Mijn tweede kans Boek 1
Auteur
Summer Mathewson
Lezers
19.0K
Hoofdstukken
62
"Ik ben er over een minuutje!" Niet bepaald het welkom dat Daisy had verwacht van de naakte, getatoeëerde vreemdeling in HAAR nieuwe douche. 🚿
Ze is net een verloving ontvlucht die gepaard ging met een gedwongen kinderwens en een schoonmoeder uit de hel. Nu begint ze opnieuw in Montana met een plek voor haar coschappen en een verhuiswagen vol vertrouwensproblemen. En dan is er Axle: woest aantrekkelijk, brommerig, dominant, en hij kijkt haar aan alsof ze al van hem is.
Daisy is net ontsnapt aan een man die dacht dat hij haar bezat. Ze is niet van plan voor een ander te vallen. Maar Axle is niet zoals Carter. Hij heeft écht aandacht voor haar. En wanneer haar ex hetzelfde wegrestaurant binnenstapt, kijkt Axle alleen maar toe. Wachtend.
Hoofdstuk 1: Het Beste Nieuws
DAISY
Ik wierp een blik op de klok voordat ik een lucifer afstreek om de gouden kaarsen op de eettafel aan te steken. Carter zou over tien minuten thuis moeten zijn. Ik barstte bijna uit mijn vel van enthousiasme om hem mijn nieuws te vertellen!
Ik wist gewoon dat hij net zo blij zou zijn als ik! Ik had hem eerder die dag gebeld om te vertellen dat ik een speciaal diner plande om vanavond geweldig nieuws te delen, en hij had beloofd om netjes op tijd thuis te zijn.
Terwijl ik het vlees overgoot met jus, hoorde ik zijn autobanden op onze grindoprit. Ik haalde het vlees uit de oven en zette het in het midden van de tafel, waarbij ik de worteltjes en aardappelen zo neerlegde dat het er perfect uitzag. Van pure zenuwen verschoof ik de broodjes en sperziebonen nog een keer, in de hoop dat hij het lekker zou vinden.
Ik hoorde de voordeur opengaan en streek de voorkant van mijn zwarte jurk glad, de enige jurk die ik had, voordat ik mijn handen stevig voor me in elkaar klemde. De enorme glimlach was niet van mijn gezicht verdwenen sinds ik het nieuws hoorde, en mijn wangen begonnen te gloeien, maar dat kon me helemaal niets schelen.
Zijn sleutels rinkelden in het slot toen hij ze uit de deur trok en hem wijd opengooide. „Daisy? Het ruikt hier verrukkelijk!“ riep Carter, terwijl hij zijn schoenen uitschopte en zijn sleutels in het bakje bij de deur gooide. Ik hoorde zijn voetstappen door de gang klinken terwijl hij naar de eetkamer liep, waar ik zenuwachtig op hem wachtte.
Zijn ogen werden groot toen hij al het eten op tafel zag voordat zijn blik op mij viel. Hij keek hongerig naar mijn lichaam, waardoor ik zoals altijd moest blozen. Hij kwam naar me toe en sloeg zijn armen om mijn middel voordat hij me teder op mijn lippen kuste.
„Dit ziet er fantastisch uit. Waar heb ik dit aan te danken?“ vroeg hij uiteindelijk, terwijl hij zich terugtrok om plaats te nemen op de stoel aan het hoofd van de tafel.
Ik pakte zijn bord en schepte er flink wat eten op voordat ik het weer voor hem neerzette en zijn wijnglas volschonk. Ik ging naast hem zitten, niet in staat om me op mijn eigen eten te concentreren.
Ik móést het nieuws vertellen, anders zou ik ontploffen. Ik kon het echt niet meer voor me houden. „Ik heb goed nieuws! Geweldig nieuws, eigenlijk. Het állerbeste nieuws,“ ratelde ik. „Nou ja, ik vind het geweldig nieuws, en ik ben zo ontzettend blij om het je te vertellen. Ik heb mijn moeder nog niet eens gebeld...“
„Daisy, wacht, wacht, wacht. Doe even rustig,“ zei hij met een grinnik. „Je weet dat ik je niet kan volgen als je zo druk doet.“
Mijn wangen en nek werden warm van schaamte terwijl ik stilletjes een verontschuldiging mompelde voordat ik diep ademhaalde om mijn razende hartslag te kalmeren. „Ik heb vandaag eindelijk bericht gekregen dat ik ben aangenomen voor de artsenopleiding in Montana! Ik mag volgende maand al beginnen!“
Ik klemde mijn handen in elkaar om mijn enthousiasme te bedwingen, maar mijn glimlach werd onmogelijk nog breder terwijl ik naar hem toe boog. „Is dat niet fantastisch?“ vroeg ik ademloos.
De glimlach bevroor op zijn gezicht terwijl hij me vol shock aanstaarde. „Dus, wacht... je bent niet zwanger?“ vroeg hij na een pijnlijk lange stilte.
„Zwanger?!“ gilde ik vol afschuw uit, en ik deinsde voor hem achteruit. „Wat? Nee! Natuurlijk ben ik niet zwanger!“ riep ik met een huivering. Een baby krijgen vlak voor de start van mijn opleiding zou zo ongeveer de ergste nachtmerrie zijn die ik me kon voorstellen.
Het was niet zo dat ik tegen baby's was, alleen niet nu. Ik was enig kind en had altijd al een broertje of zusje gewild. Ik wist dat ik ooit minstens twee kinderen wilde, misschien wel meer. Maar ik wilde eerst getrouwd zijn en een goede baan als arts hebben.
„Ik snap het gewoon niet. Het had nu toch wel moeten lukken,“ mompelde hij in zichzelf terwijl hij zijn hoofd liet hangen. Was dat frustratie in zijn ogen? Ik was zo in de war door zijn reactie dat mijn glimlach als sneeuw voor de zon verdween.
Wat de hel gebeurde hier nu eigenlijk? „Waarom dacht je dat ik zwanger zou zijn, Carter?“ vroeg ik zachtjes. Ik kreeg een zwaar gevoel in mijn maag. „Je weet toch dat ik de pil slik.“
Zijn ogen schoten naar de mijne en keken snel weer weg. De grond leek onder mijn voeten weg te zinken en me in één keer op te slokken. Heel even zag hij er schuldig uit, voordat hij snel weer zijn normale, onverschillige gezicht opzette. Het duurde maar kort, maar ik kon het onmogelijk missen.
„Wat heb je gedaan?“ fluisterde ik, niet in staat om mijn normale stem te vinden. Ik leunde van hem af, terwijl alles in mij riep dat ik hard moest wegrennen.
„Doe niet zo dramatisch,“ snoof hij, terwijl hij weigerde om me aan te kijken.
„Kijk me aan, Carter,“ eiste ik. Ik fronste mijn wenkbrauwen terwijl ik hem goed in de gaten hield. Zijn hele lichaam was zo stijf als een plank, maar zijn ogen gaven niets prijs. Zijn gezicht was een masker van koelheid. „Waar heb je het over? Wat heb je gedaan?“
„Natuurlijk weet ik dat je de pil slikt,“ sneerde hij. „Ik hoopte gewoon dat je eindelijk van gedachten was veranderd over het hele babygebeuren. Toen je zei dat je spannend nieuws had, dacht ik gewoon...“ Hij liet zijn zin onafgemaakt met een schouderophalen.
Ik had direct door dat hij loog. „Wat heb je gedaan?“ vroeg ik deze keer een stuk feller. Zijn ogen lichtten goud op, wat me vertelde dat zijn innerlijke wolf dichtbij de oppervlakte was en mijn toon niet kon waarderen.
De angst liep me over de rug en ik verstijfde helemaal. Ik had die blik vaak genoeg bij andere mensen gezien. Carter was immers de sterkste bewaker van zijn roedel en gebouwd als een tank. Eén waarschuwende blik van zijn gouden wolvenogen was meestal al genoeg om de ander te laten inbinden, voordat Carter ze een lesje zou leren.
Maar mij had hij altijd alleen maar met liefde en warmte aangekeken. Tot nu toe.
Ik hoorde de voordeur opengaan, gevolgd door het getik van hoge hakken op de houten vloer. Mijn maag kromp onmogelijk nog verder ineen. Dat kon maar één ding betekenen: zijn moeder, Jennifer.
„Sorry, het spijt me, Carter, maar ik kon echt geen seconde langer wachten. Ik ben veel te zenuwachtig! Vertel me, is het een jongen of een meisje?!“ gilde ze toen ze de hoek om kwam en enthousiast in haar handen klapte.
Ik staarde haar met open mond aan terwijl Carter zich in zijn stoel omdraaide en naar haar gromde dat ze stil moest zijn. Ze bleef staan in de deuropening en keek duidelijk in de war van hem naar mij. Omdat ik niet langer zo dicht bij hem kon blijven, sprong ik uit mijn stoel en deinsde ik achteruit naar de andere kant van de kamer.
„Zou iemand mij alsjeblieft kunnen uitleggen wat de hel hier aan de hand is?“ schreeuwde ik, terwijl ik hen woedend aankeek.
