De schaduwmaanserie Book 2
Auteur
Rain Itika
Lezers
351K
Hoofdstukken
58
Vanessa, een machtige heks en premiejager, keert na twintig jaar gevangenschap terug naar haar heksenkring. Daar wordt ze meegesleurd in een gevaarlijke missie die draait om een profetie, een wraakzuchtige tovenaar en een mysterieuze weerwolf genaamd Mark. Terwijl Vanessa haar nieuwe opdracht uitvoert, moet ze haar verleden onder ogen zien, haar krachten beheersen en de geheimen ontrafelen die haar aan Mark binden. Samen nemen ze het op tegen duistere krachten en ontdekken ze waarheden die hun lot voorgoed kunnen veranderen.
Proloog
DRIE EEUWEN GELEDEN
De zon zakte weg achter de bergen. De hemel kleurde vuurrood, een teken van naderend onheil.
Een man beklom de berg. Hij had geen oog voor het prachtige uitzicht. Al lang genoot hij niet meer van de kleine dingen in het leven. Hij verlangde alleen nog maar naar macht. Een macht zo groot dat niemand het kon bevatten, en hij wilde er de volledige controle over hebben.
Terwijl hij over rotsen klauterde en door beekjes waadde, vluchtten alle insecten en kleine dieren weg. Ze voelden zijn slechtheid en wisten dat ze uit zijn buurt moesten blijven. Plotseling bleef hij staan en keek omhoog.
Hij zag een grotopening, net groot genoeg om doorheen te kruipen. Het was stikdonker binnen. Hij hief zijn hand, mompelde wat woorden, en een vuurbal verscheen in zijn handpalm. Hij liet het vuur voor zich uit zweven en ging de grot in.
Het vuur verlichtte de grot en onthulde een pad dat naar beneden leidde en breder werd. Zonder aarzelen ging hij verder.
Hij voelde een oeroude kracht die hem leidde. De kracht probeerde hem weg te duwen. Ieder ander zou het loodje hebben gelegd, maar hij was de sterkste en kon alles aan.
De tunnel werd breder en hij zag een grotere ruimte voor zich. Hij klom over rotsblokken die als treden dienden. De grot was te groot om helemaal verlicht te worden, dus liet hij het vuur hoger zweven en sprak woorden om het feller te laten branden.
Nu kon hij de hele grot overzien. Hij was gevuld met rotsen van verschillende formaten. Sommige hingen aan het plafond, klaar om naar beneden te storten bij de minste beweging. Hij speurde de omgeving af en zijn oog viel op een vreemde rots in het midden van de grot. Deze had dezelfde donkergrijze kleur als de andere, maar een bijzondere vorm.
Hij liep dichterbij om het te onderzoeken toen de rots plotseling bewoog. De steen opende zich en er kwam iets onder vandaan. Langzaam richtte het zich op.
Na een moment stond er een oude vrouw voor hem. Ze had slechts enkele witte haren. Haar gezicht was uitgemergeld, de huid strak over haar botten gespannen. Waar haar ogen hadden moeten zitten, gaapten zwarte gaten die eindeloos leken.
'Wie verstoort mijn rust?' echode een hoge stem door de grot.
De man stapte dichterbij, gefascineerd door wat hij zag. 'Je weet wie ik ben, Zieneres. Je weet wat ik wil,' zei hij.
Ze lachte schor en bewoog zich naar hem toe. 'Ik wist dat je ooit naar me toe zou komen, maar ik heb niet wat je zoekt.'
Hij bleef vlak voor haar staan en greep haar bij de keel. 'Vertel me wie zij is voordat ik je om zeep help.'
De zwarte gaten staarden hem aan, haar gezicht emotieloos. 'Mijn jongen. Ik ben ouder dan deze aarde. Niemand kan mij doden, zelfs iemand zo machtig als jij niet.'
Hij grijnsde kwaadaardig. 'Dat mag dan zo zijn, maar pijn is iets wat iedereen begrijpt, zelfs iemand zo oud als jij.'
Ze bleven roerloos staan, elkaar aankijkend. Uiteindelijk liet hij haar keel los en ze zakte op de grond.
'Degene die je zoekt is nog niet geboren,' zei ze, opkijkend naar hem. 'Maar de profetie gaat niet over jou. De macht zal nooit de jouwe zijn.'
Hij sloeg haar hard in het gezicht, een klap die door de grot galmde. Woede laaide in hem op. Dit was niet wat hij wilde horen.
'Ik ken de profetie maar al te goed. Ik heb mijn hele leven besteed aan het bestuderen ervan. Net als mijn vader en zijn vader voor hem,' snauwde hij.
'Je kent hem misschien, maar je zult hem nooit begrijpen. Het kwaad heeft je blik vertroebeld.'
Voor ze verder kon spreken, schoot er een fel licht uit haar ogen. Haar lichaam zweefde boven de grond.
Wind begon door de grot te gieren, een stofwolk om hen heen wervelend. Haar mond opende zich, maar er kwam geen geluid uit. De wind viel plotseling stil en het stof daalde neer.
Hij keek verward om zich heen, niet begrijpend wat er gebeurde, toen een zachte stem echode, schijnbaar van overal komend.
Hij zal komen, de machtige. Noch de een noch de ander, maar beiden.
Een kracht zo groot, noch goed noch kwaad.
Hij zal beslissen.
Zij zal zijn licht zijn, zijn leven, zijn dood.
Alleen met haar bloed zal de kracht zich openbaren.
Met haar dood zal het gekozen worden.
Het kwaad, de vernietiger.
Haar lichaam viel op de grond en verpulverde bij de klap op de rotsen. Ze was nu echt weg en hij kon haar niet meer kwellen of doden. Zijn plan was in duigen gevallen.
Hij schreeuwde het uit, zijn woede galmde door de ruimte.
Hij zou het meisje vinden waarover de profetie sprak en haar vermoorden. Hij zou de enige zijn met de macht, de ultieme vernietiger, en hij zou de hele aarde afzoeken tot hij haar vond - vernietiging achterlatend waar hij ging.
