De Maagdelijke Sexpert
Auteur
Kylie Wynter
Lezers
218K
Hoofdstukken
35
Willow’s brutale verbeeldingskracht heeft haar zojuist beroemd gemaakt. Wanneer haar pikante korte verhaal een nationale wedstrijd wint, wordt ze in de schijnwerpers gezet als de mysterieuze nieuwe stem achter een razend populaire seksrubriek. Er is alleen één klein detail dat haar lezers niet weten: Willow heeft nog nooit echt iets gedaan van waar ze over schrijft. Helemaal. Niets.
Nu moet ze jongleren met roem, geheimhouding en een hele campus vol nieuwsgierige studiegenoten die er alles voor over hebben om het meisje achter de woorden te ontmaskeren. Terwijl de druk toeneemt, raakt haar dubbelleven steeds meer verhit. Kan ze haar geheim bewaren – of zullen fantasie en realiteit op de meest heerlijk ongemakkelijke manier botsen?
Hoofdstuk 1: Ontmoet de echte jij
De blinddoek voor Pipers ogen was een dikke, zware fluwelen band die al het licht tegenhield. Ze voelde de lucht, vol met de geur van kaarsen, door de dunne stof van haar jurk naar binnen en buiten waaien.
Ze droeg er niets onder, en de blootstelling deed haar huid tintelen.
„Ben je er klaar voor?“ De zwoele stem van de poppenspeler liet haar schrikken toen de warmte van zijn lichaam zich om haar heen sloeg.
„V-voor wat?“
Zijn gemene lachje drong diep door in haar borst en zakte naar haar buik, waardoor ze plotseling vlinders voelde. „Om jezelf te ontmoeten.“ Zijn lippen stopten vlak naast haar oor. „De echte jij.“
Hij gleed met zijn handen langs haar armen en bezorgde haar kippenvel, tot hij haar polsen bereikte. Er werden twee boeien omheen vastgemaakt, waardoor haar armen op haar rug werden vastgezet en ze zich niet meer kon bewegen.
Zonder waarschuwing werd de blinddoek van haar ogen gehaald en ze hapte naar adem. De jurk die Piper droeg was niet zomaar een beetje doorzichtig. Het was volledig van gaas en liet absoluut niets aan de verbeelding over.
Er stond een enorme spiegel van vloer tot plafond met een gouden lijst voor haar. Het weerspiegelde elke centimeter van haar lichaam, van haar harde tepels tot haar pas gewaxte pussy.
Ze had zichzelf thuis nog nooit naakt bekeken. Dit was bijna ondraaglijk. De blos op haar gezicht voelde als vuur terwijl ze omhoog keek, omlaag keek, overal behalve naar de vrouw in de spiegel.
De poppenspeler grinnikte weer terwijl hij van achteren reikte en haar gezicht optilde. Haar ogen ontmoetten de zijne in de spiegel. „Kijk niet weg, Piper. Dit ben jij. Jij bent een vrouw. Een vrouw die macht wil, controle wil, zich begeerd wil voelen. Je wilt gezien worden, niet over het hoofd gezien worden. Je kwam bij me als een maagd, en je zult weggaan als een seksgodin.“
„I-ik kan het niet. Ik weet niet hoe,“ stamelde ze, terwijl ze zich ongemakkelijker dan ooit voelde.
„Daar zijn zij voor,“ zei hij.
De gordijnen aan weerszijden van de gouden spiegel gingen open en onthulden een heleboel prachtige mannen en vrouwen. Het enige wat ze droegen waren zwarte kanten maskers die hun ogen en neuzen bedekten, maar hun monden vrijlieten. Iedereen glimlachte.
„Wat bedoel je?“ vroeg Piper geschokt, maar ze kon de nieuwsgierigheid in haar buik niet negeren.
„Zij zijn je gezelschap, je gidsen tussen de vrouw die je bent en de vrouw die je wilt zijn,“ zei de poppenspeler. „Toen je bij mij kwam en om hulp vroeg, wilde je vrij zijn van je remmingen, je twijfels.
„Je was het zat om onopgemerkt te blijven, nooit gezien te worden, nooit geliefd te zijn.“ Hij cirkelde om haar heen. Als een leeuw die op zijn prooi jaagt.
„Het is tijd om dapper te zijn. Om te nemen wat je wilt,“ zei hij. „Nou, wie mag als eerste zijn tong in je steken? Wil jij kiezen, of zal ik het doen?“
Piper verstijfde. „Ik... ik kan het niet. Ik heb nog nooit iemand gekust. Ik zou niet—“
Haar woorden werden afgebroken toen de poppenspeler haar hoofd vastpakte en zijn mond hard op de hare drukte. Het was eerst overweldigend. Ze wist niet hoe ze haar lippen moest bewegen of waar ze haar tong moest laten.
Maar hij nam de leiding over, net zoals hij de afgelopen week haar hele leven had overgenomen, en slokte haar bijna op.
Terwijl haar brein uitschakelde en de hitte wild tussen haar benen klopte, smolt ze tegen zijn lichaam en zijn geur aan. Ze liet hem elk deel van haar mond verkennen. Toen hij zich terugtrok, waren zijn lippen gezwollen en was zij buiten adem.
„Nu wel,“ zei hij terwijl hij langs zijn lippen likte. „En je proeft goddelijk.“ Hij draaide zich weer naar het publiek. „River!“
Een grote, gespierde man, die van zijn nek tot zijn knieën onder de tatoeages zat, stond op. Zijn enorm grote lul was stijf terwijl hij naar haar toe liep. Er was geen greintje angst of schaamte in zijn ogen te bekennen toen ze Pipers lichaam van top tot teen bekeken.
De poppenspeler pakte speels de schouder van River vast. „Wat denk je ervan? Zal ik River vragen om je pussy te beffen?“
Pipers wangen brandden alsof haar bloed kookte. „Ik... ik...“
De poppenspeler kruiste zijn armen over zijn borst. „Laat me je iets anders vragen, Piper. Vind je River aantrekkelijk?“
Haar ogen schoten naar River. Ze keek naar de strakke lijnen en gespierde vormen van zijn lichaam, voordat haar blik bleef rusten op de wilde grijns die op zijn gezicht verscheen. Om nog maar te zwijgen over die lul. Hard. Stijf. Voor haar.
„Ja,“ zei ze, terwijl ze voelde hoe haar tepels meteen hard werden na deze bekentenis.
De twee mannen grijnsden toen ze een blik wisselden. De poppenspeler knikte, en River knielde tussen Pipers benen. Hij was zo groot dat, zelfs terwijl hij voor haar knielde, zijn gezicht precies op gelijke hoogte was met haar kern.
„Ik... ik heb niet gedoucht,“ zei ze. Ze zocht naar een excuus voor deze man om niet te doen wat ze voorstelden: zijn tong op haar meest intieme plekje leggen.
Ze kon nee zeggen. De poppenspeler had heel duidelijk gemaakt dat toestemming altijd cruciaal was, en dat ze die op elk moment kon geven of intrekken. Maar iets hield haar tegen. Ze wilde het, maar haar schaamte was verstikkend.
River leunde naar voren en haalde diep adem door zijn neus. Zijn mond viel open in een genietende zucht. Zijn hete adem gleed over haar zachte huid. „Je ruikt hemels, Kitten. Mag ik?“
Iets aan het feit dat deze man voor haar op zijn knieën zat en vroeg of hij haar mocht proeven, liet Pipers kern nog heter branden. Ze beet op haar lip en knikte, zo lichtjes dat ze niet zeker wist of hij het zou zien. River leunde tergend langzaam naar voren om haar te proeven.
„Willow! Daar ben je. Ik heb overal naar je gezocht.“
Ik klap het scherm van mijn laptop dicht. Ik voel de blos op mijn gezicht verschijnen als mijn huisgenootje, Beth, naast me neerploft in de bibliotheek van Pemberton University.
„Oh! Hé, hoe is het?!“ zeg ik, met een hogere stem dan ik bedoelde.
Beth knijpt haar ogen tot spleetjes. „Waarom ben je zo schrikachtig? Keek je naar porno of zoiets?“
Ze wil mijn laptop openen, maar ik gooi mijn arm eroverheen en kijk zenuwachtig om me heen. „Praat zachter! Natuurlijk keek ik niet naar... dat!“ sis ik.
Beth grijpt naar haar buik en lacht. „Kom op, Willow! Ik maak maar een grapje. Jij bent de laatste persoon van wie ik zou verwachten dat je daarnaar kijkt!“
Ik zou me opgelucht moeten voelen, maar in plaats daarvan voel ik een kleine, pijnlijke steek in mijn borst. Zelfs mijn beste vriendin weet hoe naïef ik ben.
Het zorgt ervoor dat ik mijn laptop wil openklappen om haar het verhaal te laten zien waar ik aan werk. Ik wil haar laten zien hoe puur en uitdagend ik kan zijn, maar iets houdt me tegen. Nadat ik mijn laptop in mijn tas heb gestopt, staan we op en verlaten we samen de bibliotheek.
„Waar werk je eigenlijk aan? De lessen zijn nog niet eens begonnen,“ zegt ze. „Vertel me alsjeblieft niet dat je nu al huiswerk hebt gevonden voordat het jaar begint?“
Ik lach. Als ze eens wist. „Ehm, gewoon een verhaal voor een wedstrijd. Niets spannends.“
Terwijl Beth en ik over het binnenplein lopen, maken we plannen voor de finale van onze favoriete realityshow dit weekend. Een fractie van een seconde voordat het me raakt, hoor ik de waarschuwing. „Kijk uit!“
Bam!
Iets slaat met zo veel kracht tegen de zijkant van mijn gezicht, dat ik op het beton val. Gelukkig kan ik voorkomen dat mijn hoofd de grond raakt, maar mijn heup en schouder schreeuwen het uit van de pijn door de klap.
„Willow!“ Ik hoor Beths stem, maar mijn ogen zitten nog stevig dicht. Mijn hersenen proberen te bepalen op welke pijn ik me als eerste moet focussen.
Het geluid van schoenen op het beton komt snel dichterbij. „Oh shit, vol op haar hoofd!“ zegt een mannenstem zonder een greintje medelijden.
„Wees geen eikel, Shane,“ bijt een andere mannenstem hem zachtjes toe.
Ik begin op de tast te zoeken naar mijn bril, die vast van mijn gezicht is gevlogen.
Opeens klinkt de tweede stem veel dichterbij en vol bezorgdheid. „Gaat het?“
Sterke handen pakken mijn armen stevig maar zachtjes vast en houden me in evenwicht. Dan strijken vingers met eelt eraan mijn haar uit mijn gezicht en pakken ze voorzichtig mijn kin vast. „Je krijgt waarschijnlijk een flinke blauwe plek op je gezicht,“ zegt hij zacht. „Maar je bent nog steeds mooi, hoor.“
Zonder mijn bril kunnen mijn ogen eindelijk scherpstellen op de persoon die praat. Meteen verschijnt er een blos op mijn gezicht en in mijn nek.
Aiden Callahan is in één woord geweldig. Zijn lengte en zelfvertrouwen vullen elke ruimte, maar zijn brede, prachtige glimlach geeft je het gevoel dat jullie de enigen zijn.
Iedereen kent hem als de aanvoerder van het beruchte en succesvolle voetbalteam van Pemberton. Hij is ook nog eens de knapste man van de hele school. Dat zijn aandacht op mij gericht is, voelt als een fel licht waar ik niet recht in kan kijken.
Ik zit alleen maar met open mond te staren, totdat Beths stem me eindelijk uit mijn trance haalt. „Willow? Gaat het?“
Aidens glimlach wordt breder, en mijn hart slaat een slag over. „Willow, hè? Dat vind ik een mooie naam,“ zegt hij. „Ik ben Aiden.“
„Oh, uhm, juist,“ zeg ik zachtjes, terwijl ik verder zoek naar mijn bril.
Hij houdt hem voor me omhoog. „Mag ik?“ Met dezelfde zachte aandacht zet hij de bril op mijn neus en strijkt dan mijn haar naar achteren. „Ben je klaar om op te staan, of wil je dat ik nog even bij je kom zitten?“
Mijn blos wordt nog donkerder als ik me besef dat ik nog steeds op de grond zit. Tientallen mensen kijken toe hoe Aiden Callahan me helpt. „Oh god, nee, het gaat goed. Helemaal goed!“ zeg ik snel, terwijl ik opspring. De duizeligheid raakt me als een emmer ijswater. Ik begin te wankelen en val bijna weer om.
„Hé, doe rustig aan,“ zegt hij terwijl hij me met zijn handen overeind houdt.
„Ja, ehm, bedankt,“ stamel ik. Ik ben me enorm bewust van elke plek waar de huid van Aiden Callahan de mijne raakt. „Heb... heb jij een voetbal tegen me aan geschoten?“
Hij trekt een pijnlijk gezicht. „Een van mijn teamgenoten,“ zegt hij, terwijl zijn vriend de bal pakt en terugrent naar de groep op het plein. „Sorry daarvoor. Heb je nog ergens anders pijn?“
Hij pakt mijn handen vast en houdt ze omhoog om ze te bekijken. „Nee, het gaat goed, echt waar,“ zeg ik, terwijl ik mijn handen uit zijn greep haal.
Mensen beginnen eindelijk weg te lopen, terwijl ik smeek dat mijn hartslag weer normaal wordt. Beth geeft me mijn tas. We blijven staan, en er valt even een ongemakkelijke stilte die net iets te lang duurt. „Nou, doei,“ zeg ik, en ik draai me om.
„Hé, wacht,“ zegt hij. „Ehm, wat ga je vanavond doen?“
Ik trek verward een wenkbrauw op. „Oh, eh, we kijken naar de finale van—“
„Niets! Ze heeft geen plannen!“ onderbreekt Beth me.
Aidens glimlach komt terug. „Nou, mijn vriend geeft vanavond een feestje. Wil je komen? Je mag je vriendin meenemen,“ zegt hij, terwijl hij naar Beth wijst. „We zullen de voetballen thuislaten.“
„Oh, uhm, wij kunnen niet—“
„Alsjeblieft?“ zegt hij terwijl hij een stapje dichterbij komt. „Ik wil het graag goedmaken.“ Zijn vragende ogen en de grijns om zijn lippen laten een rilling over mijn rug lopen.
„Dat lijkt ons GEWELDIG,“ zegt Beth. Ze pakt mijn arm vast en knijpt er hard in.
„Au!“
„Mooi, het is op Grant Street 2355.“ Hij straalt.
„Aiden! Kom op! De coach maakt ons af als we te laat zijn!“ roept zijn teamgenoot vanaf het plein.
„Ik moet gaan. Leuk je te ontmoeten, Willow,“ zegt hij, voordat hij zich omdraait om weg te rennen. „Tot vanavond!“
Ik draai me om naar Beth, en mijn hart begint weer wild te kloppen. „Waarom zei je dat we zouden gaan?!“ vraag ik.
Beth wiebelt met haar wenkbrauwen. „Omdat we ook echt gaan! Kom op, we gaan bedenken wat we aan gaan trekken.“
