijnst James.
“Gast, ze geeft het echt niet op. Je kunt beter teruggaan naar Avery,” lacht Ian, wat hem een discrete, boze blik van James oplevert.
Ik trek mijn neus op bij de vermelding van James’ ex-vriendin, Avery. Avery Stiles. Het meisje dat mijn leven al sinds de brugklas tot een hel maakt, vanaf het moment dat ze haar zinnen op James zette.
James zou mijn practicumpartner zijn bij natuurkunde, maar zij maakte er haar persoonlijke missie van om James voor zichzelf op te eisen. Ze kreeg het voor elkaar om me voor de les in de wc op te sluiten en vertelde de leraar dat ik spijbelde. De leraar koppelde James aan Avery, en toen ik de volgende dag terugkwam, werd ik begroet door mijn nieuwe partner, Thomas Wormwood.
Laten we zeggen dat Thomas een bepaalde geur om zich heen had hangen die zelfs de leraar soms te veel werd. Het kind douchte nooit, althans zo leek het.
Sindsdien heeft Avery James niet meer uit het oog verloren, tot voor kort althans, toen hij het om onbekende redenen uitmaakte.
“Nou, als jullie twee klaar zijn met irritant doen: de meiden en ik gaan naar de glijbanen,” zeg ik, terwijl ik opsta en Abby en Lena mijn voorbeeld volgen.
“Oh, mogen wij niet mee?” pruilt Ian.
“Waarom zouden we dat in hemelsnaam toestaan?” antwoordt Abby, terwijl ze Ian een veelzeggende blik geeft.
“Ik bedoel, hoe meer zielen, hoe meer vreugd, toch?” Elena glimlacht zachtjes, wat Ian een knipoog ontlokt.
Elena heeft al een oogje op Ian sinds hij haar in de tweede klas te hulp schoot toen Avery haar stoel onder haar vandaan trok, waardoor Elena haar dienblad over zichzelf heen morste. Ian schreeuwde tegen Avery en nam Elena mee naar de schoolverpleegkundige om haar op te frissen en schone kleren voor haar te regelen. Hij is altijd de aardigste van de twee geweest; de ander is James.
Ik werp een boze blik naar Elena, die alleen maar glimlacht terwijl Ian haar naar de glijbanen volgt. Ik begin naast Abby te lopen, maar kort daarna verschijnt James aan mijn linkerzijde.
“Dus je gaat me gewoon negeren?” Hij pruilt, en zijn diepe, hese stem zorgt voor kriebels in mijn buik.
“Dat is het plan,” zucht ik, terwijl ik probeer een paar stappen op hem voor te lopen.
“Kom op, Skylar,” smeekt hij. “Het was niet mijn bedoeling om lijm in je haar te smeren. Ik was oprecht benieuwd of het op dezelfde manier werkte als haargel.” Hij glimlacht schaapachtig en houdt me moeiteloos bij.
Ik wil wegsmelten bij de manier waarop hij mijn volledige naam uitspreekt, maar ik mag hem niet laten zien dat ik wankel.
“Dat kan me niks meer schelen,” zeg ik, terwijl ik wenste dat hij met Elena en Ian mee zou lopen.
“Waarom dan die haat?”
“Ik haat je niet. Ik mag je gewoon niet.” Ik glimlach ondeugend.
“Oh, nou, ‘niet mogen’ is een stap vooruit vergeleken met haat. Dat neem ik aan.” Hij glimlacht.
Ik probeer niet naar zijn perfect witte tanden te staren als we bij de eerste glijbaan aankomen. Het is een groepglijbaan, dus ik ga er natuurlijk van uit dat het alleen ik, Elena en Abigail zullen zijn.
Nou, daar heb ik het dus goed mis.
