Pierce Charming Academy 2: De halfgod-koning kussen & andere slechte beslissingen
Auteur
F. R. Black
Lezers
16.2K
Hoofdstukken
61
Spiro jaagt al op Smera sinds de dag dat ze de Academie binnenstapte; hij bespot haar, drijft haar in het nauw in de trainingsring en houdt haar voor dat ze veel te beschermd is opgevoed om een Alpha-missie te overleven. Dus wanneer ze er eindelijk een bemachtigt, neemt ze die puur aan om hem te dwarsbomen. Ze belandt in een Griekse fantasiewereld als een prinses van Athene, met een halfgoddelijke prins om te verleiden en een oorlog met Sparta om te stoppen.
Dan volgt Spiro haar. Hij geeft een heel sterrenstelsel op om voor altijd op deze planeet vast te zitten, en het lot maakt hem tot haar nieuwe doelwit. Nu is de man van wie ze zwoer hem te haten de man die ze moet dwingen van haar te houden, terwijl een godin zijn dood eist en de godendodende kracht die in Smera ontwaakt hem ook uit de weg wil hebben. En een van hen zal moeten sterven, zodat de ander kan leven.
Hoofdstuk 1: Gemene streken
SMERA
Zweet druppelt in mijn ogen en prikt in de verse snee op mijn onderlip. Ik proef koper en zout terwijl ik de rug van mijn hand over mijn mond veeg en bloedrood over mijn knokkels smeer.
„Dat was een lage truc,“ pers ik eruit, mijn woorden gedempt door de bonzende pijn in mijn kaak.
Spiro staat tegenover me, zijn borst gaat op en neer, zijn huid glimt van het zweet dat elk gebeeldhouwd stuk spier volgt. Met zijn een meter achtennegentig is hij een massieve muur van titanium — brede schouders die rollen als tektonische platen, armen dik genoeg om een speerschacht te breken.
Hij staat ontbloot tot zijn middel, zwarte gevechtsbroek laag op zijn heupen, elke centimeter van hem straalt ingehouden kracht uit. Zijn stormachtig hazelnootbruine ogen staan wild, bijna dierlijk.
Opwinding.
Hij geniet hiervan — het verslaan van mij, een vrouw half zo groot als hij, zonder ook maar één klap in te houden. Het besef laat mijn bloed zingen, ook al schreeuwt mijn kaak het uit.
Hij cirkelt gestaag om me heen, vuisten nog geheven. Een langzame, duivelse grijns verschijnt op zijn gezicht. „Laag?“ lacht hij. „Je liet je kin wagenwijd open, schatje. Dat is niet laag — dat is een uitnodiging.“
Ik spuug bloed op de grond, vernauw mijn ogen en neem opnieuw mijn houding aan. Mijn ribben doen pijn van de stoot op mijn lijf die hij eerder landde, maar de pijn maakt alles alleen maar scherper.
Dit keer val ik als eerste aan.
Schijnbeweging naar links met een jab, dan laag zakken en een hoek naar zijn zwevende ribben drijven. Hij leest het — verdomme — en draait net genoeg zodat mijn knokkels langs zijn zij scheren in plaats van erin te zinken. Zijn onderarm slaat als een stormram tegen mijn dekking en dwingt mijn armen wijd open.
Ik duik onder zijn tegenstoot en jaag een gemene uppercut richting zijn kin. Mijn vuist raakt — een stevige, bevredigende krak van knokkel op bot. Zijn hoofd klapt een halve centimeter naar achteren, maar hij lacht — diep, verrukt, het geluid trilt door de binnenplaats.
„Dat is meer zoals het hoort,“ gromt hij.
Hij geeft me geen tijd om van de treffer te genieten.
Eén enorme hand schiet uit, grijpt mijn pols midden in de terugslag en rukt eraan. Hij draait me rond alsof ik niets weeg, zijn arm wikkelt zich van achteren om mijn keel in een losse nekklem — niet strak genoeg om mijn lucht af te sluiten, net genoeg om me eraan te herinneren dat hij het zou kunnen. Zijn borst drukt heet en hard tegen mijn rug. Hij buigt zich voorover, zijn lippen strijken langs mijn oorschelp.
„Geef je op?“ mompelt hij, zijn stem donker van vermaak en iets hongerigs.
Ik ram mijn elleboog hard naar achteren in zijn zonnevlecht. Hij kreunt, zijn greep verslapt net genoeg zodat ik me kan losdraaien. Ik veeg zijn voorste been weg met een maaiende trap. Hij springt erover — maar net — maar ik storm al naar binnen, onder zijn dekking, en drijf mijn schouder in zijn buik.
We klappen tegen elkaar.
Hij wankelt twee stappen achteruit — genoeg om me te laten grijnzen — dan grijpt hij me om mijn middel en tilt me van de grond. Hij smakt me op mijn rug — niet hard genoeg om me buiten adem te slaan, maar hard genoeg om de lucht uit mijn longen te drijven.
Voordat ik kan rollen, laat hij zijn volle gewicht op me vallen en pint mijn polsen boven mijn hoofd.
Onze gezichten zijn centimeters van elkaar verwijderd. Zijn adem waait heet over mijn gespleten lip, hazelnootbruine ogen die branden van triomf en rauw verlangen.
„Vind je het nog steeds een lage truc?“ vraagt hij, zijn lippen krullen.
Ik krom mijn rug onder hem, test zijn greep, voel de ijzeren kooi van zijn vingers om mijn polsen. Pijn flitst door mijn kaak, door mijn ribben, maar het laat het vuur in mijn aderen alleen maar feller branden.
„Nee,“ adem ik, terwijl ik zijn blik beantwoord zonder met mijn ogen te knipperen. „Maar de volgende keer leg ik jóú op je rug.“
Zijn lach is laag, duivels. „Ik kijk ernaar uit.“
Hij maakt geen aanstalten om me op te laten staan. Nog niet.
Ik evenmin.
En op dit moment bestaat er niets anders dan wij tweeën — verstrengeld, bezweet, levend, en nog lang niet klaar.
Maar dan schud ik hem van me af en rol onder hem vandaan.
Ik heb gehoord dat hij een halfbloed is. Alleen zijn moeder was een mens van de Aarde. Wie weet wat voor soort zijn kwaadaardige Titan-vader was?
Zijn verschrikkelijke gedrag in de ring is door de hele academie bekend. Zelfs mijn moeder vroeg naar de geruchten en of ze mijn vader moest sturen om zijn arm te breken.
Elke kans die hij krijgt, gooit Spiro scherpe opmerkingen naar mijn hoofd — dat ik niet zo stoer ben als ik doe voorkomen, dat ik in de schaduw van mijn moeder leef, of de klassieke opmerking over daddyissues. Ja hoor. Mijn vader zou de trainingsvloer met hem aanvegen zonder ook maar te zweten.
Wat bijna zielig is, is dat zijn constante gepest niets met rivaliteit te maken heeft. Het is een doorzichtige poging tot flirten. Hij is geobsedeerd door mij sinds ik hier aankwam.
Mijn kamergenoten speculeren eindeloos over Spiro's fixatie. Ze fluisteren dat zijn obsessie het verontrustende nadert, dat als hij zichzelf niet in toom houdt, de leiding van de Pierce Charming Academy geen andere keuze heeft dan hem te schorsen. Instructeurs hebben het ook opgemerkt, op hun hoede voor hoe zijn intensiteit soms van competitief naar bezitterig verschuift.
In theorie heeft de academie strenge regels tegen elke vorm van intimidatie of pesterij, maar Spiro heeft het uiterlijk van een Alpha-doelwit, en daarom komt hij met veel meer weg dan gewone studenten.
Hij is een belangrijke agent om te hebben. Ik snap het.
Eigenlijk maakt dat feit dat ik hem nog meer haat.
Laat hem maar achter me aan rennen, laat hem maar proberen me uit te dagen. Mijn focus ligt ergens anders — op training, op strategie, op het verdienen van mijn plek tussen de legendes.
„Kom op nou,“ lacht hij zacht, terwijl hij zijn handen in overgave omhoog houdt als ik wegloop. „Wees niet boos. Schatje, je overleeft het wel.“
Klootzak.
Hij had bijna een tand eruit geslagen.
Ik draai me om en raak mijn neus aan om te controleren of hij niet bloedt. „Ik ben klaar,“ pers ik eruit, terwijl mijn spieren trillen.
„Smera, baby,“ koert hij, en mijn oog begint te trekken. „Ik dacht dat je het aankon. Ik maakte het hard voor je,“ mompelt hij, en ik kan de grijns op zijn stomme gezicht horen.
Ik forceer een lach, want ik weet dat hij een hopeloos geval is. Ik kan me niet door hem laten raken — zodra hij een missie krijgt, is hij voorgoed verdwenen.
„Probeer eens tegen een man te vechten.“ Ik kijk achterom naar hem, wetende dat zijn ogen aan mijn kont geplakt zaten, terwijl zijn blik langzaam omhoog kruipt naar de mijne. „Een vrouw verslaan levert je geen Alpha-missie op, Spiro.“
Hij staart me aan alsof mijn spot voorspel is, en trekt dan zijn bezwete shirt uit om zijn goddelijk lichaam te onthullen. Ik rol met mijn ogen en kijk weg. „Baby, je weet dat ik een Alpha-missie krijg puur op mijn uiterlijk.“
Spiro is ontzettend knap, oké, maar ik zou eerder glas slikken dan dat toe te geven. Ik werp hem een geïrriteerde blik toe en zie hem naar me glimlachen, wetende dat hij me probeert te stangen.
Hij mag dan wat hoofden doen draaien, maar bij mij doet het niets. Ik heb mijn zinnen op veel hoger gezet dan flirterige woordenwisselingen met een arrogante academie-hopeful.
Mijn ambities gaan verder dan romantiek. Ik wil het soort overwinning waarmee mijn naam in de Hall of Fame wordt gegraveerd, een nalatenschap zoals die van mijn moeder, die een Alpha-missie won.
Wat kan ik zeggen? Ik ben mijn moeders dochter.
Net als zij ben ik niet goed in het uiten van emoties, en soms kom ik over als te zelfverzekerd.
Ik ken mijn gebreken.
En het kan me niets schelen.
Leven in de schaduw van mijn ouders is niet makkelijk. Het gefluister volgt me overal, de verwachtingen drukken zwaar op elke stap. Maar hier, op het trainingsterrein, heb ik de kans om mijn eigen pad te banen, om te bewijzen dat ik meer ben dan Zoya's dochter.
Zelfs terwijl mijn ouders me proberen te beschermen, me veilig en dichtbij willen houden, duw ik door. Elke blauwe plek, elke pijnlijke spier, is mijn weigering om tegengehouden te worden. Ik ben vastbesloten om te schitteren, ook al betekent het dat ik ze moet trotseren voor een echte kans op een Alpha-missie.
Maar ik ben de oudste, dus het is moeilijk voor ze om los te laten.
Zoya heeft jarenlang voor FGI gewerkt en ontving een gouden brief vóór de val. Ze vertelde me dat ze dacht dat het een grap was, dat personeelsleden geen brieven konden ontvangen.
Ze had het mis.
Ze werd in een gevaarlijke missie gestort om een gestoorde wetenschapper uit te schakelen: mijn vader. Uiteraard won ze de Darling-ketting, en FGI was zo onder de indruk van mijn vader dat ze hem in dienst namen.
Een echt en-ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig.
Nu volg ik in de voetsporen van mijn moeder. Ik ben achttien; ze kunnen geen nee meer tegen me zeggen. Bovendien heeft mijn peettante — de echte Fairy Godmother — me haar goedkeuring gegeven, dus dat is alles wat ik nodig heb.
Ik draai me om en steek mijn middelvinger op naar Spiro.
„Je bent echt een bitch,“ mompelt hij, half als grap. „Denk je dat je een Alpha-missie krijgt met die houding?!“
Ik steek mijn middelvinger nog een keer op.
„Je bent gewoon een kind!“ hoor ik hem achter me schreeuwen. „De meeste doelwitten uit deze werelden zijn hartstikke oud! Die doelwitten gaan je vernietigen!“
Ik draai me om en kijk hem woedend aan. „Ik een kind? En jij bent zoveel ouder dan ik?“
„Ik ben achtentwintig-ish — min of meer,“ zegt hij, terwijl hij zijn handen door zijn kastanjebruine golven haalt en naar me toe loopt. „Jij bent een beschermd klein konijntje, Smera.“
„Dat had je gewild,“ sis ik. „Ik snap die obsessie met mij niet —“
„Denk je dat ik geobsedeerd ben?“ Hij glimlacht nu, en ik haat het.
Ik slik, en probeer mijn bonzende hart te kalmeren.
„Ja,“ zeg ik, terwijl ik naar hem toe loop en negeer hoe hij boven me uittornt. „Je vindt het gewoon zielig dat ik niet val voor je pogingen om — weet je wat?“ zeg ik, met een frons naar hem. „Ik weet niet eens wat je probeert. Misschien vind je het gewoon zielig dat ik het enige meisje ben dat je kop niet kan uitstaan.“
In een seconde reikt hij uit en grijpt mijn middel, trekt me naar zich toe en laat me naar adem happen. „Ben je maagd, baby?“
Ik grijp zijn hand vast, verrast. „Gaat je geen fuck aan,“ sis ik. „Laat me los.“
„Dat ben je,“ fluistert hij, zijn hazelnootbruine ogen lichten op. „Je zou me je moeten laten trainen. Bij deze missies moet je veel verleiden — het is niet alleen zwaardvechten. Je hebt ervaring nodig.“
„Ik ga nog liever dood dan dat ik met jou naar bed ga, Spiro,“ sis ik, hoewel het moeilijk is om te ademen met hem zo dichtbij.
Er klopt iets niet aan de manier waarop hij naar me kijkt. Als ik psycholoog was, zou ik zeggen dat zijn obsessie met mij hem ongeschikt maakt voor missies. „En het is tegen de regels. Ik kan je aangeven en laten schorsen.“
Zijn kaak verstrakt, woede flitst over zijn gezicht, zijn hazelnootbruine ogen veranderen van kleur op een manier die geen menselijke ogen kunnen.
„Ik wed dat je niet voor een Alpha-missie wordt gekozen door je gebrek aan ervaring,“ zegt hij met een koude glimlach, zijn blik gaat omlaag. „Ik kan je… trainen,“ fluistert hij, zijn ogen stijgen naar de mijne. „Niemand hoeft het te weten.“
Zijn hand glijdt van mijn middel richting mijn borst, en ik haat hoe mijn lichaam reageert. Hij heeft me nog nooit zo aangeraakt. Hij heeft me gegrepen, geduwd, in de ring vastgepind vaker dan ik kan tellen — maar dit is anders. Dit is gewoon hij die me aanraakt omdat hij het wil, en ik heb geen idee wat ik daarmee moet. Ik schud mezelf mentaal wakker, wetende dat Spiro me test.
„Je hebt het mis. Ik heb gehoord dat mannen het heerlijk vinden om de eerste te zijn. Maagd zijn kan ervoor zorgen dat ik sneller gekozen word,“ werp ik tegen. „Ik vertrek hier en zie je nooit meer terug.“
Er verschuift iets in zijn uitdrukking — een storm achter zijn ogen, zijn kaak strak, een schaduw van gevaar trekt over zijn gezicht. Hij kijkt om zich heen alsof hij weet dat hij een grens overschrijdt, en strijkt dan met zijn hand over mijn harde tepel, zijn duim drukt erin en laat me naar adem happen.
„Bang dat je gaat houden van wat ik met je kan doen? Ik laat je ogen wegdraaien in hun kassen…“
„Spiro!“ de stem van een coach dreunt over de binnenplaats. „Stap bij haar vandaan, je kent de regels!“
Zijn hand verlaat me met een harde lach.
„Ze had iets op haar shirt! Rustig aan!“ Hij knipoogt naar me. „Tot later, baby.“
Hij loopt achteruit, handen omhoog, zijn blik nog steeds in vuur en vlam.
Ik, daarentegen, ben doodsbeschaamd.
Mijn gezicht gloeit, mijn ademhaling is gejaagd, en ik knijp mijn benen samen — en hij kan het allemaal zien.
Spiro weet dat hij me met één aanraking volledig heeft ontwapend. De rilling die door mijn lichaam trok, de adem die in mijn keel stokte, de hitte in mijn borst. De donkere, wetende grijns die hij me toewerpt voordat hij zich omdraait om te vertrekken is de definitieve bevestiging dat hij zich volledig bewust is van het effect dat hij op me heeft. Mijn onervarenheid ligt pijnlijk bloot.
Niemand heeft ooit eerder die grens bij mij durven overschrijden, en de sensatie blijft nog lang hangen nadat zijn hand weg is. Ik kan niet anders dan dat moment steeds opnieuw afspelen, en ik haat hoezeer ik op hem reageerde. Hoezeer ik het lekker vond.
Shit.
Ik probeer het van me af te schudden, probeer mezelf wijs te maken dat het gewoon de eerste aanraking met een bad boy was. Ik probeer mezelf te vertellen dat ik Spiro eigenlijk dankbaar zou moeten zijn voor deze ervaring, omdat het me beter voorbereidt op de Alpha-missie die komt. Ik probeer mezelf te vertellen dat het niets betekent, dat mijn gevoelens niets betekenen.
Maar op de een of andere manier ben ik niet overtuigd.
