Het IJs Breken
Auteur
Kiara Colón
Lezers
731K
Hoofdstukken
46
Bexley Evans leeft voor het ijs en geeft alles voor het kunstschaatsen. Al jaren is ze in stilte verliefd op Michael, de charismatische aanvoerder van het ijshockeyteam van haar universiteit — totdat die crush haar het ondenkbare kost. Michael is het vriendje van haar zus, en haar verlangen naar hem versplintert een band die Bexley nooit had willen verbreken. Jeremiah Redd, de beste vriend van Michael en de sterkste verdediger van het team, komt uit Tennessee om zijn eigen ijshockeydromen en een plek op het nationale toneel na te jagen. Hij is bovendien al veel langer verliefd op Bexley dan ze beseft. Gevangen tussen loyaliteit, ambitie en weggestopte gevoelens, kent Jeremiah één waarheid die zij nog niet ziet: ze schaatst richting de verkeerde man — en de ware man heeft al die tijd al aan haar zijde gestaan.
Hoofdstuk 1
„Langzaam en diep ademhalen. Focus,“ zei de coach van Bexley steeds weer met een zachte, maar besliste stem. Bexley volgde haar aanwijzingen netjes op. Ze sloot haar ogen en concentreerde zich op haar taak.
De keiharde ijsvloer onder haar voeten bood haar de nodige steun. Ze glipte soepel over het ijs op haar schaatsen en gaf werkelijk alles tijdens de training.
Het was haar laatste jaar op de universiteit en het seizoen kwam snel dichterbij. Dit betekende dat agenten en coaches uit de professionele kunstschaatswereld zouden langskomen om nieuw talent te zoeken. Ze hoopte maar dat ze haar zouden opmerken. Meedoen aan de Olympische Spelen was immers altijd al haar grootste droom geweest.
Bexley Evans was nog maar vier jaar oud toen haar ouders haar eerste paar schaatsen gaven. Ze hadden haar geadopteerd toen ze pas twee was. Ze leerden haar schaatsen op het bevroren meer achter hun enorme landhuis in Connecticut.
Studeren aan een universiteit dicht bij huis en bij haar familie was wat ze altijd al wilde. Ze was haar ouders erg dankbaar dat ze haar een warm thuis hadden gegeven.
Het volgen van hun favoriete ijshockeyteam was een grote hobby van haar en haar ouders. Ze droomde ervan haar doel te bereiken en een professionele kunstschaatsster te worden. Met veel gemak en precisie voerde ze de choreografie uit die ze de hele zomervakantie had geoefend. Ze had echt geluk gehad dat ze een ijsbaan had gevonden waar ze door kon blijven trainen.
De zachte muziek uit de kleine radio bij de bankjes was haar trouwe metgezel. De muziek liep perfect synchroon met haar bewegingen en haar sprongen.
„Goed gedaan, Bexley. Je moet alleen nog wel echt aan je sprongen werken. Je landt nog wat te zwaar op het ijs,“ zei Annah Cortéz, haar coach. Bexley liep naar haar toe nadat haar dans was afgelopen.
Het jonge meisje met het bruine haar slaakte een diepe zucht. „Dat dacht ik al. Zelfs thuis ging het erg moeizaam. Ik snap echt niet waarom ik vergeten ben om die beweging goed te oefenen tijdens mijn vakantie,“ antwoordde ze. Ze klikte de beschermers op haar schaatsijzers zodra ze van het ijs stapte. Ze wist dat het de hoogste tijd was voor het ijshockeyteam van hun school om te gaan trainen.
Bexley bleef meestal wat langer hangen, omdat ze naar de jongens wilde kijken. Ze wilde vooral een glimp opvangen van hun teamaanvoerder, Michael Ricci. Ze genoot er enorm van om te zien hoe hij als een ware expert met zijn hockeystick over het ijs vloog. Hij raakte de puck moeiteloos en schoot deze recht in het doel.
Maar waar ze het allermeest van hield, was zijn donkere haar. Zijn haar viel in zachte golven die achteloos achter zijn oren waren gestopt. Ze hield ook van zijn ijsblauwe ogen, die recht in je ziel leken te kijken. Michaels lippen waren smal, maar ze zagen er goed genoeg uit om ze te willen zoenen.
Zijn lengte was iets wat haar nog meer in hem aantrok. Ze schatte dat hij minstens 1 meter 85 was. Dat was enorm lang vergeleken met haar eigen bescheiden lengte van 1 meter 57. In haar ogen was hij werkelijk perfect.
Ze ging op de houten bank zitten en trok haar zachte roze trui aan. Ze wachtte vol spanning op het team en ze werd niet teleurgesteld. De jongens kwamen enkele seconden later het ijs op. Hun ijshockeyshirts hadden de teammascotte op de borst en hun achternaam op de rug. De shirts waren vlekkeloos en zaten als gegoten.
Bexley zette haar bril af. Het montuur verborg normaal gesproken haar zeldzame groene ogen. Ze trok het elastiekje uit haar strakke knot. Ze liet haar haar losjes op haar schouders vallen terwijl ze opstond van de bank. Ze leunde nonchalant tegen de lage muur en hoopte vurig dat hij haar zou opmerken.
„Tot morgen, oké?“ zei Annah. Ze klopte bemoedigend op Bexleys rug voordat ze de ijsbaan verliet.
„Kom op, schatje! Je kunt het!“ hoorde ze Brooklyn aan de andere kant van de ijsbaan roepen. Brooklyn was haar zusje, dat ook door haar ouders was geadopteerd. Bexley was helemaal niet verrast dat ze daar stond. Brooklyn was namelijk de vriendin van Michael. Het was heel normaal dat ze bij al zijn trainingen en wedstrijden kwam kijken.
Ze leken wel voor elkaar gemaakt te zijn. Maar Bexley kon alleen maar stilletjes hopen dat Michael op een dag ook oog voor haar zou hebben.
Gedesillusioneerd besloot ze om weer naar buiten te gaan. Precies op dat moment merkte ze dat iemand naar haar keek. Ze wierp een snelle blik op het team. Jeremiah Redd zwaaide met een brede glimlach naar haar. Iedereen op de campus kende hem als „Jezzah.“
Hij was hun allerbeste verdediger en de beste vriend van Michael. Hij zag er ook zeker niet verkeerd uit, volgens de meeste meiden op de universiteit. Jezzah kwam uit een klein stadje in Tennessee. Hij had een sportbeurs binnengesleept. Dit gaf hem de unieke kans om een geweldige ijshockeyspeler te worden.
Bexley vond hem ontzettend aardig, normaal en heel oprecht. Het meisje dat hem als vriendje zou krijgen, mocht echt van geluk spreken.
Ze liep het gebouw uit en wandelde rustig naar haar auto. Terwijl Brooklyn na haar eindexamen een gloednieuwe Tesla had gekregen, had Bexley alleen om een glanzende blauwe Kever uit 1970 gevraagd. Ze had gezegd dat dit absoluut haar droomauto was.
Het blonde haar van haar zus was altijd in een korte, hippe bob geknipt. Brooklyn was dol op het dragen van veel make-up rond haar grote, amberkleurige ogen.
„Bexley!“ hoorde ze haar opeens roepen. Brooklyn vloog haar om de hals zodra ze haar had ingehaald. „Het spijt me zo dat ik je training heb gemist. Ik weet dat ik had beloofd om te komen, maar ik was een beetje druk.“
Brooklyns gezicht straalde helemaal. Dit gaf Bexley sterk de indruk dat ze druk was geweest met iets waar Bexley liever helemaal niets over wilde weten. Ze kon er niet omheen draaien, de zussen konden het prima met elkaar vinden. Brooklyn was echter een wilde en vrije meid. Bexley was daarentegen altijd kalm en ingetogen. Ze was erg op zichzelf gesteld.
Ze hielden elkaar mooi in evenwicht binnen het gezin. Bexley was enorm dankbaar dat ze zo'n fijne zus had. Ze hield meer van Brooklyn dan wie dan ook van een zus of broer kon houden.
„Dat is echt te veel informatie, Brooks!“ lachte ze. Ze noemde haar bij haar troetelnaam terwijl ze haar hoofd schudde.
„Sorry. Het is gewoon dat hij zo...“
„Hou op!“ Dit keer probeerde Bexley haar irritatie te verbergen. Omdat ze Michael zelf zo leuk vond, wilde ze liever niet horen hoe gelukkig het stel wel niet was. Ze wilde niet constant herinnerd worden aan het feit dat ze geen schijn van kans bij hem maakte.
Brooklyn keek haar verrast aan en trok haar wenkbrauwen vragend op. Ze was benieuwd waarom Bexley opeens zo vanstreek was.
„Het spijt me. Ik beloof dat ik er de volgende keer echt bij ben,“ glimlachte ze terwijl ze Bexleys hand vastpakte. „Ik zag trouwens hoe Jezzah net naar je keek. Is hij niet ontzettend schattig? Met zijn zuidelijke charme kan hij echt elk meisje om zijn vinger winden, vooral met dat leuke accentje van hem.“
Bexley rolde overdreven met haar ogen. Ze draaide zich om en liep weer verder richting haar Kever. „Dat heet een Southern drawl. En ja, hij is best schattig, maar hij is absoluut niet mijn type.
„Bovendien wil ik nu nog helemaal niet aan daten denken. Het enige wat ik wil, is dit laatste jaar van de universiteit doorkomen. Ik moet me focussen om gescout te worden voor de pro's.“
Brooklyn kreunde luid en stampvoette theatraal achter haar aan. „Ik weet het wel, stomme nerd! Maar het is je laatste jaar op de campus. Geniet toch eens een beetje van het leven. Je gaat me binnenkort verlaten en dan zit ik hier nog een heel jaar vast.“
Bexley schonk haar een warme glimlach. Ze nam haar kleine zusje even stevig in de armen. „We houden natuurlijk gewoon contact. En wat die talentscouts betreft, ik weet echt niet of ik wel zoveel geluk zal hebben. Voor hetzelfde geld sta ik hier de rest van mijn leven in de supermarkt.“ Ze grinnikte zachtjes om de sfeer wat te verlichten.
„Ik hou van je. Dat weet je toch wel?“ vroeg Brooklyn zacht.
„Ik hou ook van jou. Meer dan van wat dan ook ter wereld,“ antwoordde Bexley.
Ze opende het portier van haar autootje en wilde net instappen. Toen hoorde ze Michaels stem opeens bij de ingang van de ijsbaan. Hij kwam op Brooklyn afgerend. Hij nam haar stevig in zijn armen en gaf haar een hartstochtelijke kus.
Bexleys hart kromp ineen bij die aanblik. Het deed pijn omdat ze zelf zo verliefd op hem was, maar ook omdat ze er zo naar verlangde om zelf zo'n intense liefde te ervaren.
Het was alleen ontzettend jammer dat die ene persoon al bezet was. En nog wel door haar eigen zusje.
Ze zette snel een neppe glimlach op en wendde haar blik af. Ze had helemaal niet doorgehad dat Jezzah vlakbij stond. Hij keek haar aan met een ontzettend zachte blik in zijn ogen.
„Ik moet er echt vandoor. Fijne dag nog, jongens!“ riep ze. Daarna keek ze nog even naar Brooklyn. „Zie je thuis. Zorg dat je niet te laat bent, anders worden pap en mam weer boos.“ Ze liet zich haastig op haar autostoel vallen en startte de motor. Ze reed soepel achteruit het parkeervak uit.
Zodra ze allemaal uit het zicht van haar binnenspiegel waren verdwenen, terwijl Brooklyn Michael nog eens kuste, liet ze haar tranen eindelijk de vrije loop. Met de dag verloor ze een beetje meer hoop.
