Het Bezit van de Alfa's
Auteur
Jen Cooper
Lezers
🔥38.0M
Hoofdstukken
92
Nikolai, Braxton en Derik: drie alfa's die hebben beloofd de mensen in hun territorium te beschermen. Het enige wat ze in ruil daarvoor vragen is één nacht met de maagden van de dorpen, één nacht om met hen onder de bloedmaan een ritueel te voltooien. Dit jaar is Lorelai aan de beurt. Lorelai, geboren in de winter, vervloekt – of gezegend – met krachten die je zelden ziet, wordt haar hele leven al door de andere dorpelingen gemeden. Zodra ze naar het wolvenhuis wordt gebracht, neemt ze het heft in eigen handen. Wat als één nacht toch niet genoeg is?
Hoofdstukken: 49
Aantal woorden: 136.293
Leeftijdsclassificatie: 18+ (mishandeling, mensenhandel, gewelddadige dood)
Het Dorp
Boek 1
Elk jaar kwamen ze. Elk jaar kwelden ze ons. Elk jaar staarden ze met donkere ogen en enorme lichamen naar de offers van het dorp.
Dit jaar was het mijn beurt.
Achttien worden zou een geweldige ervaring moeten zijn, iets wat het dorp als een eer beschouwde vanwege hen.
Alsof een kauwspeeltje zijn voor een stel klootzakken van alfa's voor één nacht iets was om te vieren. Alsof het bewaren van mijn vagina om door hen aan flarden te worden gescheurd, betekende dat ik hun grote harige ballen voor eeuwig dankbaar moest zijn. Ja, vast.
Het dorp was meestal stil, maar niet vanavond. Vanavond was het bloedmaan. De nacht van de offers. Het bruiste van de muziek en het gebulder van een kampvuur terwijl het dorp zich klaarmaakte.
Ik keek naar de witte jurk die mijn moeder had klaargelegd en trok mijn neus op.
Ik had overwogen het hele gedoe over te slaan door mijn „zuiverheid“ te verpesten met de zoon van de bakker in het mannendorp, maar de laatste keer dat ze een niet-maagd hadden aangeboden, waren de alfa's compleet doorgedraaid en hadden ze bijna elke hut platgebrand. Ze hadden de schuldige als een hoer voor de vlammen genomen.
Ik huiverde bij de herinnering aan haar gespreide ledematen terwijl ze gefuckt werd voor het hele dorp om te zien. Het ergste was dat ze ervan had genoten. Zo goed waren ze met hun wolvenlullen.
Het meisje dacht dat ze een soort offer voor hen was. Ze gaf haar lichaam vrijwillig, liet ze haar in elk gat nemen in het vuil en de modder, en schreeuwde urenlang van genot.
Ik huiverde en zakte onder het water van de tobbe waarin ik zat. Het water was inmiddels bijna koud, en ik had elk deel van mezelf schoongeschrobd, maar ik kon mezelf er niet toe zetten om eruit te stappen.
Ik stond vanavond niet alleen in de schijnwerpers voor de alfa's. Mijn vader kwam naar de offerplechtigheid. Ik had hem al jaren niet gezien — sinds de puberteit. Hij woonde in het mannendorp met mijn broer, al jarenlang, zoals de traditie voorschreef.
Meisjes van het dorp werden achttien, gaven zichzelf aan de alfa's, en kwamen de volgende dag terug als „vrouwen.“
De mannen mochten een vrouw kiezen, maar het woord vrouw was een rekbaar begrip. Het betekende alleen dat ze waren uitgekozen om zich voort te planten. Mijn vader had mijn moeder gekozen omdat ze mooie tieten had.
Ik snoof en keek met een oogrol naar de mijne, waarna ik dieper wegzakte zodat ik ze niet meer kon zien. Ik had die van haar geërfd en gruwde bij de gedachte aan de walgelijke mannen die ze zouden komen inspecteren.
Ik had geen idee wie het zou zijn. Mannen en vrouwen mochten voor hun achttiende geen contact hebben om verleiding te voorkomen, maar ik keek er wel naar uit om mijn broer te ontmoeten.
Hij was mijn tweelingbroer, en ik had hem nog nooit ontmoet. Het was fucked up, maar er was niets wat ik eraan kon doen. Niets, behalve uit bad stappen en die stomme jurk aantrekken.
Ik stond op het punt eruit te stappen toen mijn moeder binnenkwam. Haar gezicht betrok toen ze me nog in bad zag zitten.
„Lorelai! Schiet op, kind! We moeten je naar het kampvuur brengen bij de andere offers!“ zei ze gejaagd, terwijl ze haar blonde haar terug in haar klemmetje duwde.
Ze droeg een prachtige koningsblauwe jurk die bij onze ogen paste, met een split tot aan haar dij en een diepe V die om haar smalle taille wikkelde.
Haar donkerrode lippenstift zat perfect op haar volle lippen, en ik wist dat ze haar best deed omdat ze mijn vader weer ging zien.
Hopeloos romantisch als ze was, geloofde ze nog steeds dat hij van haar hield.
Ik glimlachte. „Je ziet er prachtig uit, mam.“
„Dank je, schat.“ Ze bloosde en perste toen haar lippen op elkaar terwijl ze me uit het water joeg.
Ik duwde haar handen weg toen ze me probeerde af te drogen. Ik griste de doek uit haar handen en sloeg die om me heen.
„Ik ben zo klaar,“ beloofde ik, en ze aarzelde even voordat ze knikte en de kamer verliet.
Ik had meer dan een minuutje nodig, maar ik was nu al te laat.
Dat was geen verrassing. De meeste taken die ik kreeg leken onbelangrijk en saai, mijn stiptheid niet waard. De vrouwen van het dorp hadden het allang opgegeven om me de les te lezen over op tijd komen.
Ik liet de witte zijden jurk over mijn lichaam glijden, met een kanten split langs mijn dij die omhoog liep tot aan de zijkant van mijn borst. Hij hing laag en liet alles zien wat ik te bieden had.
Ik pakte het witte kanten ondergoed en keek heen en weer tussen dat en mijn boxershort. Die was wit en oneindig veel comfortabeler. Ik kauwde besluiteloos op mijn lip. Het ging toch uit, dus maakte het echt uit?
„Waag het niet, Lorelai. Trek de kleren aan die je hebt gekregen,“ zei mijn moeder, die de deur opende met een strenge blik. Ze kende me maar al te goed.
Ik zuchtte en trok met een vies gezicht het slipje aan. Ze straalde en kwam toen naar voren met een borstel. Ik ging zitten aan de houten kaptafel terwijl ze mijn vochtige golven uitborstelde, ravenzwart, net als die van mijn vader.
„Ben je zenuwachtig?“ vroeg ze, en het was de eerste keer dat ze openlijk over de offerplechtigheid sprak.
Ik schudde mijn hoofd. „Nee. Het is gewoon seks.“ Ik haalde mijn schouders op, en ze glimlachte warm.
„Dan ben je dapperder dan ik was op jouw leeftijd.“
„Deed het pijn?“
Ze knikte, haar ogen glinsterden bij de herinnering. Bedankt mam, nu was ik wél bang.
„Maar maak je geen zorgen. De alfa's van nu zijn veel aardiger. Zachter.“ Ze gaf me een geruststellende glimlach, maar ik geloofde haar niet. De alfa's waren allesbehalve zachtaardig.
„Hoeveel offers zijn er dit jaar?“ vroeg ik, niet zeker waarom het me kon schelen.
„Zeven. Jij bent de laatste, omdat je in de winter geboren bent.“ Ze glimlachte, maar het was een timide glimlach, en ik was het geveins zat.
Ik draaide me naar haar toe en greep de rugleuning van de stoel vast terwijl ze halverwege een haal stopte.
„O ja, winterkinderen zijn vervloekt,“ snauwde ik. „Misschien heb ik geluk en zijn ze al uitgeput tegen de tijd dat ze bij mij aankomen.“
Mijn moeder slikte en legde toen haar handpalm tegen mijn wang, mijn kin rustend in haar vingers. „Zo werkt het niet, Lori,“ fluisterde ze, en ik fronste.
„Hoe zou ik dat moeten weten? Je hebt me nooit iets uitgelegd,“ zei ik geïrriteerd, en ik draaide me terug zodat ze mijn haar kon afmaken.
We moesten gaan, anders kon ik mijn kostbare zuiverheid niet aanbieden aan de beesten die in de stad woonden. De borstel ging langzamer door mijn haar voordat mijn moeder stopte.
„Ze komen jullie allemaal inspecteren. Dan stap je in de koetsen. Hun favorieten stappen in hun persoonlijke koets.
„Je gaat naar de stad, naar hun landgoed. Het is prachtig, een schitterend landhuis vol voorzieningen, eten en luxe die je nooit meer zult zien. Je zult met open mond staan, en dan verdelen ze jullie in groepen. Eén per alfa,“ zei mijn moeder. Ze leek ver weg met haar gedachten, maar ik hing aan haar lippen.
Ze was nog nooit zo in detail getreden, en ik wist niet hoeveel ik eigenlijk wilde weten.
„Wacht, je hoeft niet met alle drie?“ vroeg ik, en de opluchting stroomde door me heen. Tot ze me een triest glimlachje gaf.
De drie alfa's bestuurden drie verschillende delen van het rijk, maar ze woonden allemaal in de stad.
Wij woonden in het Grasland, waar heuvels en akkers zich kilometers ver uitstrekten, alleen onderbroken door de grindwegen. De andere twee waren het Woud en het Water.
„Niet tegelijk. Je wordt eerst ingedeeld bij de groep met de Grasland-offers. Daarna gaan ze onderhandelen,“ zei ze, en haar stem brak.
Ik vernauwde mijn ogen. „Onderhandelen?“
„Ruilen en verhandelen welke maagden — offers, bedoel ik,“ corrigeerde ze zichzelf, maar ik had het gehoord, „zij als eerste zullen nemen. Welke alfa degene zal zijn die je zuiverheid claimt.“
„En als de groepen eenmaal gekozen zijn?“ Ik was bang voor het antwoord, maar mijn moeder zuchtte en stond op, haar duim over mijn wang wrijvend.
„Dan accepteren ze je als onderdeel van het Weerwolfterritorium en nemen ze je zuiverheid als offer.“
„Je bedoelt als betaling,“ snauwde ik, en moeder keek me streng aan.
„Ze beschermen ons, Lorelai. Als het niet voor de wolven was geweest, was ons dorp verwoest tijdens de grote oorlog. Dan hadden de vampiers de mensen in hun bezit, en waren wij niets meer dan wandelende bloedzakken,“ herinnerde ze me.
„In tegenstelling tot wandelende seksslavinnen?“ kaatste ik terug, en haar strenge blik werd nog harder.
„Genoeg, Lorelai. Het is zoals het is. Wij zijn mensen, omringd door wezens die vele malen angstaanjagender zijn dan wij. We moeten de zegeningen aanvaarden die we krijgen, en dat is de bescherming van de alfa's,“ zei ze, en toen verliet ze de kamer. Ze verwachtte dat ik haar zou volgen.
Dat deed ik — precies op het moment dat de hoorn schalde bij het kampvuur.
Moeders ogen werden groot. „Lorelai, rennen!“
