De Deal
Auteur
Belle Reeves (with S. S. Sahoo)
Lezers
139K
Hoofdstukken
13
Hoofdstuk 1
AMELIA
Ik struikelde rechtstreeks bij de man op schoot.
De podiumlampen werden lichter, maar de luxe loge was nog steeds in duisternis gehuld en ik worstelde met mijn hakken. Ik hapte naar adem van schrik. Zijn eau de cologne overspoelde me. Het was een geur die bijna bekend rook, maar met een uniek, mannelijk tintje.
Het concertgebouw schepte altijd op over hun luxe loges en ik moest ze gelijk geven. Dit was de meest comfortabele stoel waar ik ooit in had gezeten.
Hij was stevig, warm en gespierd, maar toch ontspannen, al was het maar voor even. Daarna verstijfde zijn lichaam toen hij bekwam van de schrik dat ik op hem was geland, en hij duwde me zachtjes weg.
Zijn handen waren zacht en oefenden precies de juiste hoeveelheid druk uit op mijn armen. Hij tilde me op en zette me op de stoel naast hem, waar ik eigenlijk op had gemikt.
„Het spijt me ontzettend,“ fluisterde ik in zijn oor. Hij deinsde lichtjes terug.
„Het is oké,“ zei hij, maar zijn stem klonk gespannen. Dat gaf aan dat het eigenlijk helemaal niet oké was.
Ik richtte mijn aandacht weer op het orkest. Ik was hier voor de muziek, niet om vrienden te maken. En zodra de eerste noot klonk, was ik mijn schaamte helemaal vergeten.
Of ik nu in een luxe loge zat of op de allerbelabberdste stoel in de zaal, de muziek nam me altijd mee naar een andere wereld.
En die ontsnapping had ik die avond wanhopig hard nodig.
BRADLEY
Ze viel rechtstreeks bij me op schoot. Letterlijk. Als ik het type was dat bad, wat ik niet ben, dan had ik dat als een teken gezien.
Ze overweldigde mijn zintuigen. Haar wilde haar bedekte even mijn gezicht, waardoor ik haar geur wel moest opsnuiven. Ze rook naar snoep.
En ze voelde hemels aan. Alsof haar kont speciaal voor mijn schoot was gemaakt.
Ik kon haar niet eens zien, maar ik was onmiddellijk opgewonden en duwde haar weg voordat ze het doorhad. Ik klemde mijn kaken op elkaar toen ze zowat in mijn oor fluisterde.
Het orkest nam plaats en wachtte vol spanning tot de dirigent zijn stokje zou heffen, maar ik keek niet naar het podium. Ik staarde naar de vrouw die naast me zat.
Ik keek nog steeds naar haar toen plotseling de lichten aangingen voor de pauze. Ze draaide zich naar me toe, haar zachte, bruine ogen sprankelden en haar krullen omlijstten haar prachtige gezicht. Ze keek me zo open en direct aan.
„Ik had niet verwacht dat ik vanavond geluk zou hebben, jij wel?“
„Pardon?“ Was ze me aan het versieren?
„Met deze kaartjes. Ze zetten de luxe loges nooit op de Wishlist.“
„Wishlist?“
„Je weet wel, als stoelen leeg blijven, geven ze die gratis weg aan het publiek. Het is een geweldig programma. Iedereen profiteert ervan. Geen enkele artiest wil immers voor een lege zaal spelen.
„En veel culturele instellingen hebben de mond vol van diversiteit en inclusie, maar je kunt niet alleen het speelveld gelijktrekken, je moet ook het publiek gelijktrekken.“
Ze schudde haar hoofd. „Oké, die beeldspraak is niet de beste, maar je snapt wat ik bedoel.“
Ze keek me aan alsof ze me nu pas voor het eerst echt zag. „Hoe ben jij aan je kaartjes gekomen als ze niet via de Wishlist zijn, doe je vrijwilligerswerk?“
„In zekere zin,“ antwoordde ik.
„Ik ook, voor het outreach-programma. Maar het is momenteel gewoon een gekkenhuis, ik kan de uren niet bij elkaar krijgen voor de gratis kaartjes.“
Ze gaapte. Ik bekeek haar wat beter en zag de donkere kringen onder haar ogen. Een deel daarvan was make-up, misschien gehaast aangebracht of wat uitgelopen. Maar een deel was ook overduidelijk pure vermoeidheid.
Het wekte een beschermend gevoel in me op; het zorgde er tegelijkertijd voor dat ik haar 's nachts wakker wilde houden.
Ze legde haar hand op mijn bovenbeen en ik reageerde onmiddellijk. Ik was maar wat blij dat het programmaboekje op mijn schoot lag. En ik besefte dat ze niet eens doorhad dat ze me aanraakte.
„Mag ik je programmaboekje even zien?“ vroeg ze.
„Misschien later,“ zei ik, net iets te bits. Ik had liever dat ze me onbeschoft vond dan een of andere engerd die opgewonden raakte van een simpele aanraking. Ik deed alsof ik volledig verdiept was in het programma. Vanuit mijn ooghoek zag ik haar mondhoeken omlaag trekken. Ik had haar gekwetst en voelde een steek van schuldgevoel.
Ik kreeg sterk de indruk dat ze het financieel niet breed had. Niet alleen omdat ze op de lijst stond voor gratis kaartjes, maar ook door de manier waarop ze gekleed was. Ze droeg een strakke tanktop, een slobbertrui en iets wat nog het meest leek op een tafelkleed dat tot rok was omgetoverd.
Het was de meest bizarre outfit die ik ooit had gezien, maar een vrouw als zij kon simpelweg alles hebben.
Maar zonder kleding zou ze er nóg beter hebben uitgezien. En dat was het enige waar ik aan kon denken tijdens de tweede helft van de voorstelling.
AMELIA
Ik genoot niet meer zo van de tweede helft van het concert als van het begin. De man naast me was ronduit prachtig. Hij had een kaaklijn die wel uit steen gehouwen leek te zijn, donkere ogen en gitzwart haar dat nonchalant over zijn voorhoofd viel.
Die pluk haar was het enige aan hem dat een beetje rommelig leek. Verder zag hij er tot in de puntjes verzorgd uit; het leek wel alsof zijn pak net vers gestreken was. Zijn stropdas zat perfect recht en zijn overhemd was kraakhelder wit.
Hij was ongelooflijk aantrekkelijk. Hij was ook een absolute eikel. Blijkbaar stelde hij het niet op prijs als mensen bovenop hem vielen. En daarna had ik het alleen nog maar erger gemaakt.
Ik ben dol op Brahms, maar het is vast geen toeval dat mensen zijn muziek draaien om hun kinderen in slaap te sussen. Ik was kapot, de muziek was prachtig, ik had de nacht ervoor geen oog dichtgedaan en...
Ik werd met een zucht wakker. Mijn hoofd rustte op een stevig, warm kussen dat bovendien heerlijk rook. De zaal werd steeds lichter. Heel even wist ik niet waar ik was, tot het ineens weer tot me doordrong.
Ik tilde mijn hoofd op van de schouder van de man. Er zat een donkere vlek op zijn colbert. Ik had op hem gekwijld!
„Heb je lekker geslapen?“ vroeg hij, met een stem die droop van het sarcasme.
„Het spijt me zo!“ flapte ik eruit, terwijl ik rechtop ging zitten en mijn mond afveegde met de rug van mijn hand. Ik probeerde de natte vlek op zijn colbert droog te deppen met het enige waar ik bij kon: de rand van mijn rok.
Ik keek naar hem op. Zijn kaaklijn was strak gespannen en hij klemde zijn tanden op elkaar, maar zijn ogen stonden wijd open. Ik volgde zijn blik naar mijn bovenbenen, die nu volledig bloot waren omdat ik zijn schouder probeerde schoon te vegen.
Gehaast trok ik mijn rok weer naar beneden. Hij nam een diepe, langzame ademhaling, alsof hij wanhopig probeerde zijn kalmte te bewaren.
„Het spijt me echt ontzettend,“ herhaalde ik.
„Maak je er maar niet druk om,“ wist hij door zijn opeengeklemde tanden uit te brengen. Hij stak zijn arm uit om op zijn horloge te kijken. Het leek wel van goud te zijn. Destijds had ik geen flauw idee dat het dat ook écht was.
„Oh mijn god, kijk hoe laat het is! Ik ga mijn bus missen.“ Ik stond zo abrupt op dat ik opnieuw half over hem heen struikelde. Dit keer ving hij me op bij mijn middel, waardoor hij voorkwam dat ik op de grond belandde.
Ik trok nog net geen sprintje naar de bus. Ik haalde het ruim op tijd, maar ik wilde eigenlijk gewoon zo snel mogelijk wat afstand tussen ons scheppen.
Toen de bus wegreed van de halte, realiseerde ik me dat ik niet eens zijn naam wist. Maar dat was waarschijnlijk ook het beste. Na de rampzalige afloop van deze avond betwijfelde ik ten zeerste of hij de mijne ooit nog wilde weten.
BRADLEY
Ze rende er vandoor als een onhandige Assepoester, al liet ze dit keer geen glazen muiltje of iets anders achter. Gezien haar gestuntel had me dat eerlijk gezegd niet eens verbaasd. Ze was één grote, schitterende chaos.
Zelf ben ik een man die orde en netheid enorm kan waarderen, maar er was iets fascinerends aan haar wervelende persoonlijkheid. Ik wist haar naam niet, maar ik was vastbesloten om daar achter te komen.
Voordat ik het concertgebouw verliet, besloot ik eerst de manager op te zoeken. „Kunt u me vertellen aan wie u mijn logetickets heeft weggegeven?“ vroeg ik.
Robin keek me verontschuldigend aan. „Mijn excuses, meneer Knight, dat doe ik normaal gesproken ook niet, maar u had aangegeven dat u vanavond niet aanwezig zou zijn.“
„Ik vroeg u wie er daarnet naast me zat,“ herinnerde ik haar.
„Amelia Donovan,“ antwoordde ze vliegensvlug. „Ze werkt hier praktisch. Ik zou die stoelen echt niet aan de eerste de beste weggeven. Ze doet hier zo ontzettend veel, of tenminste, dat deed ze altijd totdat…“ Ze leek opeens te beseffen wat ze allemaal zei en stopte abrupt met ratelen.
„Ik heb een eenmalige uitzondering gemaakt, meneer. Ik beloof u dat het niet weer zal gebeuren.“
„En wat nou als ik wil dat het wél weer gebeurt?“ vroeg ik.
Haar ogen werden groot van verbazing.
„Zorg ervoor dat ze die stoel de rest van het seizoen krijgt. Ik zou het erg op prijs stellen als u haar dat laat weten.“
„U kunt het haar morgen ook zelf vertellen. Ze geeft dan namelijk een projectpresentatie voor de adviesraad.“
