Onbekende Toekomst
Auteur
Amelia Storm
Lezers
18.3K
Hoofdstukken
50
Samantha werd kwetsbaar geboren, te zwak bevonden om de erfenis van haar Alpha over te nemen. Zonder wolf, gevreesd en op zestienjarige leeftijd op de rand van verbanning, heeft ze altijd recht in de ogen gekeken van een leven dat haar vertelt dat ze er niet bij hoort. In een wereld waar kracht overleving definieert, kan elke stap haar alles kosten wat ze liefheeft.
Maar de Moon Goddess heeft andere plannen. Eén keuze, één gedaanteverwisseling, en Samantha's leven verandert voorgoed. Ze moet opstaan, verwachtingen tarten en bewijzen dat kracht niet altijd voor de hand ligt. Loyaliteiten worden op de proef gesteld, macht zal worden opgeëist, en het begrip 'thuis' zou wel eens meer kunnen betekenen dan ze ooit had durven dromen.
Hoofdstuk 1: Schaduw van de bloedlijn
SAMANTHA
Mijn vader is een wrede alfa — onvermurwbaar, meedogenloos en ronduit allergisch voor zwakte. In zijn ogen is zwakte niet zomaar een gebrek — het is een bedreiging. Een scheur in de fundering van de roedel. En ik ben die scheur. De weeffout in zijn bloedlijn. De last waar hij nooit om heeft gevraagd en die hij nooit heeft kunnen verkroppen.
De erfgenaam van een alfa hoort met elke ademhaling dominantie uit te stralen, met kracht in de botten gegrift en zelfvertrouwen in de ziel verweven. Ik kwam acht weken te vroeg ter wereld, breekbaar en happend naar lucht. De genezer dacht niet dat ik de nacht zou halen. Eerlijk gezegd dacht niemand dat.
Mijn vader wilde me in het bos achterlaten. Hij zei dat het beter was om de rogues af te laten maken waar de natuur aan was begonnen. Laat hen de schande het zwijgen opleggen voordat die kon opgroeien.
Maar mijn moeder stond tussen mij en de dood in, haar lichaam trillend, haar ogen vlammend. Ze daagde iedereen uit om me ook maar aan te raken. Daagde hem uit om tegen haar in te gaan. Haar verzet was de enige warmte die ik ooit heb gekend, in een wereld die al had besloten dat ik het redden niet waard was.
En zelfs nu, jaren later, leef ik in de schaduw van dat moment — ongewenst geboren, opgegroeid onder een vergrootglas en er constant aan herinnerd dat overleven nog geen acceptatie betekent.
Hij laat me nooit vergeten wat ik voor hem ben: een schande. Een smet op zijn bloedlijn. Hij heeft het meer dan eens gezegd: als de alfakoning in zijn schoenen had gestaan, had hij mijn nek gebroken op het moment dat ik mijn eerste adem haalde. Geen aarzeling. Geen genade. Alleen stilte waar mijn schande was geweest.
Mijn zestiende verjaardag hangt me boven het hoofd als een vonnis. Twee weken. Meer tijd heb ik niet om te bewijzen dat ik erbij hoor. Elke nacht bid ik tot de Maangodin, en smeek ik haar om de wolf in me te ontwaken. Zonder haar ben ik niets. Geen rang. Geen stem. Slechts een holle naam die achter de ruggen om wordt gefluisterd. Een schaduw die achter de roedel aan sleept, er nooit echt een deel van.
Ik heb mijn moeder ervan overtuigd me te laten inschrijven op een menselijke middelbare school en een baan in een eetcafé te nemen, voor het geval dat. Voor het geval de Maangodin me de rug toekeert en ik alles wat ik ooit heb gekend moet achterlaten.
Zelfs mijn vader vond het goed. Hij zei dat het passend was. Hij zei dat werken in een eetcafé het enige is waar ik ooit goed voor zou zijn — aardappelkoekjes en koffie serveren aan mensen. Zo ziet hij mij. Niet als een dochter. Zelfs niet als een wolf. Slechts als opvulling. Een fout die wacht om uitgewist te worden.
„Bestelling voor tafel vijf,“ blaft Dennis, wiens stem als roestig metaal door mijn gedachten snijdt.
„Dat is Heathers wijk,“ mompel ik, met mijn blik op de vloer gericht, hopend dat ik onzichtbaar blijf.
„Ze heeft pauze,“ snauwt hij. „Dus schiet op, meid.“
Heather is de eigenares van het eetcafé, maar zodra ze uit het zicht is, verandert Dennis in een tiran. Hij is maar een kok, maar hij paradeert rond alsof hij de alfa van de keuken is, en deelt bevelen uit als mokerslagen. Hij kickt op controle, vooral over iemand zoals ik — een makkelijk doelwit dat niet van zich afbijt.
Ik pak het dienblad zonder protest. Ruziën zou alleen maar zijn ego strelen. Bovendien ben ik eraan gewend. Zelfs hier word ik niet gerespecteerd. Ik word getolereerd. Een schaduw die tafels afruimt en haar mond houdt.
Ik loop met het eten naar een zithoek vol sportjongens van school. Ze kijken niet op. Ze erkennen me niet. Hun gelach is luid, hun gesprekken zijn scherper dan nodig is. Waarschijnlijk plannen ze hun volgende vernederingsritueel voor een of andere pechvogel van een eerstejaars.
Ze zien me niet. En misschien is dat wel de veiligste plek om te zijn — ongezien, ongehoord, onaangeraakt.
Ik beweeg me door de school als een gedachte — stil, ongezien, onaanraakbaar. Ik ben een meester geworden in de kunst van onzichtbaarheid, en glip tussen gesprekken en door drukke gangen zonder een spoor achter te laten. Het is de enige plek waar ik kan ademen. De enige plek waar de storm van thuis me niet weet op te jagen.
Misschien zal alles veranderen zodra ik mijn wolf krijg. Misschien zal Vader me dan niet meer aankijken alsof ik een smet op zijn nalatenschap ben. Misschien zal ik eindelijk iets zijn waar hij trots op kan zijn — of in ieder geval kan tolereren.
Ik weet wat de prijs zal zijn. School zal voorbij zijn. Mijn baan in het eetcafé, verdwenen. De fragiele stukjes normaliteit waar ik me aan heb vastgeklampt, zullen me worden afgenomen. Maar als het betekent dat ik een plek in de roedel verdien, als hij het toelaat, is het het misschien waard.
Maar niets is ooit echt van mij, tenzij hij het toestaat.
En ik weet wat er daarna volgt. Op het moment dat ik achttien word, zal hij verwachten dat ik een mate vind. Voor een winstgevende alliantie die de roedel versterkt en de schande uitwist die ik sinds mijn geboorte meedraag. Roedelpolitiek verpakt in een trouwjurk.
En ik weet niet of dat een prijs is die ik bereid ben te betalen.
Misschien heeft de Maangodin iets anders in gedachten. Misschien ligt het geluk niet op de plek waar ik ben geboren.
Het eetcafé is stil vanavond, het soort stilte dat voelt alsof het de adem inhoudt. Naast Heather maak ik de toonbanken schoon en stapel ik stoelen op, in een poging bezig te blijven — in een poging geaard te blijven.
Dan, net als ik opkijk, snijdt een claxon door de stilte als een waarschuwingsschot.
Mijn maag draait zich om.
Ik weet al wie het is.
Het is Cole. Mijn broer. De trots van mijn vader, zijn perfecte creatie. Vier jaar ouder, en geboetseerd uit alles wat ik nooit zou worden. Vanaf het moment dat ik op mijn eigen benen kon staan, is hem geleerd om op me neer te kijken — en hij is er een meester in geworden.
„Schiet op, straathond,“ blaft hij vanaf de bestuurdersstoel.
Ik haast me naar de auto en glijd zonder een woord te zeggen op de bijrijdersstoel. „Bedankt, Cole,“ mompel ik, oppassend dat ik hem niet provoceer.
Hij snuift. „Voel je vooral niet gevleid. Moeder vroeg me om haar kleine lievelingetje op te halen, zodat je geen uur in het donker hoefde te lopen. Tegen een luna zeg je geen nee.“
Zijn woorden druipen van de minachting, en zijn stuk voor stuk een herinnering aan waar ik sta — en hoe ver ik altijd van zijn wereld verwijderd zal zijn.
Een paar minuten later stoppen we voor het roedelhuis. Ik wacht niet af of Cole nog iets wil zeggen — ik ben de auto al uit voordat hij me nog een belediging naar het hoofd kan slingeren.
Als ik bij mijn kamer kom, is mijn moeder daar al aan het wachten. Haar aanwezigheid is kalm en zacht — als een balsem waarvan ik niet wist dat ik hem nodig had. „Samantha, lieverd,“ zegt ze zachtjes.
„Hoi, mam. Hoe was je avond?“ vraag ik, terwijl ik probeer normaal te klinken.
„Het was goed, lieverd.“
„Stuur Cole alsjeblieft niet om me op te halen,“ zeg ik, terwijl ik probeer mijn stem stabiel te houden. „Ik kan prima wandelen sinds ik daar ben begonnen.“
„Samantha,“ antwoordt ze vriendelijk, „er zijn de laatste tijd te veel rogues gezien bij de grens en zelfs rond het dorp. Ik wil gewoon dat je veilig bent.“
„Ik ben nutteloos voor rogues,“ mompel ik. „Er is hier niets wat de moeite waard is om mee te nemen.“
Ze stapt dichterbij, haar blik zacht maar beslist. „Gun je moeder een beetje rust, in de wetenschap dat haar kind beschermd is.“
Ik knik en slik de brok in mijn keel weg. Dan voegt ze er haast voorzichtig aan toe: „Ik wil met je praten over je verjaardag.“
Haar woorden sturen een rilling over mijn rug. Mijn zestiende verjaardag. Het moment waarop alles zou kunnen veranderen — of uit elkaar zou kunnen vallen.
„Oké,“ fluister ik. „Ik wil geen feestje of zoiets. Ik wil gewoon naar de weide gaan en wachten. Wachten tot de Maangodin beslist of ik erbij hoor.“
„Als je het zeker weet,“ zegt ze, haar stem zacht maar doordrenkt met die onmiskenbare luna-autoriteit. „Maar ik geef je nog steeds een cadeau, geen weerwoord.“
„Mam, alsjeblieft niet,“ fluister ik, terwijl de wanhoop me de keel snoert. „Je hebt me net die tekenspullen al gegeven. Vader was woedend — ik dacht dat hij alles kapot zou maken.“
Ze wuift mijn woorden weg, haar stem stabiel, haast afwijzend. „Stil maar. Dat waait wel weer over.“
Maar ik aarzel. Ik weet hoe zijn woede eruitziet als die koud wordt — als die niet meer luid is, maar in iets veel gevaarlijkers verandert. Hij heeft me nooit geslagen, maar soms vraag ik me af of dat makkelijker zou zijn geweest. Blauwe plekken vervagen. Woorden niet. Ze boren zich diep naar binnen, als splinters in de ziel. Ze galmen na in de stilte, lang nadat het geschreeuw is gestopt.
Meestal kan ze hem kalmeren met een blik of een aanraking. Misschien temt de mate-band het monster inderdaad wel. Ze hebben al vaker dan ik kan tellen ruzie om mij gehad, maar ze vinden altijd weer hun weg terug naar elkaar. Ik heb gezien hoe hij naar haar kijkt alsof zij de zon is en hij slechts een planeet, gevangen in haar baan.
En misschien is dat waarom ik er nog ben. Niet omdat ik gewenst ben. Niet omdat ik het waard ben. Maar omdat haar liefde het enige schild is dat ik ooit heb gehad. Het enige dat tussen mij en hem in staat.
„Alsjeblieft, mam, niets extravagants,“ fluister ik, terwijl mijn stem het bijna begeeft. „Je weet wat ik wens. Het is het enige dat ik wil. Het enige dat telt.“
Ze glimlacht, maar er zit iets achter — iets breekbaars. Een sprankeling van verdriet, of misschien angst. Het verdwijnt weer snel, verborgen onder de warmte die ze altijd als een schild draagt.
Dan geeft ze me een speelse knipoog, haar stem zo zacht als neerdwarrelende sneeuw. „Ik weet dat ik geen Maangodin ben,“ zegt ze, „maar geloof me... je zult het geweldig vinden. En het heeft me helemaal niets gekost.“
Zelfs ik kan haar niet weerstaan. Ze heeft een manier om mensen naar zich toe te trekken — met zachte woorden, een rustige blik en een kracht die niet hoeft te schreeuwen. Iedereen buigt voor haar, niet uit angst, maar uit liefde. Ze is de ware luna, het kloppende hart van de roedel.
