De Chamberlain Dossiers Boek 4
Auteur
James F. Timmins
Lezers
16,7K
Hoofdstukken
34
Jack en Claire, een dynamisch duo met een achtergrond bij defensie en de politie, bevinden zich midden in een missie waarbij alles op het spel staat wanneer de dochter van de president wordt ontvoerd. Hun reis brengt hen van de serene stranden van Hawaï naar de bruisende straten van Jakarta, waarbij ze de strijd aangaan met dodelijke tegenstanders en een complex web van internationale intriges ontrafelen. Terwijl ze zich een weg banen door gevaarlijke confrontaties en verborgen waarheden aan het licht brengen, wordt hun band op de proef gesteld en worden hun vaardigheden tot het uiterste gedreven. Zullen ze de dochter van de president redden en de daders voor het gerecht brengen?
Hoofdstuk 1
Dossier Vier: Executive Princess
Proloog
ONBEKEND
Ze voelde de warme wind van de Stille Oceaan door haar haar waaien. De wind rook heerlijk naar de zee. De golven sloegen tegen de zwarte rotsen. Het water spatte als een koele nevel in haar gezicht.
Haar dunne zomerjurkje was helemaal nat en plakte aan haar huid. Hierdoor kon je haar strakke, mooie lichaam heel goed zien. Het liet niets aan de verbeelding over.
Ze glimlachte toen ze aan haar reis van het afgelopen jaar dacht.
Ze had over de wereld gereisd. Ze leefde van het geld dat ze van haar vorige werkgever had gespaard. Ze probeerde te bedenken wat ze nu met haar leven wilde doen.
Er waren veel opties voor een vrouw met haar talenten. Maar ze wilde iets anders en spannends doen. Het allerbelangrijkste was dat het heel veel geld moest opleveren.
In een klein dorpje in Brazilië ontmoette ze een vreemde man. Hij had haar de kans gegeven om haar dromen waar te maken.
Hij had een plan bedacht dat heel simpel maar slim was. Hij zou het ook kunnen laten lukken. Hij had alleen de juiste mensen nodig om het uit te voeren.
Hij vertelde haar dat zij een van de mensen was die hij nodig had.
Ze rekte haar slanke lichaam van een meter drieënzeventig uit en schudde haar bruine haar. Haar zachte haar was vroeger op schouderlengte. Het afgelopen jaar was het veel langer geworden en viel het nu tot halverwege haar rug.
Haar blauwe ogen hadden dezelfde felle kleur als de oceaan aan haar voeten.
Er was niet veel veranderd sinds ze uit de Verenigde Staten was gevlucht.
Ze had het gevoel dat ze misschien iets zachter was geworden. Ze werd niet meer gedwongen om vreselijke dingen te doen. Ze was eindelijk vrij.
Ze dacht terug aan vroeger. Ze besefte dat ze eigenlijk nooit echt vrij was geweest van de controle van anderen. Soms was ze zelfs het bezit van iemand geweest.
Maar vandaag luisterde ze alleen naar haar eigen wensen en dromen. Misschien was dat al een grote verandering.
Ze had nog steeds veel kennissen in de Verenigde Staten. Zij hielden in de gaten of de politie naar haar op zoek was.
Ze stond op de lijst van meest gezochte personen van de FBI. Maar ze hadden alleen een onduidelijke tekening van haar gezicht. Ze was een spook voor hen.
Toch vond ze het een beetje eng om terug te gaan naar de VS. Maar haar nieuwe identiteit was perfect.
Ze zou voorlopig nog voorzichtig zijn. Ze wist dat ze in de toekomst nooit meer terug zou kunnen keren als het plan eenmaal was begonnen.
Ze had haar hele volwassen leven in de Verenigde Staten gewoond. Toch voelde ze zich niet verbonden met het land. Ze was eigenlijk een vrouw zonder vaderland.
Nee, vroeger was ze misschien trouw aan mensen, maar nu niet meer. Geld was haar grootste drijfveer. De man in Brazilië had haar overtuigd. Ze was er klaar voor om haar deel van de afspraak na te komen.
Ze draaide zich om en liep over de scherpe zwarte rotsen. Ze wist dat de dikke zolen van haar sandalen haar voeten zouden beschermen.
Aan haar rechterkant spoot ineens water omhoog. Het werd door scheuren in de rotsen naar buiten geperst.
Het water zocht een uitweg voor de hoge druk. Dit kwam doordat de harde golven het water in de grotten onder de kustlijn duwden.
De waterstraal deed haar denken aan Old Faithful. Ze had die geiser alleen nog maar in documentaires gezien.
Het huis op de klif glinsterde. Het zonlicht weerkaatste in de vele ramen die naar de oceaan wezen.
De ramen zaten vlak achter een glanzend wit balkon. Het stak uit over de zwarte rotsen. Het leek op de boeg van een schip dat door hoge golven voer.
Er stond iemand bovenaan de trap op haar te wachten.
Terwijl ze naar de vrouw liep, voelde het alsof ze in een spiegel keek. Ze leken enorm veel op elkaar. Alleen had de andere vrouw prachtig, steil zwart haar.
Toen ze bij de vrouw aankwam, zei ze simpelweg: „Het is zover.“
***
JACK
Ik keek langs de kustlijn naar de pier. Deze pier deelde het lange strand van Old Orchard Beach in Maine in tweeën.
Midden in de hete zomer kwamen hier elke dag duizenden mensen. Ze bezochten de vele winkels in Main Street voor lekkere snacks.
Op deze bloedhete weekenddag waren er wel drie keer zoveel mensen als normaal.
Opeens leek de hele wereld stil te worden. Het was alsof alle strandgangers tegelijk diep ademhaalden.
Ik stond even stijf stil. Ik hoorde een knal en zag de ingang van de pier ontploffen. De vuurbal verduisterde de zon.
Het gebied rond de ingang van de pier was bedekt met een dikke zwarte rookwolk en brandende wrakstukken.
Er regende stukken hout op het strand. Het viel overal neer op mannen, vrouwen en kinderen.
Toen de echo van de klap wegebde, begon de menigte luid te gillen. Mensen renden in paniek weg van de chaos.
Een paar mensen renden juist naar de pier toe. Ze wilden helpen en zagen de grote ramp voor hun ogen gebeuren.
Mijn vriend Jason Wambaugh, een beer van een vent, en ik renden opeens op volle snelheid naar de pier terwijl de eerste golf van doodsbange mensen ons voorbij stormde.
Ik zag bloed op de mensen die we passeerden. Toen was er nog een ontploffing, net achter de resten van de ingang van de pier.
Het was een kleinere knal. Maar de mensen die wilden helpen, werden nu geraakt door splinters en brandend hout dat door de lucht vloog.
Er klonk nog een explosie vanuit het midden van de pier. Mensen werden de lucht in geblazen. Ze veranderden in levenloze, verbrande resten.
Ik zag misschien wel honderd mensen of meer op de pier. Ze renden naar het gebouw aan het einde. „Jezus, Jason, ze worden allemaal naar de club aan het einde van de pier gedreven.“
We begonnen te schreeuwen toen we dichterbij kwamen. Maar door alle kreten van angst en pijn, was onze stem niet te horen in deze nachtmerrie.
De grote nachtclub zat nu propvol mensen. Ze zaten vast als een kudde vee op weg naar de slacht. Sommigen sprongen van het einde van de pier in het ondiepe water om zichzelf te redden.
Een laatste ontploffing deed het strand trillen. De club van twee verdiepingen leek wel opgetild te worden door een vuurbal. Daarna viel het gebouw uit elkaar in miljoenen splinters van hout en bot.
In één klap gingen honderden mensen dood, alsof een lucifer in de wind werd uitgeblazen.
We kwamen aan bij de rand van het rampgebied. Het leek alsof de kreten om hulp overal vandaan kwamen.
Een zwaar brandend stuk hout lag op de benen van een jonge vrouw. Ze schreeuwde het uit van de pijn. Ik tilde het hout op en gooide het aan de kant. Haar benen waren zwaar verbrand, maar ze zou het overleven.
Ik liep verder de menigte in. Ik tilde planken en puin van de ene na de andere persoon af.
De verwondingen waren heel verschillend. Er waren gebroken benen en armen. Grote splinters zaten in de lichamen van mensen vast. Overal was zwart en brandend vlees.
Ik liep verder naar wat er nog over was van de pier. De grote houten palen staken uit de grond. Ze zagen eruit als de ribben van een grote dinosaurus. Ze hielden nu alleen de lucht nog maar vast.
Ik verschoof een groot metalen bord dat van Palace Playland was gevallen. Er lag een kind van ongeveer vier jaar oud onder. Haar schedel was gebroken en ze keek me aan met dode ogen.
Een vrouw bloedde hevig uit een wond op haar hoofd. Ze duwde me aan de kant en dook boven op het kind. Ik wilde helpen, maar het kind was dood. Ik moest de levende mensen helpen.
Er kwamen steeds meer mensen bij. De meesten droegen zwemkleding, maar er waren nu ook veel mensen in uniform.
Ze liepen langs me heen en hielpen zo goed als ze konden. Ze droegen mensen uit het brandende puin naar het plein in het dorp.
Ik keek naar mijn handen. Ze waren zwart van het roet, maar ook glad van het rode bloed. Het was mijn eigen bloed, en dat van de slachtoffers die ik probeerde te redden.
Ik draaide me om naar de zee en rende snel tien meter naar het eerste lichaam dat naar het strand dreef. Vlak achter haar was een man aan het vechten om zijn hoofd boven water te houden.
Ik pakte hem onder zijn armen vast en trok hem op het droge. Zijn benen waren gebroken, net als één van zijn armen. Maar hij ademde nog en leefde.
Ik keek weer naar de oceaan. Mensen probeerden de kust te bereiken. Jong, oud, mannen, vrouwen en kinderen. Ze hielden zich wanhopig vast aan het leven en probeerden hun hoofd boven water te houden.
Een paar mensen hielden zich stevig vast aan drijvend puin. Ze smeekten om hulp.
Toen ik terugging het water in, zag ik vanuit mijn ooghoek iets bewegen. Het lichaam van een vrouw dreef naar me toe. Ze lag met haar gezicht in het water. Haar lange zwarte haar spreidde zich uit en bewoog mee met de golven.
Haar bruine, gespierde lichaam kwam me ergens bekend voor. Ze bereikte de kustlijn en de golven draaiden haar om. Ik keek in de levenloze groene ogen van Claire.
Ik viel naast haar op mijn knieën en trok haar lichaam tegen me aan. Ik nam haar hoofd in mijn armen. „Nee, Claire, je mag me niet verlaten,“ huilde ik, terwijl ik het haar uit haar gezicht streek.
„Jack, word wakker, Jack, je droomt,“ zei Claire zachtjes in mijn oor terwijl ik bewoog in mijn stoel.
Ik deed mijn ogen langzaam open. Ik werd wakker uit mijn vreselijke nachtmerrie.
Die enge droom had me weer teruggebracht naar die dag in Old Orchard Beach. Het was de dag van de grootste ramp in het kleine dorp.
„Jack, gaat het goed, lieverd?“
Ik hoorde de bezorgdheid in haar stem, terwijl ik probeerde wakker te worden uit mijn droom. Ik voelde een traan over mijn wang rollen. Haar adem was warm in mijn nek toen ze dicht bij me kwam.
Een golf van troost en opluchting stroomde door me heen.
„Word wakker, we zijn er bijna!“ fluisterde ze blij.
***
We reden in een witte EcoCab. Dit is een soort milieuvriendelijke taxi op het eiland Oahu. Het was stil en comfortabel in de auto, vooral met het warme lichaam van Claire naast me.
We hadden al drie jaar een relatie, maar het voelde nog steeds bijzonder. Toen haar blote been de mijne raakte, kreeg ik nog altijd kippenvel.
Ze leunde tegen me aan om uit mijn raam te kijken. Ze probeerde de oceaan te zien toen we de beroemde Kalakaua Avenue opreden naar Waikiki Beach.
Ze draaide haar hoofd snel om. Haar haar viel over mijn gezicht als draden van zachte zijde. Ik rook haar zoete geur, ook al was het koud in de taxi door de airconditioning.
„Oh, sorry, Jack,“ zei ze. Ze merkte dat ze bijna op mijn schoot zat, omdat ze zo graag uit het raam wilde kijken.
Ik sloeg mijn arm om haar rug en trok haar heupen stevig tegen me aan. „Geeft niets. Ik kan je niet dichtbij genoeg hebben,“ zei ik, en ik hield haar nog steviger vast.
„Misschien kunnen we vandaag gewoon ontspannen in het hotel. Dan kunnen we wennen aan de nieuwe tijdzone,“ zei ze. Ze bracht haar gezicht dicht bij de mijne en kuste me zachtjes op de lippen.
We waren al twaalf uur lang wakker en aan het reizen. Daar zaten de tussenstops niet eens bij. Het was hier dan wel laat in de ochtend, maar ik was moe en stijf. Ik had echt een douche nodig.
Ik wist zeker dat ik niet zo lekker rook als Claire. Dat had ik waarschijnlijk ook nog nooit gedaan.
We reden langs een klein park en kwamen op het eenrichtingsgedeelte van Kalakaua Avenue.
We zagen hoge hotels die van glanzend glas waren gemaakt. Op de begane grond zaten allerlei verschillende soorten winkels.
Ik zag een Cheesecake Factory. Ik moest niet vergeten om Claire daar een keer mee naartoe te nemen.
Toen we langs Jimmy Buffett’s Margaritaville reden, zei de chauffeur: „Welkom op Waikiki Beach! Uw hotel is hier aan de linkerkant. De Big Kahuna staat daar aan de rechterkant om u te begroeten.“
Er stond een bronzen beeld van een man met een surfplank bij de ingang van een klein strand. Hij had tientallen felgekleurde bloemenkransen in zijn uitgestoken armen.
„Er is een camera die het beeld dag en nacht filmt. Dus vrienden thuis kunnen jullie voor de Big Kahuna zien staan.“
De taxi stopte voor het Hyatt Regency Waikiki Beach Resort, tegenover het beroemde standbeeld. De taxichauffeur haalde onze tassen uit de auto en gaf ze aan een vriendelijke piccolo.
Toen we uitstapten, voelden we meteen de hitte van september. Dit was een groot verschil met de koude taxi.
Er waaide een zacht briesje vanaf de felblauwe oceaan aan de overkant van de straat. Dat maakte de hitte goed te verdragen.
Ik keek omhoog naar de twee achthoekige torens van het Hyatt. Elke kamer had een balkon met vast een prachtig uitzicht. Het mooiste uitzicht was gereserveerd voor de bovenste kamers van het hotel, dat veertig verdiepingen telde.
We werden met onze koffers naar een lift begeleid. We gingen één verdieping omhoog naar de receptie.
Een mooie, blonde receptioniste met de naam Lily from Denmark op haar naambordje hielp ons inchecken.
„Het lijkt erop dat u een upgrade heeft gekregen, meneer en mevrouw Chamberlain,“ begon ze.
Ik glimlachte, maar ik verbeterde haar niet. Claire sloeg haar arm in de mijne.
„Pardon, maar ik heb niet om een upgrade gevraagd,“ antwoordde ik. Ik herinnerde me een upgrade in Boston die helemaal niet goed was afgelopen.
„We hebben een telefoontje gekregen van het kantoor van de president. Hij had duidelijke regels over uw kamer en rekening. Alles is geregeld,“ zei ze, en ze gaf me twee pasjes voor de deur.
„U heeft uw pasje nodig om met de lift naar uw suite te gaan. Vergeet dus niet om deze altijd bij u te hebben als u uw kamer verlaat.“
Claire pakte de pasjes en vroeg me: „Hoe ken jij de directeur van het Hyatt hotel?“
„Die ken ik niet,“ antwoordde ik.
De receptioniste antwoordde: „Oh, nee. Ik bedoelde de president van de Verenigde Staten. Hij heeft hier in de buurt een huis. Hij komt hier vaak met zijn familie eten als hij in de stad is.
Zijn kantoor heeft vanochtend gebeld. Hij heeft uw kamer veranderd in de presidentiële suite.“
„Dan moeten we hem maar bedanken,“ zei ik. „Heel erg bedankt, Lily.“ Daarna draaiden we ons om en liepen we achter de piccolo aan naar onze kamer.
„Ik kan wel een douche en een dutje gebruiken,“ zei Claire. We keken toe hoe de piccolo het pasje erin stak en op de knop voor verdieping veertig drukte in de lift.
„Nee, geen dutje,“ zei ik. „De eerste regel als je in een nieuwe tijdzone aankomt, is pas gaan slapen op je normale bedtijd. Je moet jezelf dwingen om in hetzelfde ritme te komen als de rest.“
„Dan kan je maar beter wat ideeën hebben om me wakker te houden,“ antwoordde ze met een ondeugende lach.
„Ik heb wel een paar ideeën, maar ik weet niet of we daarna nog wel wakker kunnen blijven.“
Claire begon hard te lachen. Ik lachte terug, want dat was het mooiste geluid dat ik kende.
***
De kamer was geweldig. Het was de helft van de bovenste verdieping en we hadden uitzicht over de grote Stille Oceaan.
De muren waren helderwit en versierd met allerlei kleurrijke Hawaïaanse kunst en foto's. De meesten waren van de grote kliffen en mooie uitzichten op het eiland.
De houten vloeren waren grijs, net als oud drijfhout. Er lagen kleine vloerkleedjes op, die leken op het bruine zand van de stranden in Waikiki.
De meubels waren supermodern. Ze hadden scherpe hoeken en er lagen zachte kussens op.
Mijn ogen volgden Claire terwijl ze het balkon op liep.
De wind kwam vanaf de zee helemaal veertig verdiepingen omhoog. Hij blies tegen de dunne stof van haar rokje. Het waaide mooi omhoog alsof het danste.
Een hardere windvlaag liet meer van haar slanke, bruine bovenbenen zien. Er is een god, dacht ik, terwijl ik de piccolo twintig dollar gaf en de deur achter hem sloot.
Ik liep naar het balkon en sloeg mijn armen om haar heen. Ik voelde de warmte van haar lichaam en rook haar zoete geur, waardoor al mijn zintuigen wakker werden.
„Je bent prachtig, Claire,“ zei ik, en ik hield haar middel steviger vast. Ik gleed met mijn handen onder haar shirt om haar strakke, platte buik te voelen.
„Ik hoop dat je dat altijd zult denken,“ zei ze. Ze leunde met haar hoofd naar achteren en haar haar viel over mijn schouders.
„Dat maak je makkelijk. Het is bijna middag. Laten we snel lunchen en daarna een lange strandwandeling maken.“
„Ik dacht dat je misschien wel wat TLC wilde?“
„Dat wil ik ook, maar ik denk dat ik daarna in slaap zou vallen. Dan zou ik de hele nacht wakker liggen. Laten we vandaag het hotel en het strand bekijken. Daarna blijven we vanavond gewoon lekker op onze kamer na een vroeg avondeten.“
„Oh, ja, dat vind ik een goed idee.“
„Mooi, trek die sexy nieuwe bikini met de sarong dan maar aan. Dan gaan we lekker wandelen op Waikiki Beach.“
Ze glimlachte en we pakten onze koffers uit. De komende dertig minuten waren we bezig om onze spullen netjes op te ruimen.
Ze ging naar de slaapkamer en kwam terug in een kleine, strakke, rode bikini. De randen waren van zwart kant met kleine touwtjes. „Waarom draag je lingerie naar het strand?“
„Dat doe ik niet,“ zei ze, want ze had me meteen door. „Je vindt het wel mooi, hè?“
„Ik vind het geweldig, je ziet er ontzettend sexy uit. Maar nu moet ik me echt even omkleden.“
„Waarom? Je ziet er goed uit.“
„Ja, nou, ik heb nergens een plek om mijn pistool te bewaren. Als jij daarin rondloopt, weet ik zeker dat ik vandaag nog iemand wil neerschieten.“
„Ah, zou je iemand voor me neerschieten?“
„Nou, je kent me. Ik ben niet echt snel jaloers.“
„Ik herinner me onze eerste date nog goed. Toen heb je die man in de bar geslagen omdat hij in mijn kont kneep.“
„Oh ja, hij maakte me ook echt kwaad. Nu ik eraan denk, ik had een wapen bij me en heb hem niet neergeschoten.“
„Dat had je misschien wel gedaan als ik je niet had weggesleept. Als ik toch een euro kreeg voor elke keer dat ik jouw kont heb gered.“
„Tja, iemand moet het doen,“ zei ik. Ik pakte haar bij haar middel en trok haar dicht naar me toe.
Ik voelde dat ik heel erg opgewonden raakte toen haar blote huid tegen de mijne kwam. „Blijven we dan toch maar binnen?“
Ze gleed met haar hand naar beneden en ging in mijn korte broek.
„Nou, wat dacht je ervan als ik je nu even verwen, en dat jij later voor mij zorgt? Trouwens, als je blijft staan, kan je daarna ook niet in slaap vallen,“ fluisterde ze in mijn oor.
Daarna begon ze mijn borst te kussen. Ze werkte langzaam naar beneden over mijn bovenlichaam. Ze maakte mijn zwembroek los en liet deze op de vloer glijden.
Ze nam me met haar zachte, maar stevige stijl. Het bracht me in extase. Het fijnste was dat Claire er altijd de tijd voor nam.
***
We liepen het hotel uit en gingen linksaf de drukke Kalakaua Avenue op. Ik had een plan in gedachten. Ik beloofde Claire dat we op de terugweg langs een paar winkels zouden gaan.
We kwamen aan bij onze eerste stop: Jimmy Buffett’s Margaritaville. De bar ging net open, maar we waren geïnteresseerd in het restaurant op het terras buiten.
We gingen naast de muur van het balkon zitten en keken naar de straat onder ons. Een enorme paraplu in de kleuren geel en groen beschermde ons tegen de felle zon.
We bestelden twee margarita's. Het was niet echt mijn favoriete drankje, maar we moesten ons aanpassen aan de omgeving. In Margaritaville drink je nu eenmaal margarita's. We bestelden ook gebakken ahi tonijn als voorgerecht.
Claire zat dicht naast me. Ik legde mijn hand om haar middel en trok haar nog dichter naar me toe. Ze leek elke dag wel mooier te worden.
We werkten al vier jaar samen. Daarvan hadden we nu al drie jaar een relatie.
Het leek erop dat we nooit even rust kregen.
Onze relatie was net begonnen, toen ik onze carrières bijna verpestte door een gevoel dat ik had. Het eindigde ermee dat onze baas op me schoot.
Claire liet toen zien wat een bijzonder mens ze was door vertrouwen in me te houden.
Ze stond voor me klaar toen ik de politiechef van Portland probeerde op te pakken. Ik probeerde haar te beschermen tegen de grote gevolgen, maar ze bleef me steunen.
Ze werd er eigenlijk gewoon kwaad om. Dit meisje hoefde niet beschermd te worden. Ze was stoer, sterk en heel erg loyaal.
Hoe verder ik in de zaak dook, hoe meer ik me besefte hoeveel haar steun voor mij betekende. Ik voelde me heel prettig bij haar.
Onze hapjes en drankjes kwamen snel, omdat er zo vroeg op de dag nog niet veel klanten waren. We dronken uit de glazen met zoutrandjes. We deelden het bord met de tonijn, die perfect rood van binnen was.
De serveerster kwam terug om onze echte bestelling op te nemen.
Op straat reed een speciale stoet voorbij. Voorop reed een politiemotor. Daarna kwam een zwarte SUV, een kleine limousine en nog twee politiemotoren.
„Beroemdheden,“ zei ik tegen Claire.
De serveerster reageerde op ons.
„Eigenlijk is dat waarschijnlijk de stoet van de First Lady. Ik hoorde dat ze in de stad is en de president zou hier over een paar dagen moeten zijn. Hij heeft een hotel op het eiland en een huis in de bergen.“
Ze glimlachte en nam onze bestelling op. Ondertussen verdween de stoet verderop in de drukke straat, midden in het normale verkeer.
Ik keek hoe de limousine de hoek omging richting Koko Crater. De zon scheen op de achterruit en zorgde voor een felle lichtflits.
Ik hield mijn hand voor mijn ogen, terwijl ik een ongemakkelijk gevoel kreeg.
JACK
We stonden op het warme zand van Waikiki Beach. We waren dichtbij de Big Kahuna. Het strand was zo vol, dat je niet naar de zee kon lopen zonder op een prachtig bruin lichaam te trappen.
De felblauwe oceaan strekte zich uit achter het strand. Je kon de bodem heel goed zien, alsof je door een raam keek. Dit bleef zo, hoe ver je ook de zee in zwom.
We liepen naar het warme water toe. We voelden de zachte golven zachtjes tegen onze enkels slaan.
De kustlijn liep aan allebei de kanten maar een paar honderd meter door. Het zat er vol met surfers en kinderen op skimboards.
„Niet bepaald een romantische plek,“ zei Claire.
Ik stapte bij een jonge jongen weg die aan het bodysurfen was. Hij stond op. Zijn buik was rood en ruw, omdat hij over de bodem van zand had geschuurd.
„Kom op, ik heb een idee,“ zei ik, en ik pakte haar hand vast. We liepen terug naar de straat. Onderweg stopten we even om onze sandalen en handdoek te pakken.
We staken de straat over naar ons hotel en riepen een taxi.
„Breng ons naar een strand met minder mensen,“ zei ik.
Een half uurtje later kwamen we aan bij Kualoa Park en reden een lange weg op. Het park was een groot gebied met ruw groen gras. Er stonden overal hoge palmbomen.
We reden langs een aantal parkeerplaatsen. Ze lagen aan een prachtig en stil zandstrand. Het strand strekte zich kilometerslang uit naar de horizon.
Ik bedankte de chauffeur toen we uitstapten. Hij gaf me het nummer van zijn taxibedrijf. Hij beloofde me dat er binnen tien minuten een auto zou zijn als we belden.
Ik keek uit over zee en vroeg hem naar het eiland dat een stukje uit de kust lag. Het eiland leek op een Chinese hoed.
„Ja, de Chinaman's Hat,“ antwoordde hij. „Dat is de naam die toeristen het geven. Lang geleden hakte Hi’iaka, de godin van de wolken, de staart van een draak af en gooide die in de oceaan.
Het eiland is een stukje van de staart van dat grote beest. Mokoliʻi is de echte naam van het eiland. Het betekent kleine hagedis.“
„Kan je erheen zwemmen?“ vroeg Claire. Ze hield haar hand voor haar ogen tegen de felle zon. De wind blies haar sarong om haar heen, waardoor je een glimp kon opvangen van haar slanke en bruine lichaam.
„Het is ongeveer een halve kilometer, dus niet te ver weg. De kustlijn van Mokoliʻi is bedekt met lavarotsen. Het is moeilijk om er te komen. Er is wel een uitzondering: in het noordwesten is een klein strandje.
Dat is de veiligste plek om op het eiland te komen. Het is net om de hoek die u daar in het noordwesten ziet,“ zei hij, en hij wees naar de westelijke kust.
„En hoe zit het met Jaws? Zit hij daar ergens verstopt?“ vroeg ik.
Ik ben opgegroeid aan de kust van Maine. We hadden daar genoeg haaien, maar het water in het noorden was te koud voor de echte grote menseneters.
„We hebben hier witte haaien, ja. Jaws,“ zei hij lachend, hoewel ik het niet zo grappig vond. „Die komen hier vooral in de zomer voor.
Ik zou me maar geen zorgen maken. Ik heb er de laatste tijd niks meer over gehoord. En anders had ik dat wel geweten, want mijn broer is kapitein bij de kustwacht. Maar toch, als u daar gaat zwemmen, moet u dit eigenlijk meenemen.“
Hij haalde twee snorkels en duikbrillen uit de achterbak. „Ze kosten maar twintig dollar per stuk. Er zijn heel veel mooie vissen in het koraal op weg naar Mokoliʻi.“
We kochten de spullen van hem en beloofden dat we zijn taxibedrijf weer zouden bellen als we weg wilden.
We draaiden ons om en liepen naar het strand. Claire pakte mijn hand vast.
Ze leunde tegen me aan en legde haar hoofd op mijn schouder. Haar prachtige haar streelde mijn nek.
Als er mensen voorbij waren gelopen, hadden ze vast gedacht dat ik lachte als een verliefde tiener.
Ik stopte en trok mijn shirt uit. Ik liet de handdoeken in het zand vallen. Daarna draaide ik me naar haar om en trok haar dichtbij me. Ik legde haar voorhoofd op mijn borst.
„Wat ben je aan het doen?“ fluisterde ze.
„Ik wil je haar tegen mijn huid voelen,“ antwoordde ik, terwijl ik zachtjes met mijn hand over haar achterhoofd streek.
We keken allebei naar Mokoliʻi. Onze ogen bekeken de glinsterende blauwe golven met het groene eiland op de achtergrond.
Er waaide een zachte wind over ons heen. Het voelde zacht en warm, alsof een minnaar in je nek ademde. Ik hield haar wat steviger vast. Ze kroop nog meer tegen me aan, doordat we allebei pure liefde voelden.
Ik wilde mijn gevoelens met haar delen, maar ik wilde de stilte en rust van dit moment niet doorbreken.
Het was een heel kort moment, maar ik zou het nooit meer vergeten.
Het geluid van de golven die zonder ritme op het strand sloegen…
De felle kleuren van het zonlicht dat glinsterde op het water…
De geur van de zoute zeewind die over onze huid blies en ons kippenvel gaf…
Het gevoel van het hart van een vrouw dat tegen mij aan klopte.
Ik moest uiteindelijk toch zeggen wat er in mijn hart zat. „Ik hou van je, Claire.“
Ze was even stil, en daardoor moest ik glimlachen. Ik wist dat ze net zo van dit moment genoot als ik.
„Dit zal ik nooit vergeten, Jack,“ zei ze. Ze draaide haar hoofd naar me op. „Ik hou ook van jou.“ Ze kuste me zachtjes op de lippen. Toen trok ze zich terug, maar ze hield mijn hand vast terwijl ze me naar de zee trok.
Het water was warm toen we erin liepen.
De bodem was hier anders dan het zachte zand op Waikiki Beach. Het lag vol met steentjes van de vulkaan. Ze zouden in onze voeten snijden als we geen sandalen droegen.
„Het verbaast me dat hij ons niet meteen een hele duikuitrusting wilde verkopen,“ zei ik. Ik spuugde in mijn duikbril en smeerde het uit over de glazen.
„Waarom deed je dat?“ vroeg Claire.
„Ik heb geen idee, maar ik zag Hopper dat doen in de film Jaws.“
„Ben je geobsedeerd door die film?“
„Op het zwemmen met O-benige vrouwen,“ zei ik lachend.
„Wat zeg je?“
„Sorry, dat komt uit die film. Laten we gaan,“ antwoordde ik. Ik zwom aan de oppervlakte en keek naar de prachtige vissen die onder me in het koraal doken.
De vissen waren mooi en helemaal niet bang toen we over ze heen zwommen. Ze schoten alle kanten op en toonden hun gele, blauwe en alle andere kleuren van de regenboog.
Ik keek naar links en zag Claire naast me zwemmen. Soms stak ze haar hand uit en raakten we elkaars handen aan, terwijl we over het schitterende koraal gleden.
De taxichauffeur had gelijk. Er was een klein strandje aan de andere kant van het eiland. Het keek recht uit over de oneindige Stille Oceaan.
De golven hielpen ons zachtjes naar de kust van het eiland. De golven tegen onze huid voelden alsof ze ons liefdevol aaiden, net als de wezens uit de verhalen van de Grieken.
De berg van het eiland had de vorm van een hoed en was enorm groot. Het stak hoog boven ons uit. Het was overal groen, behalve op de plekken waar de zwarte lavarotsen de planten tegenhielden.
We legden onze snorkelspullen op een rots, hoog boven het water. We begonnen aan een wandelpad dat omhoog liep.
Langs het pad stonden allemaal planten. Er was zee-hibiscus met zachte, lichtroze bloemen en grote, donkergroene bladeren. Ook was er schroefpalm met bladeren die op zeegras leken, en met grote dennenappels.
We kwamen aan op een klein vlak stuk en keken naar de kust. In de verte waren de hoge en groene kliffen van Oahu te zien. Er was een lichte mist op de plekken waar water van de hoge rotsen stroomde.
Ze draaide zich om en drukte haar natte lichaam tegen het mijne, en kuste me.
We lieten onze natte zwemkleding snel op de grond vallen. Claire kwam bovenop me liggen. Ze liet mijn handen de mooie, stevige rondingen van haar lichaam verkennen.
Ze bracht me bij zich naar binnen. Daarna begon ze zich in een traag ritme over me heen te bewegen. Ze ging rechtop zitten en duwde zichzelf omlaag. Ik duwde mijn heupen omhoog om haar te ontmoeten.
We bewogen samen in een heel natuurlijk ritme. We wisten precies hoe de ander zou bewegen. We duwden steeds harder tegen elkaar aan.
Ik voelde dat haar lichaam zich spande. Ik probeerde me heel erg in te houden, omdat we dit moment wilden delen.
Eindelijk riep ze mijn naam en haar lichaam werd stijf. Haar heupen bewogen hard tegen me aan.
Ik deelde dit moment van pure vreugde met haar. Daarna liet ze zich op me vallen. Onze lichamen waren nat van het zweet, in plaats van zeewater.
***
We kwamen net na zonsondergang weer aan bij het Hyatt Regency. We hadden honger en waren erg moe. We besloten te gaan eten in het Japanse restaurant van het hotel, dat Japengo heette.
We hielden onze zwemkleding gewoon aan. We hadden het avondeten nooit gered als we ons eerst nog hadden omgekleed op onze kamer.
Onze dag was begonnen aan de andere kant van de wereld op het vliegveld in Portland, Maine. Toch zagen we vanavond de oranje-rode zon achter de Stille Oceaan zakken.
We boden onze excuses aan bij de serveerster omdat we onze zwemkleding nog droegen. Ze lachte vriendelijk en vertelde ons dat het geen probleem was.
Ze nam ons mee naar een tafeltje in de hoek. Toen we achter haar aan liepen, kwamen we langs een aantal gasten die hetzelfde gekleed waren als wij.
Je moet je altijd aanpassen aan de omgeving... of aan Waikiki!
We wisten niet precies wat we moesten bestellen. We wilden in ieder geval allebei sushi.
De serveerster was een prachtig, slank meisje van het eiland. Ze stelde voor om voor ons te kiezen. Ze stelde ons een paar simpele vragen over smaken en vis die we lekker vonden.
Ze had perfect gekozen. We aten sushi die de chef had gemaakt. Het had bijzondere kruiden van het eiland en sauzen met sinaasappel en citroen.
Op vakantie eet ik eigenlijk nooit twee keer in hetzelfde restaurant. Maar dit was echt een uitzondering.
Nu waren we pas echt uitgeput en gingen we terug naar onze suite.
Toen we langs de receptie liepen, kwam er een man in een donker pak op ons af. Hij had een oortje in zijn oor. Ik hoopte maar dat dit geen problemen betekende, want daar had ik echt geen energie meer voor.
„Jack Chamberlain en Claire Sanchez,“ begon hij. „Ik ben John Smith van de Secret Service.
De First Lady heeft gevraagd of jullie morgenochtend bij haar thuis willen ontbijten. Jullie worden stipt om zeven uur opgehaald.“
