The Choice (Nederlands)
Auteur
M. Syrah
Lezers
958K
Hoofdstukken
49
Hoofdstuk 1
Ik rende op de loopband en probeerde nergens anders aan te denken dan aan mijn ademhaling en mijn spieren. Dat was mijn manier om de dag te beginnen: eerst sporten en dan werken.
De muziek dreunde in mijn oren en ik probeerde op de maat te rennen.
Ik zou gaan werken met mijn baas en vriend, Adam. Alleen al de gedachte aan die lange man was genoeg om mijn hormonen op hol te laten slaan.
Ik weet het. Het is gevaarlijk om je baas als een sexy man te zien, maar Adam was echt prachtig. Dat moest ik hem wel nageven.
Hij was met zijn bijna twee meter de langste man die ik kende, met een gespierd en zongebruind lichaam als een Hollywoodster.
Je vraagt je misschien af hoe ik dit weet. Nou... laten we zeggen dat er weleens ongelukjes met drankjes gebeuren op de evenementen die wij organiseren, en we waren goed genoeg bevriend om soms samen te sporten.
Dat betekende dat ik zijn buikspieren om van te watertanden meer dan eens had gezien.
Zo lekker. Zo moeilijk om te vergeten.
Zijn lichaam was echter niet zijn beste eigenschap. Hij had kort, warrig, inktzwart haar en doordringende lichtgroene ogen. Die ogen waren absoluut zijn beste kant. Hij kon je met één blik laten smelten.
Alleen al de gedachte eraan deed me zuchten.
Ik dagdroomde vaak over hem. Hoe kon ik dat ook niet doen? Het was alsof je toegaf dat je nooit over Chris Hemsworth dagdroomde. Kom op. We weten allemaal dat je dat minstens één keer hebt gedaan.
Terwijl ik aan mijn knappe baas dacht, voelde ik een zacht tikje op mijn schouder. Ik haalde mijn oordopjes uit en keek naar de lange man naast me. Ik glimlachte naar de berg spieren toen ik hem herkende.
„Hoi, Haven,“ zei ik terwijl ik de loopband stopzette. „Hoe gaat het met je?“
Haven was mijn sportmaatje. We hadden elkaar vier jaar eerder in de sportschool ontmoet en trainden sindsdien samen.
Hij was met zijn bijna een meter vierennegentig de op één na langste man die ik kende, en zonder twijfel de breedste. Hij zag eruit zoals alle beveiligers uit de speciale eenheden van het leger eruit horen te zien: belachelijk fit, en hij trainde hard om in vorm te blijven.
Hij had fijn, tarweblond haar dat heel kort geknipt was en hemelsblauwe ogen. Hij was een knappe man en zijn vriendin mocht van geluk spreken dat ze hem had.
„Goed, en met jou, Frenchy?“ vroeg hij met zijn zware, zachte stem.
Zo noemde hij me altijd omdat ik Frans was.
Ik was vijf jaar eerder naar de Verenigde Staten gekomen om voor Adam te werken en het beviel me tot nu toe goed. Ik had nog steeds moeite met de spreektaal, maar ik werd er elke dag beter in. Tenminste, dat hoopte ik.
„Prima.“ Ik glimlachte naar hem. „Hoe is het met Delilah?“
Mijn vriend wendde zijn blik af. Hij leek zich ongemakkelijk te voelen bij het onderwerp. Delilah was zijn vriendin en ze waren al twee jaar samen.
Wat is er aan de hand?
Het was voor het eerst dat dit onderwerp hem ongemakkelijk maakte.
„We zijn uit elkaar,“ zei hij schouderophalend.
„Wat is er gebeurd?“ vroeg ik verbaasd. Ik had ze drie dagen eerder nog gezien en toen leek alles nog in orde.
Haven was een wat afstandelijke en koele man, maar ik wist dat hij veel om haar gaf.
Ik denk dat als je voor het leger werkt, je niet altijd een open boek bent over je gevoelens. Ik had daar echter geen moeite mee, en Delilah leek het ook niet erg te vinden.
„Ze wilde trouwen en... ze was niet de ware voor mij,“ zei hij, alsof dat alles verklaarde.
Ik onderdrukte een lach door op mijn onderlip te bijten.
„De ware“, echt waar?
Haven keek me vol ongeloof aan en begon eindelijk te glimlachen.
„Jij gelooft niet in ware liefde, Mia,“ stelde hij vast.
Ik schudde mijn hoofd voordat ik hem een flauwe glimlach schonk.
„Nee. Ik geloof dat we iemand kunnen vinden bij wie we ons goed voelen en die iets in ons aanvult, maar geen ware liefde. Dat is voor films en romantische boeken.“
„Wat ben je toch een sarcastisch meisje. Ik dacht dat de Fransen romantisch waren.“ Hij grijnsde.
„We zijn eerder cynisch, geloof me.“ Ik lachte.
„Ik neem aan dat dit betekent dat jij en Jackson weer uit elkaar zijn?“
Ik dacht even aan mijn ex.
Ja.
Jackson was een lange man. Ik was eigenlijk al te veel gewend aan reuzen. Hij was een meter achtentachtig lang, slank en gespierd als een zwemmer. Zijn kastanjebruine haar zat altijd warrig en zijn ogen waren goudbruin.
Jackson was de eigenaar van een behoorlijk succesvolle bar. Dat was eigenlijk hoe we elkaar hadden ontmoet, want Haven en Adam waren daar vaste klanten. Adam nam me mee en stelde me voor aan Jackson toen ik in de Verenigde Staten aankwam. Sindsdien was het altijd aan en uit tussen ons.
„Ja, dat klopt. Hij vertelde me drie dagen geleden dat hij weg moest voor het weekend. Toen ik vroeg waar hij naartoe ging, stond hij gewoon op en vertrok. Ik ben zijn houding echt beu,“ zei ik, plotseling woedend.
Ik was nog steeds boos dat hij zo overdreven had gereageerd. Ik bedoel, het was maar een simpele vraag. Ik was zijn moeder niet, dus ik hoefde niet alles te weten wat hij ging doen, maar ik vond dat ik als zijn vriendin toch wel het recht had om te weten waar hij naartoe ging, toch?
Haven leek erover na te denken. Heel even zag ik dat hij de kant van Jackson wilde kiezen.
Wat krijgen we nou?
Het was duidelijk dat ik hier in mijn recht stond. Ik vroeg hem niet waar hij heen ging om hem te controleren. Ik toonde gewoon interesse in zijn leven, zoals een vriendin hoort te doen.
„Je moet doen wat je moet doen,“ zei hij uiteindelijk.
„Wat bedoel je daarmee?“ vroeg ik met samengeknepen ogen.
„Jackson houdt van je, maar we hebben allemaal weleens behoefte aan onze privacy.“
„Ik wilde het alleen maar weten omdat ik om hem geef,“ zei ik droogjes.
Mannen, echt waar. Ze verdedigen elkaar altijd, zelfs als ze ongelijk hebben.
„Wat zei Adam ervan?“ vroeg hij.
Ik trok een wenkbrauw op naar mijn vriend.
Waarom zou Adam er iets over zeggen? Waarom wil Haven dat weten?
Ik was geen eigendom van mijn baas. Natuurlijk praatte ik er met hem over omdat we vrienden waren, maar het leek alsof Haven suggereerde dat Adam hier iets over te zeggen had.
„Hij zei eigenlijk precies hetzelfde, maar hij voegde er wel aan toe dat ik het met iemand anders moest proberen.“
„Misschien heeft hij gelijk. Jackson is misschien niet jouw ware.“ Hij knipoogde naar me.
Ik kon een glimlach niet onderdrukken terwijl ik met mijn ogen rolde. Echt waar? Grote mannen zoals hij die over „de ware“ praatten, dat was ergens best schattig.
„Zin om vanavond naar de bar te gaan?“ vroeg ik om van onderwerp te veranderen.
Hij grinnikte en het klonk heel zwaar voor zo'n grote man. Zijn hele lichaam bewoog mee met de lach. Indrukwekkend.
„Het is misschien wat te vroeg om me te versieren, Frenchy.“
„Hou op met me te plagen. Adam is er ook bij, hoor. Ik dacht gewoon dat we wel een drankje konden gebruiken.“
„Prima. Laten we afspreken als jullie twee klaar zijn met werken.“
„Ja, dat klinkt goed.“
„Zin om wat crunches te doen?“
„Zeker!“
Na onze training voelde ik me weer fris. Even zweten was altijd een fijne manier om de dag te beginnen.
Ik liep naar de koffiezaak en haalde mijn latte om mee te nemen, samen met een dubbele zwarte espresso. Dat was Adams favoriet, en ik wist dat hij die wel kon gebruiken, aangezien we onze dag zo vroeg begonnen.
We waren een zaal aan het klaarmaken voor een bar mitswa en we hadden nog twee uur de tijd. Mijn favoriete evenementen waren meestal degene die vroeg op de dag eindigden, en als we geluk hadden, was een bar mitswa precies zo'n evenement, zodat we vroeg naar de bar konden.
Ik trof mijn enorme baas aan terwijl hij stoelen op een rij zette voor een klein podium. Het podium stond al klaar en ik vroeg me af of Adam vroeg was gekomen om alvast te beginnen. Als dat zo was, had hij het me moeten vertellen—dan was ik ook eerder gekomen.
Hij keek me aan toen ik de kamer binnenliep en glimlachte.
Ik gaf hem de koffie en onderdrukte een rilling toen zijn grote, warme hand de mijne raakte. Hij was echt te sexy voor mijn hart, en het leek wel alsof mijn hele lichaam hem net iets te leuk vond.
Hij nam een slok van zijn koffie en zuchtte voordat hij me een stralende glimlach schonk.
„Bedankt, Mia,“ zei hij. Zijn zware stem klonk als een zacht gerommel dat mijn gezicht altijd in vuur en vlam zette. „Jij zult echt een geweldige echtgenote zijn.“
Mijn hart sloeg een slag over en mijn adem stokte in mijn keel.
Wat zei hij daar nou?
