Heilige of een zondaar
Auteur
Jade Wolf
Lezers
17.8K
Hoofdstukken
22
Rosabelle had nooit gedacht dat hij echt terug zou komen – laat staan om een belofte op te eisen die ze jaren geleden voor de grap deed. Maar wanneer haar charmante beste vriend uit haar jeugd, inmiddels een miljardair met een ondeugende glimlach en onafgemaakte zaken, voor haar neus staat om haar hart te veroveren, vlammen oude gevoelens razendsnel op.
Hij is vol zelfvertrouwen en verleiding; zij is vol zenuwen en voorzichtigheid. Nadat ze eerder haar vingers heeft gebrand, weet Rosabelle hoe pijnlijk de liefde kan zijn. Maar dit keer zou weglopen weleens nog meer pijn kunnen doen. Tussen het lachen, het verlangen en een liefde die weigert te vervagen door, moet ze beslissen of haar hart opnieuw op het spel zetten waanzin is... of het enige dat haar weer heel kan maken.
Hoofdstuk 1: Drie maanden, veertien dagen
ROSABELLE
LEEFTIJD 29
De naam op het scherm van mijn telefoon deed me even stilstaan... Leo. Lionel Jordan Saint. Ik had hem al maanden niet gesproken... drie maanden en veertien dagen, om precies te zijn. Niet dat ik het bijhoud.
Drie maanden en veertien dagen geleden had ik de ergste inzinking sinds de dood van mijn verloofde, Alee. Ik ging kapot aan depressie en eenzaamheid, en ik was het zat om eenzaam te zijn. Dus in mijn emotionele, aanhankelijke bui belde ik de enige persoon van wie ik wist dat hij met me om kon gaan op mijn dieptepunt: Lionel.
En hij kwam, precies zoals ik al wist en vertrouwde dat hij zou doen... en liet onmiddellijk alles vallen waar hij mee bezig was. Ook al besefte ik later hoe afhankelijk ik van hem was geworden, op dat moment deed niets er meer toe dan iemand bij me te hebben die mijn verlies kon begrijpen.
Na die nacht kregen we het druk met ons eigen leven, en probeerde ik afstand te nemen van Leo omdat ik hem niet nog meer wilde belasten met mijn verdriet dan ik al had gedaan.
En omdat ik me realiseerde dat, in al die kleine momenten waarop hij alles voor mij liet vallen, mijn gevoelens voor mijn beste vriend misschien wat meer dan platonisch waren geworden, en daar schrok ik me echt kapot van.
Ik had al eerder om iemand gegeven... hield van hem met heel mijn hart, en was het in één klap kwijtgeraakt. Ik leek wel gedoemd te zijn om degenen van wie ik hield te verliezen, en ik kon Leo gewoon niet kwijtraken. Nooit.
Dus deed ik alsof ik het druk had met mijn werk en ontliep ik hem totdat hij vertrok voor een van zijn fotografiereizen in de natuur. En Lionel genoot van de voordelen van het leven als miljardair-zakenman en natuurfotograaf door naar plekken te reizen zonder bereik of enige voorzieningen van het moderne menselijke leven... om wilde dieren te fotograferen.
Volgens hem kostte het maanden en veel geduld om de perfecte foto's te maken. Dit was veruit zijn langste reis, en het leek erop dat hij weer terug was in de wereld van de homo sapiens.
Tijdens mijn wandeling door het verleden stopte het gerinkel van mijn mobiel... en begon onmiddellijk weer. Deze keer nam ik op, en zodra ik de telefoon aan mijn oor hield, begroette Leo's vrolijke stem me. „Gefeliciteerd met je negenentwintigste, Peanut.“
En zo herinnerde ik me dat mijn verjaardag net was begonnen. Hoe triest is dat? Leo was altijd de eerste die me een gelukkige verjaardag wenste. Hij herinnerde het zich altijd.
De allerbeste vriend die iemand zich maar kon wensen, en ik was de geluksvogel die hem in haar leven had.
„Dus je hebt erom gedacht, hè?“ plaagde ik.
„Natuurlijk heb ik eraan gedacht, Peanut. Hoe zou ik het kunnen vergeten? Het is niet elke dag dat je beste vriendin een jaartje ouder wordt.“ Hij lachte om zijn eigen flauwe grap. „Dus vertel eens, heks, wat ga je doen op je verjaardag? Weer een prins in een pad veranderen?“
„Haha, Lionel. Je gevoel voor humor wordt er met de jaren alleen maar slechter op. Je had een heel jaar de tijd en dít is wat je bedenkt? Triest,“ spotte ik. „Ik maak me echt zorgen om je. Je verliest je streken.“
„Ik heb tenminste gevoel voor humor... in tegenstelling tot iemand anders die ik ken. Jij wordt alleen maar chagrijniger met de jaren. En trouwens, hoe zou jij iets weten over mijn streken? Ik heb mijn charmes nog nooit in de strijd gegooid bij jou.“
„Tjonge, daar ben ik maar wat blij om,“ mompelde ik, terwijl ik met mijn ogen rolde, want ik wist heel goed dat ik zwaar in de problemen zou zitten als Lionel Saint besloot zijn charmes op mij te richten. Natuurlijk was ik stiekem verliefd op mijn beste vriend.
Als je een beste vriend had die zo slipjes-smeltend heet was als Lionel, zou je me aanmoedigen in plaats van me te veroordelen.
„Ah, Peanut, is dat een uitdaging?“ daagde hij me uit.
„Oh, dat zou ik niet durven,“ plaagde ik direct terug, donders goed wetend dat ik hem nooit zou durven uitdagen, ooit. Het was les één in overleven.
„Schijterd,“ lachte Leo. En iets in zijn stem vertelde me dat hij precies wist wat voor een schijterd ik was. Hij kende me beter dan wie dan ook.
„Dus, er terecht van uitgaande dat je morgen niets speciaals doet, kom je naar mij toe. Ik geef een klein feestje ter ere van jou in een bar vlakbij mijn huis.“ En voordat ik er ook maar aan kon denken om te protesteren, voegde hij er haastig aan toe: „Het is meer een samenzijn van vrienden, niets te losbandigs, dat beloof ik.“
„Waarom geloof ik je niet?“ Lionel en losbandige feestjes waren voor elkaar gemaakt, dus ik vond het echt heel moeilijk om hem te geloven.
„Rosa, hou je mond en zorg gewoon dat je hier morgen bent zodra je wakker wordt. Trek iets comfortabels aan. Het is ons dagje uit.“
„En het feestje dan?“
„Je hebt meer dan genoeg tijd om je daarvoor klaar te maken. Doe gewoon wat ik zeg.“ En daarmee was hij weg.
Hij wilde me waarschijnlijk geen tijd geven om een smoesje te bedenken en het plan te annuleren, wat ik meestal deed sinds Alee. Zoals ik al zei, hij kende me veel te goed.
Zuchtend kwam ik uit bed en liep naar mijn kledingkast. Ik wist dat ik me nergens anders meer op zou kunnen concentreren nu ik wist dat ik naar een feestje met Lionel ging.
***
Toen we jonger waren, hingen we bijna dagelijks rond in zijn kelder. Soms waren er andere vrienden bij, en soms waren we gewoon met z'n tweeën.
We waren een constante in elkaars leven, bijna vanaf de dag dat we elkaar ontmoetten. Leo en ik werden vrienden in groep vijf toen hij op een dag een jongen helemaal in elkaar sloeg die mij op de grond had geduwd, waardoor ik gekneusde knieën had opgelopen.
Die dag werd Leo mijn ridder op het witte paard en daarna mijn zelfbenoemde beste vriend voor het leven.
Ik was niet altijd verliefd op hem geweest. Nee, vroeger ging ik in het weekend zelfs in mijn pyjama naar zijn huis zonder ook maar mijn haar te kammen.
Pas toen we op de middelbare school zaten en ik meisjes zich aan zijn voeten zag werpen, begon ik Leo pas echt te „zien“. Ik zag hem zoals die meiden hem zagen.
Hij was altijd al knap geweest... de schattigste jongen van onze klas. Maar op de middelbare school leek het wel alsof hij een groeispurt kreeg, en opeens was hij die lange, brede Adonis met chocoladebruin haar en prachtige, zeegroene ogen.
En toen begon hij met voetballen... bizar, toch? Hoe oneerlijk voor arme meiden.
De meiden die het woord voetbal nog niet eens konden spellen, gingen naar teamtrainingen en wachtten op het moment dat Leo de zoom van zijn shirt omhoog zou trekken om zweet van zijn gezicht te vegen. Aan het einde stonden ze alleen nog maar te giechelen en te zwijmelen, en ik lachte om de arme Leo die zichzelf probeerde los te maken van de horde geile, hongerige hyena's om de kleedkamer te bereiken.
Het was dan ook geen verrassing dat hij elke maand een ander meisje aan zijn arm had.
Het was niet alsof ik geen jongens had die me mee uit vroegen, maar ik kwam niet in de buurt van Leo's populariteitsniveau. Ik was eigenlijk wel opgelucht door deze kleine gunst, want hoewel ik het heerlijk vond om met Leo rond te hangen, was ik niet echt een mensenmens.
Ik was toen nog geen complete kluizenaar, zoals ik dat nu wel was, maar achteraf gezien kwam dat waarschijnlijk doordat Leo me stribbelend en zwaaiend het huis uit sleurde als ik ook maar twee dagen binnen bleef. Hij had een constante drang om in beweging te zijn, alsof hij in steen zou veranderen als hij te lang op één plek bleef.
Hij had altijd al wel een neusje voor drama.
Ik trok mezelf weer uit het glorieuze verleden en begon mijn kledingkast door te spitten om iets uit te kiezen voor het uitje en het feestje van morgen. Toen besefte ik pas hoe saai mijn kledingkast was geworden.
„Leo zou zwaar teleurgesteld in me zijn, Spikes,“ zei ik tegen mijn kat. Hij zat op mijn bed en oordeelde over mijn saaie kleding.
Na bijna mijn hele kledingkast op de grond bij mijn voeten te hebben gedumpt, koos ik voor een vale spijkershort en een witte blouse om morgenochtend naar zijn huis aan te trekken. Nu hoefde ik alleen nog maar een jurk voor het feestje te vinden... ja, alsof dat niets was... ik had zoveel slechte opties dat wat ik ook zou kiezen me eruit zou laten zien als een „heks“, zoals Leo me zo liefdevol noemt.
Bingo! Daar, achterin mijn kledingkast, in de afgedankte troep die ik al een eeuwigheid geen blik meer waardig had gekeurd, lag mijn redding—ja, je raadt het al—een kleine zwarte jurk.
Oef! Wat is het toch vermoeiend om de juiste kleding uit te zoeken.
Het enige dat ik wel graag verzamel, zijn schoenen. Dus na het opduiken van mijn mooiste paar gouden hakken voor het feestje en witte Spartaanse sandalen voor het uitje van morgen, viel ik eindelijk met mijn gezicht naar beneden op mijn bed en klopte vrijwel meteen aan bij de deuren van dromenland.
Ja, zelfs Lionel Jordan Saint kan me niet uit mijn slaap houden.
***
Er prikte iets hards in mijn onderrug, waardoor ik dacht dat ik wel moest dromen, want in mijn echte, trieste leven gebeurde zoiets simpelweg niet. Dus besloot ik mijn ogen nog een momentje dicht te houden en te genieten van wat er daarna zou komen.
Een warme tong likte mijn wang en deed het daarna nog een keer... maar toen ik mijn ogen nog steeds niet opendeed, probeerde de eigenaar van de warme tong een stapje verder te gaan door op mijn gezicht te gaan zitten... en miauwde.
Het was Spikes—natuurlijk was het Spikes. Ik zuchtte, duwde mijn kat opzij en wreef in mijn wazige ogen.
Ik voelde met een hand achter me en pakte de boosdoener die in mijn rug had geprikt—het bierflesje waar ik gisteravond van had genoten.
Na de tijd op mijn telefoon gecheckt te hebben, stond ik op en slofte door mijn kamer naar de badkamer met Spikes in mijn kielzog. Ik poetste mijn tanden terwijl hij me alleen maar aanstaarde, en zijn felle gele ogen leken te zeggen dat ik „verdomme moest opschieten en hem eten moest geven“.
Ik zweer dat hij me het slechtste mens vond dat hij maar kon bedenken, en ik was er zeker van dat hij me stiekem haatte, maar me moest verdragen zodat ik hem zou blijven voeden en over zijn buik zou aaien.
Zodra ik de brokjes van het humeurige beestje had afgemeten, sleepte ik mezelf naar de keuken voor mijn eerste dosis cafeïne. Ik nam niet de moeite om te ontbijten, omdat Leo vast en zeker een feestmaal voor me zou hebben klaarstaan—iets wat ik echt geweldig vond aan mijn beste vriend. Hij kende mijn liefde voor eten en hij was een geweldige kok.
Elk meisje zou een bofkont zijn om hem als echtgenoot te hebben, áls hij zich al kon inbeelden om zich te settelen... wat een vergezochte mogelijkheid was. Ik haastte me naar mijn kamer om me om te kleden, anders zou hij mijn telefoon zo meteen platbellen.
Ik checkte mezelf voor de tweede keer in de spiegel... of de derde... of de honderdste, en zag precies wat ik de laatste negenennegentig keer ook had gezien... mijn lange ravenzwarte haar gestyled in strandgolven, een witte top vastgeknoopt in mijn taille die mijn navelpiercing liet zien, en de kleine tribal-tatoeage net boven mijn short.
Toen ging mijn telefoon af, wat me vertelde om te stoppen met treuzelen en in beweging te komen. Onderweg stopte ik nog even om donuts te halen bij zijn favoriete plekje, waarna ik naar mijn beste vriend ging.
***
De deur ging open zodra ik aanbelde en onthulde een in zweet doordrenkte, grijnzende Lionel, die me een diepe buiging gaf toen ik binnenkwam. Hij was vast net terug van zijn kilometerslange hardloopsessie. De man rende als een beest.
Ik vroeg me af wat hij nog meer als een beest kon doen. Zijn extreem vrolijke stem haalde me uit mijn ontzettend schunnige gedachten.
„Heel even dacht ik dat je me zou laten stikken, maar toen dacht ik, ‘Nee, dat zou ze niet durven. Ze weet vast nog wel wat er de laatste keer gebeurde toen ze die onzin probeerde uit te halen,’“ zei hij, nog steeds grijnzend. En hij was nog steeds onweerstaanbaar knap... klootzak.
De keer waar hij naar verwees was een paar dagen na een van mijn inzinkingen, toen ik hem had verteld dat ik plannen had met een vriendin van het werk. Hij prikte door mijn smoesjes heen door vijftien minuten later met mijn favoriete afhaaleten en ijs voor mijn deur te staan. We keken films terwijl ik bleef snotteren, en hij bleef zachtjes over mijn rug wrijven.
Leo kon de perfecte vriendin uithangen als ik dat nodig had. En hij kon bloedirritant zijn als hij in een bepaalde bui was, net als nu.
„Rot op, Saint, en geef me te eten. Ik heb honger.“ Ik schaamde me over de plekken waar zijn lichaam mijn gedachten naartoe had gedwongen, en dat maakte me chagrijnig.
Zijn breder wordende grijns vertelde me precies wat hij wilde gaan zeggen, en ik wapperde met mijn hand voor zijn gezicht. „Waag het niet om iets vies te zeggen. Het is daar nog veel te vroeg voor.“
„Oké, oké... jeez, jij bent echt een nachtmerrie in de ochtend. Het ontbijt is klaar, maar geef me vijf minuutjes. Ik moet douchen,“ zei hij, terwijl hij zich naar zijn badkamer draaide en zijn T-shirt al lopend uittrok. Ik draaide me op mijn hielen om, voordat ik hem helemaal onder zou kwijlen, en begon zijn woonkamer te bekijken. Ondanks de grootte was het een warme plek met een knusse, huiselijke sfeer.
De gebroken witte kleuren en sepiatinten gaven het een rustieke uitstraling. De houten balken en eeuwenoud lijkende stenen openhaard vond ik de mooiste details in deze kamer.
Ik liep naar de keuken om een glas water te pakken en riep: „Het is al langer dan vijf minuten, beauty queen. Als je hier niet binnen een minuut bent, krijg je geen van deze donuts.“ En het volgende moment werd ik hard tegen het tapijt getackeld, waardoor ik water op mijn blouse morste... maar niet door degene aan wie je misschien denkt. Door een verdomd grote hond, die onmiddellijk begon mijn gezicht te likken.
Wat is dat toch dat ik vandaag steeds door dieren word getackeld en gelikt? Ik wist mezelf onder die steenklomp van een hond vandaan te worstelen, alleen maar om te beseffen dat ik de bovenste knoop van mijn blouse was kwijtgeraakt in de strijd.
Het arme ding had letterlijk aan een zijden draadje gehangen, maar het had mijn voorgevel wel trouw op z'n plek gehouden, want het shirt dat ik had gekozen was stokoud.
Ik had verdomme mijn horoscoop moeten lezen voordat ik vandaag opstond, want om het allemaal nog erger te maken, kwam Leo uit de badkamer in een laaghangende broek met nat, druppelend haar, en zag eruit om verdomme op te vreten, terwijl ik op handen en knieën wanhopig en tevergeefs op zoek was naar de gouden knoop.
Natuurlijk had die klootzak zijn haar en alles boven zijn middel niet afgedroogd. Die verdwaalde natte, donkere pluk haar die over zijn voorhoofd viel en de waterdruppels die over zijn perfecte borstkas gleden... kon een meid dan even geen verdomde pauze krijgen?
Toen stopte hij abrupt vlak voor me, als in een foute meidenfilm, terwijl ik opkeek en zag dat zijn verdonkerde ogen op mijn decolleté waren gericht, met een hand over zijn lippen. Ik was er bijna zeker van dat hij me niet uitlachte... bijna. Ik likte mijn plotseling droge lippen, en zijn donkere blik volgde de beweging.
