Smeulende verlangens
Auteur
MannyHP
Lezers
105K
Hoofdstukken
30
Miriam keert terug naar het landgoed van haar overleden grootmoeder in een Italiaans heuveldorpje om een gesloten restaurant te inspecteren – en ontdekt daar dat de heropening al in volle gang is. Agnese, de geduchte vriendin van haar grootmoeder, heeft een chef-kok aangenomen die zijn eigen sleutel heeft: Manny, de botte vreemdeling van de markt.
Terwijl ze acht weken de tijd hebben om Lucia's legendarische zondagse ragu te reconstrueren, botsen Miriams zorgvuldige plannen met Manny's instinctieve kookstijl. Al snel worden ze beiden meegesleept door de geheimen, herinneringen en verlangens van het dorp.
Hoofdstuk 1: De Markt
Een treurige tomaat en een boze tomaat zijn niet hetzelfde.
Wanneer kom je, Miriam?
Mijn oma vroeg ernaar bij elk telefoontje. Ik had 'snel' gezegd. Niet snel genoeg.
Ik rolde mijn koffer over de kasseien en probeerde het dorp te vergelijken met de versie die ik me als kind herinnerde. Het café op de hoek had een nieuw zonnescherm. De fontein op het plein was opnieuw betegeld.
De viswinkel rook echter nog steeds hetzelfde, met zout en pekel die de straat in dreven, en heel even was ik weer acht jaar oud met zand in mijn schoenen en de hand van mijn oma op mijn schouder, die me langs de palingen stuurde.
Ik knipperde de tranen weg, weigerend om ze te laten vallen. Daar is later nog genoeg tijd voor.
De markt was waar ik hem me herinnerde, uitgestrekt over het plein in een wirwar van canvas en kleur. Ik hoefde hier niet te zijn. Ik moest naar het pand gaan, de contactpersoon van de advocaat ontmoeten, de inspectie starten. Maar ik had aan de andere kant van het plein een tomatenkraam gespot, en mijn voeten namen de beslissing voor me. Nonna begon altijd met tomaten.
Ik pakte een San Marzano op. Draaide hem om, controleerde de schil. Stevig. Goede kleur.
Een hand reikte langs me heen en pakte hem zo uit mijn vingers.
Ik keek op. Er stond een man naast me, die mijn tomaat in zijn ene hand hield en met de andere een andere in mijn handpalm legde. Als een ruil. Alsof dit normaal was.
„Pardon?“
Hij knikte naar de tomaat die hij me had gegeven. „Deze is beter.“
Ik staarde hem aan. Toen probeerde ik heel hard om niet naar hem te staren, wat erger was, omdat ik nu actief probeerde de getatoeëerde onderarmen, de leesbril, de kaak niet op te merken. Het feit dat zijn schouders zijn shirt vulden op een manier waarvoor een soort waarschuwingslabel vereist zou moeten zijn.
„Wat is er mis met de mijne?“ Ik hield de eerste omhoog.
„Er is niets mis mee.“ Hij haalde zijn schouders op. „Deze is gewoon beter.“
„Dat is geen antwoord.“
Hij keek me aan. Toen keek hij nogmaals, langzamer, beginnend bij mijn ogen en naar beneden glijdend op een manier die ik op mijn huid voelde als een vingertop die een lijn trekt. Mijn maag draaide om. Tegen de tijd dat zijn blik weer naar mijn gezicht ging, was ik bijna vergeten waar we het over hadden.
Hij schudde even zijn hoofd, glimlachte bijna, en liep toen weg.
Ik stond daar met twee tomaten en geen uitleg. Ik was er niet zeker van of ik was geholpen of beledigd. Ik legde zijn tomaat terug op de stapel en kocht de mijne.
De weg omhoog naar het pand slingerde door olijfgaarden en wilde rozemarijn die tegen de wieltjes van mijn koffer kraste. Tegen de tijd dat het gebouw bovenaan de heuvel verscheen, zweette ik door mijn blouse en ademde ik zwaarder dan ik wilde toegeven.
Ik stopte. Keek er naar omhoog.
Stenen muren bedekt met verwilderde jasmijn. Een terras met uitzicht op zee, met een reling die tot kant was verroest. Luiken gebarsten en vervaagd. De daklijn zakte in het midden in, de treden aan de voorkant waren afgebrokkeld en de hele plek zag eruit alsof het op iemand had gewacht en moe was geworden.
Ik had op die trap gespeeld. Ik had vijgen gegeten van de boom bij de deur, degene die er nog steeds stond, nu groter, wilder. Ik was in de zomerhitte op het terras in slaap gevallen terwijl mijn oma vals neuriede in de keuken en de hele wereld naar knoflook en warme steen rook.
Ik ging naar binnen voordat het gevoel volledig kon doordringen.
De keuken was de grootste kamer. Dat was het altijd geweest. Betegelde aanrechten, een gietijzeren fornuis en koperen potten aan haken boven de gootsteen. Kruiden hingen nog steeds aan een touwtje bij het raam, uitgedroogd tot schimmen van zichzelf.
Ik belde het advocatenkantoor, bevestigde het tijdschema voor de inspectie en opende een spreadsheet op mijn tablet. Kolom A: structureel. Kolom B: kosten. Kolom C: prioriteit. Mijn ademhaling werd rustig naarmate de cellen zich vulden. Dit was hoe ik werkte. Je neemt datgene wat pijn doet en geeft het een kolom. Je geeft het een cijfer. Cijfers zijn beheersbaar.
Ik was de muur aan de andere kant aan het fotograferen toen ik voetstappen hoorde.
Er verscheen een vrouw in de deuropening. Klein, met rechte rug, gekleed in het zwart. Ze keek me aan en ik had meteen het gevoel alsof ik was betrapt terwijl ik iets verkeerds deed.
Ik kende haar. Het duurde een seconde. De beste vriendin van mijn oma, en degene die ik in mijn hoofd stiekem de gemene noemde.
„Agnese.“
„Miriam.“ Ze glimlachte niet. Ik denk niet dat ik haar ooit had zien glimlachen. „Je bent gegroeid.“
Ze ging onuitgenodigd aan de keukentafel zitten. De tafel was klein, nauwelijks genoeg voor twee, en ze installeerde zich alsof de kamer van haar was.
„Het testament van mijn oma was specifiek,“ begon ik.
„De instructies van je oma zijn bij mij achtergelaten.“ Ze vouwde haar handen. „De keuken moet worden gerestaureerd. Het restaurant zal heropenen. Een proefopening zal beslissen over de toekomst van het pand.“
„Ik weet het. Ik heb de—“
„Ik heb de chef-kok al gekozen.“
Ik legde mijn telefoon neer. „U heeft de chef-kok gekozen?“
„Je oma vertrouwde me toe om beslissingen te nemen over deze keuken.“
„Zonder overleg met mij. De eigenaar.“
„Jij bezit het gebouw, Miriam.“ Ze hield mijn blik vast. „Je bezit niet de keuken.“
Ik wilde in discussie gaan. Ik had zes goede redenen en een juridisch document. Maar ze keek me aan op de manier waarop ze naar me keek toen ik acht was, en het argument stierf ergens tussen mijn hersenen en mijn mond.
„Wie is deze chef-kok?“
„Hij is er zo.“
„Dat is niet wat ik vroeg.“
„Je oma vertrouwde mij hiermee.“
De zin sloot zich als een deur. Wat ze niet zei was luider: Je oma vertrouwde mij. Was jij er om vertrouwd te worden?
Ik draaide me weer naar mijn spreadsheet. Ik zou kwalificaties nodig hebben. Referenties. Een portfolio voordat ik ergens mee zou instemmen.
De voordeur ging open.
Voetstappen over de stenen vloer, zelfverzekerd, ongehaast. Ik keek op van mijn telefoon, en de lucht in de kamer herschikte zich.
Donker haar. Leesbril. Getatoeëerde onderarmen waarvan ik had gedaan alsof ik ze een uur geleden op de markt niet uit mijn hoofd had geleerd.
Hij liep de keuken in, keek naar het aanrecht waar ik mijn tomaat had neergelegd, en schudde zijn hoofd. Op dezelfde manier als hij op de markt had geschud. Dezelfde blik. Niet eens in de buurt.
„Miriam,“ zei Agnese, „dit is Manny.“
Hij keek me aan. Hield mijn blik lang genoeg vast om mijn maag dat trucje weer te laten doen.
Hij had al een sleutel.
