Na zonsondergang
Auteur
Laura Venus
Lezers
16.0K
Hoofdstukken
34
Na een pijnlijke relatiebreuk ontvlucht Alice de chaos van de stad om een vervallen huisje in een slaperig dorpje op te knappen. Het project moet haar een frisse start geven—maar tussen de afbladderende verf en het overwoekerde onkruid voelt ze zich meer verloren dan ooit.
Dan ontmoet ze de man die ze inhuurt om de tuin te herstellen: nors, stil en veel te goed in het bewaren van afstand. Hij is het soort mysterie dat haar verleidt om dieper te graven. Terwijl de dagen verstrijken en de tuin langzaam tot bloei komt, groeit er ook iets tussen hen—teder, onverwacht en helend op manieren die ze geen van beiden hadden voorzien.
Want soms schieten de mooiste dingen wortel zodra je stopt met wegrennen.
Hoofdstuk 1: Sundown Manor
ALICE
De oude, krakende taxi reed naar de ingang van een groot, vervallen huis dat uitkeek over de vallei beneden. De chauffeur stapte uit en deed de deur open voor Alice. Ze zuchtte toen ze op de knisperende steentjes van de oprit stapte en over de heuvel, de vallei en ten slotte naar het huis keek.
Sundown Manor. Het zag er precies zo uit als ze zich herinnerde van de bezichtiging, misschien wat somberder nu de zon al onder was.
„Denkt u dat u hier op uw plek zult zijn?“ vroeg de chauffeur haar, terwijl zijn stem net iets te bezorgd klonk.
„Ik denk het wel, en het is maar voor een jaar, totdat het huis klaar is,“ antwoordde Alice aarzelend, zich afvragend of hij haar iets duidelijk wilde maken of niet.
„Zet u het binnenkort weer te koop?“ vroeg de man, terwijl hij naar haar twee koffers en de norse blik op haar gezicht keek.
„Zo snel mogelijk,“ zei ze met een lachje zonder vreugde.
„Tja, ik rijd hier al meer dan veertig jaar mensen rond. De meesten lijken erg blij om hier te zijn. Misschien kunt u dat ook zijn.“ Hij trok zijn wenkbrauwen op een vaderlijke manier naar haar op, wat haar een tel of twee hoop gaf voordat die hoop weer verdween.
„Ik hoop het,“ antwoordde ze, terwijl ze probeerde niet te pessimistisch te klinken.
Haar ogen gleden langs de chauffeur naar het stadje onderaan de heuvel, Badger’s Rest. Ja, het was een prachtige plek. Het paste precies bij de oubollige schilderijen aan de muur van haar oma. Maar Alice was geboren en getogen in de stad en had het grootste deel van haar leven een erg gejaagd bestaan geleid.
De gedachte om op een plek als deze te wonen, leek voor korte tijd prima, maar ze zou hier absoluut niet langer blijven dan nodig was. „We zullen wel zien,“ voegde ze er afwimpelend aan toe, terwijl ze haar portemonnee pakte om te betalen.
„Ik neem alleen contant geld aan, mevrouw!“ zei de chauffeur met een grote lach. „Er zijn hier niet veel plekken die creditcards accepteren.“
Nadat ze de chauffeur had beloofd dat ze hem zou betalen als hij haar een pinautomaat kon wijzen, vertelde hij haar dat hij morgen wel even langs zou komen zodat ze zich eerst kon installeren voor de nacht.
Ze rolde haar koffers naar binnen met een zwaar gevoel in haar maag. De oude plek rook naar schimmel en aarde, en de verf bladderde van de deurpost.
Dit is dus waar ik de komende maanden verblijf…, dacht ze, terwijl ze uit het raam naar de verdorde tuin keek. In het donker was deze nauwelijks te zien. Ze keek snel weg, proberend er niet aan te denken hoe triest het er bij vol daglicht uit zou zien.
Ze sjokte de trap op en vond haar weg naar de grote slaapkamer. Ze nam geen tijd om haar omgeving in zich op te nemen, legde schoon beddengoed op het bed en viel snel in slaap.
Plotseling schrok ze wakker. Het duurde even voordat ze iets in het donker registreerde. Inmiddels was het vreselijk hard gaan regenen, en het kletterde zo hard op de ramen en het dak dat ze bang was dat het zou instorten.
Er is geen onweer, toch? Beneden hoorde ze een geluid. Dat kon de regen niet zijn, of wel?
Het geluid was zacht, maar duidelijk aanwezig. Een soort van—gekrijs? Ze tastte naar de lamp op haar nachtkastje. Wat is dat? Zouden er ratten in zo'n huis zitten? Waarschijnlijk wel, dacht ze, terwijl de moed haar in de schoenen zonk.
Ze pakte haar telefoon, deed de zaklamp aan en liep de trap af. Als ik straks een bende ratten in mijn keuken zie dansen, wat moet ik dan doen?
Ze gluurde de hoek om naar de keuken. Er leek niets mis te zijn, behalve het complete gebrek aan stijl en hygiëne. Haar zaklamp weerspiegelde in het raam, en door het felle licht moest ze met haar ogen knijpen.
Als er niets aan de hand is, wat hoorde ik dan net? Net toen ze de woonkamer nog een laatste keer bekeek en met haar licht in de hoeken en de ruimtes achter de meubels scheen, liep ze langs de dubbele achterdeuren.
De houten deuren hadden hoge glazen ruiten, die nu zwart zagen door de nacht en de regen, en de duisternis erachter weerkaatste haar eigen licht naar haar terug. Ze hield haar telefoon omhoog, en in de plotselinge schittering stond er een figuur afgetekend tegen het glas.
Lang, donker, met iets dat bewoog en krijste in zijn uitgestoken hand. Alice gilde. Ze stapte naar achteren en viel over een grote staande lamp heen.
De gedaante achter het raam bewoog naar haar toe, dichter bij het raam, terwijl het ding in zijn hand nog steeds in het donker fladderde en jammerde. „Nee!“
Ze strompelde blindelings naar achteren, waarbij haar hak achter de rand van het vloerkleed bleef haken. Haar hand greep zonder na te denken het gordijn vast, in een poging om zichzelf op te vangen.
De gordijnrails rukte los van de muur. Schroeven en stukjes roest vielen naar beneden, en de rails zwaaide omlaag met haar volle gewicht erachter, waardoor hij de glazen deuren schuin raakte. Het raam versplinterde.
Het geluid was oorverdovend. Hout brak in stukken. Het glas barstte naar buiten in een regen van scherpe scherven, waarna de regen en de nacht naar binnen stroomden. Alice gilde opnieuw en gooide haar armen over haar hoofd terwijl de glasscherven over de vloer gleden.
Ze krabbelde snel weg en gleed over kapot glas en stof, totdat ze de hoek van de kamer raakte. Ze drukte zich erin vast, met haar knieën opgetrokken en haar handen over haar hoofd geklemd, terwijl ze in korte, paniekerige teugen naar adem hapte.
„Hallo—?“
Een gedaante sprong door de kapotte deuropening. Te snel. Te dichtbij. Ze gilde en schopte wild om zich heen, er nu zeker van dat ze gelijk had gehad, dat ze te traag en te dom was geweest, en dat deze seriemoordenaar haar hier en nu zou afmaken.
„Kalmeer een beetje, alsjeblieft?“
Het fladderende, krijsende ding vloog de kamer in achter hem aan, waarbij de veren in het licht opstoven. Het gleed over de tegels terwijl de vleugels woedend sloegen, verontwaardigd, furieus en heel erg levend. Een haan.
Alice had het amper door. Haar hart bleef bonzen, haar handen omhoog, en ze zette zich schrap voor wat er ging komen.
„Hij was losgebroken,“ zei de man snel. „Ik hoorde hem in de tuin en ging erachteraan—ik dacht er niet bij na—Jezus, wil je even kalmeren?“
Het duurde een seconde. Misschien twee. De man draaide zich even van haar af en deed de lichten in de keuken aan.
Alice gluurde van onder haar handen vandaan. De haan was nu stil en uit het zicht. De man zat voor haar op zijn hurken met zijn handen onschuldig omhoog gehouden. Hij droeg een kletsnat flanellen overhemd en een vale spijkerbroek, en zijn bruine haar zat in de war, wat water op haar vloer druppelde.
Hij staarde haar aan. „Het is maar een kip.“
De verontwaardiging groeide in Alice. „Ik schrok niet van de kip.“ Het was een halve leugen.
„Jij stond voor het raam,“ ging ze verder, nu trillend, terwijl haar angst overging in woede. „Je was aan het krijsen en zwaaide met iets in je hand—wat dacht je dat ik zou denken?“
Hij blies hard uit en streek met een hand door zijn haar. „Tja, ik had niet verwacht dat je in je hysterie door het raam zou springen.“
Dat was de druppel. Alice lachte één keer: kort, schril, hysterisch. „Je probeerde in te breken. Wil je nu alsjeblieft heel snel mijn huis uit gaan?“
„Ik was niet—“
„Eruit.“
De man ging rechtop staan, irritatie zichtbaar in zijn blik. „Het was niet mijn bedoeling om je bang te maken. Je had ook gewoon de lichten aan kunnen doen. Je hoefde niet als Scooby Doo met je zaklamp rond te sluipen.“
Het lef van deze man om HAAR te vertellen hoe ze zich moet gedragen. „Misschien zijn de vrouwen hier gewend aan vreemde mannen die ’s nachts door hun raam gluren, maar ik niet. Waarom ben je hier nog steeds?“
Ze stond op en veegde met trillende vingers haar knieën schoon. „Ga naar buiten voordat ik de politie bel en je in de gevangenis laat gooien.“
Het gezicht van de vreemde man vertrok even. Denkt hij dat dit grappig is, of is hij beledigd?
„Zou je de politie voor mij bellen?“
„Zou ik de politie bellen voor een vreemde die midden in de nacht mijn raam kapotmaakt en me probeert bang te maken met een vogel?“
„Ik heb jouw raam niet—“
„Eruit. Nu.“
„Ik kan je helpen met het opruimen van het—“
„Ben je doof? ERUIT!“
Ze begon hem weg te zwaaien om hem haar huis uit te jagen, terwijl hij opnieuw de palmen van zijn handen liet zien als teken van overgave.
„Oké, oké, ik was toch al niet van plan om te blijven voor het ontbijt.“
