Sounders Hockey Boek 2: Obscene gebaren
Auteur
Jade Castle
Lezers
433K
Hoofdstukken
43
Tess zwoer dat ze klaar was met Apollo—de man die haar hart stal, het brak, en vervolgens weer haar leven binnen durfde te wandelen alsof er niets was gebeurd. Hij is de tweelingbroer van haar beste vriendin, haar grootste liefdesverdriet, en nu haar rivaal op het ijs. Maar wanneer hun paden elkaar weer kruisen, spatten de vonken er heter dan ooit vanaf. Hij is vastbesloten om te bewijzen dat hij niet meer dezelfde man is die haar liet gaan, en zij is net zo vastbesloten om niet opnieuw voor hem te vallen. Te midden van rivaliteit in de kleedkamer, oude wonden en een passie die maar niet wil doven, raken Tess en Apollo verstrikt in een spel van aantrekken en afstoten dat hen ofwel kan verwoesten—of eindelijk kan bevrijden.
HOOFDSTUK 1
Boek 2: Obscene Gebaren
APOLLO
Apollo hield zijn drankje vast terwijl hij onderuitgezakt in zijn favoriete stoel zat. Zijn appartement voelde benauwd aan, ondanks de grote woonkamer. Terwijl hij voor zich uit staarde, dwaalden zijn gedachten steeds af naar Tess. Sinds Toronto kon hij niet stoppen met aan haar te denken.
De intense droefheid die zo duidelijk op haar prachtige gezicht te zien was, maakte hem boos op zichzelf. Hoe had hij haar dat kunnen aandoen?
„Of nog beter,“ mompelde hij in zichzelf, „hoe kon je niet weten dat dat meisje verliefd op je was?“ Zijn voordeur vloog met een harde klap open, gevolgd door de boze voetstappen van zijn tweelingzus.
„Ik weet het niet, Pollo. Hoe kon je dat niet weten?“ Meda was woedend. Ze maakten zelden ruzie, maar de laatste paar weken leek het alsof ze niets anders deden. „Oh, wacht! Omdat je een egoïstische klootzak bent!“
„Wacht even, zus,“ riep hij terug terwijl hij opstond uit zijn stoel. „Ik snap dat je boos op me bent over Tess, en dat is terecht, maar je hebt niet het recht om zomaar mijn appartement binnen te dringen en...“
„Hou je fucking bek!“ schreeuwde ze terug. „Ik kom net bij Tess vandaan. Ze heeft de afgelopen drie dagen alleen maar om jou gehuild. Ik heb je een miljoen keer verteld dat ze verliefd op je was. Echt, oprecht verliefd op je. Maar heb je geluisterd? Nee! Jij wilt een manwhore zijn en alles neuken wat een gat en een hartslag heeft! Ik snap het niet, Pollo! Poso vlakas bori na ise (Hoe dom kun je zijn)? En je hebt het er keihard bij haar ingewreven!!“
Apollo gooide zijn glas tegen de muur. Het liet een deuk achter en het glas spatte uit elkaar. „IK WEET HET, MEDA!!“ Zijn handen waren tot vuisten gebald langs zijn zij terwijl hij zijn ademhaling onder controle probeerde te krijgen. „Ik weet het,“ zei hij met een trillende stem. „Kijk, ik heb hier geen goede verklaring voor. Ik heb het verpest. Zo simpel is het.“
„Waarom, Pollo? Waarom geloofde je me niet? De betere vraag is eigenlijk: waarom wilde je me niet geloven?“
Apollo zuchtte diep en liet zich weer in zijn stoel zakken. Meda bleef op dezelfde plek staan met haar armen over elkaar geslagen.
„Ik weet het niet, Zus. Ik denk dat ik mezelf gewoon nooit goed genoeg heb gevonden voor een vrouw als Tess.“ Meda fronste verward haar wenkbrauwen.
„Wat bedoel je? Je bent de meest arrogante klootzak die ik ken. Nog arroganter dan Darius, als zoiets überhaupt mogelijk is.“ Apollo blies zachtjes adem uit.
„Jij zou beter dan wie dan ook moeten weten, Meda. Dat is allemaal show. Ik bewaar die shit voor op het ijs en voor de groupies. Dat is wat ze willen, dus dat is wat ik ze geef.“
„Dat is het meest trieste wat ik ooit heb gehoord,“ zei Meda, terwijl ze met haar ogen rolde. Uiteindelijk ging ze tegenover hem op de bank zitten. „Ik ken je inderdaad beter dan wie dan ook. En ik herken bullshit als ik het hoor. Probeer me gewoon de waarheid te vertellen, broer.“ Apollo schudde zijn hoofd.
„Ik ben serieus, Meda. De Apollo op het ijs en de Apollo die hier voor je zit, zijn twee totaal verschillende mensen.“
„Dat is niet de fucking reden dat je het hart van Tess kapot hebt gemaakt! Vlákas (Idioot)! Je praat hier niet tegen een of andere domme slet die je na de wedstrijd wilt neuken. Ik ben je zus. Als je niet eerlijk tegen me kunt zijn, wat heeft het dan voor fucking zin?“
„Wil je de waarheid, Zus?“ Apollo voelde dat hij zijn zelfbeheersing ging verliezen, maar hij kon het niet tegenhouden. Welke steun hij ook dacht te hebben van zijn tweelingzus, het glipte hem door de vingers.
„Ja! Dat wil ik! We hebben nooit tegen elkaar gelogen. Verdomme, we hebben elkaar zo vaak gedekt dat ik denk dat Baba nog steeds in de war is.“ Meda zuchtte en leunde naar voren, met haar ellebogen op haar knieën. „Ik hou van je, Pollo, en ik hou van Tess. Jij bent mijn broer, en zij is de zus die ik nooit heb gehad. Ik heb het hier zwaar mee, broer. Ik moet weten waarom je de persoon hebt gekwetst die naast jou het dichtst bij me staat.“
„Ik weet het niet, oké? Ik was dronken toen die vrouw zich aan me opdrong. Ik wilde niet meer aan Tess denken, dus deed ik wat ik altijd doe. Ik wist niet dat Tess in die lift zou staan.“
„Wacht even. Je wilde niet meer aan Tess denken? Wat, betekent dat dat je al die tijd aan haar dacht?“ Apollo haalde een hand door zijn wilde, donkerblonde krullen.
„Ja, maar...“
„Oh, absoluut niet. Je dacht al die tijd aan haar, en je wist dat ze van je hield... of niet soms? Je geloofde me elke keer als ik het zei, maar je koos ervoor om haar hart te breken in plaats van haar lief te hebben? Begrijp ik dat goed?“ De woede laaide weer op in Meda’s ogen. Tot zover een vredige oplossing.
„Ja! Oké? Ben je nu blij?“ Apollo stond op en begon ijsberend door de kamer te lopen. „Ik wist dat ze tot op zekere hoogte om me gaf. Maar ik had geen idee dat haar gevoelens zo diep zaten. En voor de duidelijkheid, ik koos er niet voor om haar hart te breken! Het gebeurde gewoon!“
„Gebeurde gewoon, my ass! Het was doorgestoken kaart, als je het mij vraagt. Misschien niet bedacht door de nuchtere jij, maar de dronken jij zou zoiets absoluut doen. Je zou er alles aan doen om Tess van je af te schudden, en dit was het beste wat je kon bedenken?“
„Wacht even, Meda. Zo is het niet gegaan, en dat weet je dondersgoed. Ik was dronken! Het enige wat ik me herinner, is dat ik stond te zoenen met een neppe roodharige en in de lift belandde. Ik lette nergens anders op. Denk je nou echt dat ik zo'n klootzakkenstreek zou uithalen?“
„Kijkend naar je verleden, moet ik ja zeggen. Ik had alleen nooit gedacht dat je laag genoeg zou zinken om dat bij Tess te flikken.“ En daar was het. Hoe zijn tweelingzus echt over hem dacht. Verdomme.
„Ik kan dit niet geloven,“ mompelde hij.
„Pollo, ik hou van je, maar je bent een gigantische lul als het om vrouwen gaat. Je bent misschien niet de slechtste man binnen de Dakiedes-familie, maar je komt verdomd dicht in de buurt. Ik acht je tot alles in staat om van de genegenheid van een vrouw af te komen.“ Meda stond op van de bank. Haar houding was verdedigend, en haar ogen toonden de harde waarheid van haar woorden. „Eerlijk gezegd, als ik je zus niet was, denk ik niet dat ik je erg leuk zou vinden.“
„What the fuck??“ Hij kon niet geloven dat zijn zus dat net had gezegd. „Je houdt van me, maar je mag me niet? Hoe werkt dat überhaupt??“
„Heel simpel. Ik hou van je omdat je mijn broer en mijn tweelingbroer bent, maar ik vind de manier waarop je vrouwen behandelt niet leuk. En al helemaal niet bij Tess.“
„Nou, dat is een fucking lachertje!“ snuifde Apollo. „Het kon je nooit schelen wat ik met andere vrouwen uitspookte, totdat het om Tess ging. En nu kom je mijn appartement binnenstormen om me te vertellen dat ik de slechtste persoon op aarde ben vanwege Tess? Zie je niet in hoe fucked up dat is?“
Hij had gelijk. Meda had nooit iets opgehad met zijn vriendinnetjes of scharrels, maar ze had er nooit wat van gezegd. Zij bemoeide zich met haar eigen zaken, en hij met de zijne.
„Ja, nou, geen van die bimbo's was mijn beste vriendin. Het kon me niet schelen omdat ik niet constant boos op je wilde zijn. Zolang je Tess met respect behandelde, hield ik mijn mond.“
„Ah, dus hier komt de waarheid eindelijk naar boven. Tess betekent meer voor jou dan je eigen broer, je eigen vlees en bloed.“
Meda rolde met haar ogen. „Verdraai mijn woorden niet, Pollo. Jullie betekenen allebei de wereld voor me.“
„Mm, nee, ik denk dat je ongelijk hebt.“ Apollo keek zijn zus strak aan. „Ik denk dat ze meer voor je betekent. Als ik ook maar half zoveel voor je betekende als Tess, zou je me niet als een sloopkogel aanvallen. Dan zou je met me willen zitten voor een normaal gesprek, in plaats van me te bedelven onder beschuldigingen.“
„Ik gooi niet met beschuldigingen!“ protesteerde Meda. „Ik spreek de waarheid die jij niet wilt horen!“
„Nou, hier is wat waarheid die jij niet wilt horen, lieve zus. Ik ben er klaar mee om altijd maar jouw schaduw te zijn.“
„Wacht... wat?“ Meda was in de war. „We hebben het nu niet over ons, broer. We hebben het over Tess.“
„Nee, ik ben er klaar mee om over haar te praten. Je wilde de harde waarheid, dus hier is hij. Ik hou van je, Meda. Maar je bent een gigantische bitch als het om ijshockey gaat. We moeten het altijd op jouw manier doen. Je luistert nooit als ik een idee heb. Je denkt dat je helemaal geweldig bent, puur omdat je de eerste vrouw bent die de NHL heeft gehaald.“ Meda was met stomheid geslagen. Ze had Apollo nog nooit op zo'n manier tegen haar horen praten.
„Pollo...“
Hij stak een hand op om haar de mond te snoeren.
„We spelen al samen sinds we vier jaar oud waren. We hebben nog nooit zonder elkaar gespeeld of in verschillende teams gezeten. Ik leef al in jouw schaduw sinds we klein waren. Zelfs Baba had tijdens trainingen en wedstrijden meer oog voor jou dan voor mij.“
„Schaduw... wat... Pollo, ben je gek geworden?“
„IK BEN NOG NIET KLAAR!“ Meda's mond viel open. „Als mensen het over mij hebben, hebben ze het altijd ook over jou. Ik ben nooit gewoon Apollo Dakiedes, een ijshockeyer van wereldklasse. Ik ben de tweelingbroer van Andromeda Dakiedes. De tweede helft van de Demolition Derby. De tragere helft. De standaard gozer. Degene die jou helpt om de grote superster te zijn, maar zelf nooit mag stralen.“
„Zo heb ik nog nooit naar je gekeken,“ zei Meda zachtjes. „Pollo, we zijn elkaars wederhelft. Alleen samen vormen we een geheel.“
„Dat geloofde ik vroeger ook, Meda. Maar nu niet meer. Niet na vanavond.“
„Wat probeer je daarmee te zeggen?“
„Ik zeg dat het tijd wordt dat ik de wereld laat zien wie Apollo Dakiedes echt is. Dat ik meer ben dan de tweelingbroer van mijn zus. En dat ik net zo geweldig ben zonder haar als mét haar.“
„Pollo,“ fluisterde ze. „Je... dat meen je niet. Het spijt me van dat gedoe met Tess. Ik hou niet meer van haar dan van jou. Je bent mijn broer. We hebben een baarmoeder gedeeld, je bent mijn andere helft!“
„Niet meer, Zus. Na vanavond gaan we ieder onze eigen weg. Trek de deur achter je dicht als je weggaat.“ Apollo liep weg en liet een verbijsterde Meda achter in zijn woonkamer.
Ze wist niet meer wat ze moest denken. Ze was hier gekomen om hem de les te lezen over Tess. Ze wilde uitvogelen hoe ze die twee weer bij elkaar kon brengen. Maar ergens was het gruwelijk misgegaan.
