Racende Harten
Auteur
SA Penny
Lezers
35,9K
Hoofdstukken
45
Hoofdstuk 1
Ik glimlachte en draaide me opzij terwijl de camera's flitsten.
„Ik kan je ook echt nergens mee naartoe nemen,“ zuchtte mijn beste vriendin Lizzie zachtjes. Ik trok haar dichterbij en haakte mijn arm door de hare.
„Hé, zo ziet de wereld tenminste hoe goed jij bent in make-up.“
Ze snoof en gooide haar lange, glanzende rode haar over haar schouders. „Ze schrijven altijd dat het je natuurlijke schoonheid is. Ik wou dat ze wisten hoe hard ik heb gewerkt om je er zo sexy uit te laten zien.“
Ik lachte om haar grapje en schudde mijn hoofd terwijl we wegliepen bij de fotografen. „Je hebt ook een heel goed gezicht om mee te werken,“ grapte ik, al was het eigenlijk wel waar.
Mijn ouders hadden me goede genen gegeven. Papa was een sexy Britse rockster die harten veroverde in de jaren tachtig, negentig, en nu nog steeds. Hij werd misschien wat ouder, maar hij zag er nog steeds heel knap uit.
Mijn moeder was een prachtig supermodel geweest. Wat ze ook deed, het zorgde altijd voor gekte in de media. Iets wat ik ook leek te hebben geërfd...
„Heather, wacht! Heb je nog iets te zeggen over je ex-vriendje, Richie Clinton, en zijn nieuwe vriendin?“
Ik beet op mijn onderlip, waarbij ik me inhield om haar niet te vertellen dat ze een vibrator moest kopen. Het nieuws over mijn nieuwe filmrol kwam snel uit en er werd nu al gefluisterd over een mogelijke Oscar.
Mijn pr-team had erin gehamerd hoe belangrijk het was om mijn mond te houden, iets wat ik niet makkelijk vond. Praten over seksspeeltjes was een absolute no-go.
„Kom op, laten we wat gaan drinken. Grant heeft een tafel voor ons gereserveerd in de bezoekerstent van Stone Racing,“ zei Lizzie, terwijl ze in mijn hand kneep.
Ik knikte, terwijl mijn hoge paardenstaart ineens veel te strak aanvoelde. Ik kon daar echter niet helemaal de schuld aan geven voor mijn spanning.
Richie fucking Clinton had me heel erg gekwetst. Met mijn sleutels krassen maken in zijn gloednieuwe Ferrari was nog maar het topje van de ijsberg van de pijn die ik hem wilde bezorgen.
„Wat boeit het wat ze zeggen! Je tieten zien er geweldig uit en Richie is een loser,“ zei Lizzie luid, terwijl we de beveiliging over het drukke racecircuit volgden.
Ik lachte, dankbaar voor mijn bruine kleurtje en mijn shirt met lage V-hals. Richie was in een recent interview niet erg aardig over me geweest, wat geen verrassing was, aangezien hij waarschijnlijk high was toen hij het gaf.
Ik was naar Hawaii gevlucht toen de mediastorm rond onze breuk losbarstte. Hij was op tournee, wat betekende dat hij elke avond op het podium stond om shit over mij te praten.
Het was niet de makkelijkste situatie geweest om mee om te gaan, maar ik kwam er wel. Vooral nu ik in de UK was.
Ik kon wat tijd doorbrengen met mijn vader, net als met mijn beste vriendin Lizzie. „Bedankt, maar ik betwijfel of iemand het zal merken. Je vertelt me altijd dat om hier de aandacht te trekken, je twee wielen en een enorme motor nodig hebt.“
Ze lachte. „Misschien, maar een blonde bombshell van een filmster zorgt vast voor wat afleiding.“
Ik snoof en zette mijn zonnebril weer op. Het laatste waar ik zin in had, was hier zijn, maar Lizzie had erop aangedrongen.
Zij en Grant waren door de jaren heen zo geweldig voor me geweest, dat ik hen niet wilde teleurstellen. Mijn aanwezigheid op dit evenement zou media-aandacht creëren, en ik wist dat Grant hoopte dat dit zou helpen om wat nieuwe sponsordeals binnen te halen.
„Weet je, ik ben nog nooit naar een motorsportevenement geweest. Mijn vader is een grote fan en was razend enthousiast toen ik hem vertelde dat ik vandaag zou komen,“ zei ik terwijl we door een stel glazen deuren een gebouw binnenliepen.
„Vandaag is heel spannend en belangrijk. Stone Racing kan het kampioenschap winnen als Jason in beide races als eerste eindigt,“ zei Lizzie, terwijl ze naar verschillende mensen zwaaide.
Ik voelde dat meerdere ogen op me gericht waren toen we naar de buitenruimte liepen. Vanaf hier was er een geweldig uitzicht op de baan, evenals een groot scherm dat elk moment van de actie liet zien.
„Ik bedoel, het klinkt wel spannend, maar ik weet niet of het echt mijn ding is,“ zei ik, terwijl ik me een beetje ongemakkelijk voelde.
„Wacht maar af! Zodra we een drankje hebben en de actie begint, ben je verkocht!“
***
„Oh, mijn God!“ riep ik, terwijl ik Lizzies arm vastpakte. „Hoe is hij er niet afgevallen?“
Ze schudde haar hoofd en reikte naar haar glas champagne. „Ik weet niet hoe ze de motor zo schuin kunnen houden. Ik ben zo blij dat Grant niet meer racet; ik word er misselijk van de zenuwen van.“
Iedereen hapte naar adem toen twee motoren bijna tegen elkaar botsten. Het bleek dat ik had onderschat hoe compleet fucking gek je moest zijn om op een motor te racen.
„Als Jason dit wint, dan is het klaar. Het kampioenschap is dan voorbij!“ gilde Lizzie, toen de motoren aan de laatste ronde begonnen.
Ik glimlachte om haar enthousiasme. Ze had vaak over haar man en het team gepraat, maar het was iets waar ik eerder niet veel interesse in had getoond.
Maar nu begreep ik het. De adrenaline pompte door mijn aderen alleen al door ernaar te kijken. Het was bloedstollend.
„Ja!!!“ gilde Lizzie, terwijl de motoren over de finishlijn kwamen.
Ik trok haar in een knuffel terwijl ze gilde. „Kom op! We moeten naar de podiumviering gaan kijken.“
Ik volgde haar toen ze met een beveiliger sprak, die ons naar beneden op de racebaan begeleidde.
„Schatje!“
Lizzie werd opgeslokt in de armen van haar man, die mij er vervolgens bij trok om met hen mee te doen. „Het is verdomme ongelofelijk!“
Ik sprong met hem op en neer; de feeststemming werkte aanstekelijk. „Heb je het naar je zin, Heather?“ vroeg hij, terwijl hij in mijn arm kneep.
„Ja! Het was briljant. Ik had nooit gedacht dat dit mijn ding zou zijn, maar ik ben nu wel een beetje verkocht,“ antwoordde ik, hoewel het gebrul van de motoren mijn stem overstemde.
Hij glimlachte en wees met zijn hoofd naar het podium. „Heb je zin om een trofee uit te reiken?“
Ik keek hem verrast aan en staarde omhoog naar het podium. De champagne die ik achterover had geslagen had me genoeg aangeschoten gemaakt om het te overwegen.
„Hebben jullie daar niet al iemand voor?“ vroeg ik.
Hij haalde zijn schouders op en pakte mijn hand vast. „Niemand die zo prachtig of beroemd is als jij. Wat denk jij, Lizzie?“
Ze gilde en klopte me op de rug. „Ga dat podium op, meid! Ik werk je make-up wel even bij, je ziet er behoorlijk bezweet uit.“
Ik glimlachte. Je kon er altijd op rekenen dat een beste vriendin je ego in toom hield.
Voordat ik nog verder kon tegensputteren, trokken ze me allebei mee naar het podium.
***
De zon brandde op me neer terwijl ik probeerde op te letten; alles was zo snel gegaan.
Liz had mijn gezicht gepoederd terwijl Grant met een van de organisatoren van het evenement had gesproken. Ze vonden zijn suggestie goed, en nu reikte ik de trofee voor de eerste plaats uit, aan een coureur in het team van Grant.
Het publiek juichte toen de eerste coureur naar buiten kwam en zijn plaats op het podium innam. De man op de tweede plaats zag er minder blij uit.
Sterker nog, ik zou zeggen dat hij behoorlijk pissig was, en het kon hem niet schelen wie dat zag.
„Geef dan nu een warm applaus voor jullie racewinnaar en kampioen van 2022, Jason Jones.“
Ik klapte mee met het publiek, maar toen hij zijn opkomst maakte, ging mijn hart sneller kloppen. Deze man straalde het soort sexappeal uit waar een meisje weke knieën van zou krijgen. Zijn warrige zwarte haar paste perfect bij zijn gezicht en gaf hem een opvallende verschijning.
Het kon niet waar zijn dat zo'n knap gezicht bedekt zou worden door een valhelm... Hij kon wel een model zijn. Ik haalde diep adem en keek gefascineerd toe hoe hij het podium op sprong, en enthousiast zwaaide en juichte naar de menigte beneden.
Alles aan hem was moeiteloos cool. Ik keek vol interesse toe toen het Britse volkslied begon te spelen.
„Oké, lieverd. Ik geef jou de trofee, waarna je er direct mee naar hem toe loopt en hem aan Jason overhandigt,“ zei een oudere man, terwijl hij op mijn arm klopte.
Ik knikte, terwijl ik opeens wenste dat ik hier niet mee in had gestemd. Tegen de tijd dat ik aan de beurt was, fladderden er vlinders in mijn buik.
Dat gevoel werd sterker toen ik over het podium liep. Jason keek me heel aandachtig aan, wat me nog meer zelfbewust maakte.
„Gefeliciteerd,“ mompelde ik, worstelend om zijn blik vast te houden.
„Dank je, schoonheid,“ antwoordde hij met een zwaar noordelijk accent. Het klonk zoals dat van mijn vader, en ik vroeg me af of hij ook uit Leeds kwam.
Onzeker over wat ik hierna moest doen, bevroor ik. Hij leunde voorover en zijn blauwe ogen waren vol warmte.
„Je kunt maar beter aan de kant gaan staan, anders krijg je een flinke lading champagne over die prachtige outfit van je.“
Mijn brein voelde traag aan toen ik besefte wat hij bedoelde. Natuurlijk draaiden podiumvieringen om het spuiten met flessen champagne.
Zelfs ik wist dat. Ik had net een stap achteruit gezet toen ik voelde hoe de koude, bruisende vloeistof me bedekte.
Ik gilde en probeerde wanhopig de straal te ontwijken, maar merkte dat ik toch doorweekt raakte.
„Kappen, Gino,“ greep Jason in, terwijl hij voor me ging staan om me te beschermen tegen de geïrriteerde nummer twee.
„Bedankt,“ mompelde ik, me bewust van de flitsende camera's die onze korte uitwisseling vastlegden.
Hij bleef stil en koos ervoor om direct een slok uit de champagnefles te nemen. Ik wilde net weglopen toen hij mijn hand vastpakte.
„Wil je wat?“ vroeg hij, met een ondeugende schittering in zijn ogen die mijn bloed heter deed stromen.
„Ik kan niet!“ fluisterde ik, me scherp bewust van de intieme aanraking van onze handen. „Ik zou hier niet meer moeten staan.“
„Nou, daardoor smaakt het alleen maar beter,“ antwoordde hij, terwijl hij de fles naar mijn mond tilde.
Ik sloot mijn ogen bij de smaak van de gekoelde, scherpe vloeistof die mijn mond vulde. Het smaakte verbazingwekkend goed, ook al wist ik zeker dat ik wel eens spul van veel betere kwaliteit had gedronken.
Jason trok de fles weer weg en zijn grijns was elektrisch.
„Oké, nou, ik hoop dat je veel plezier hebt met het vieren,“ zei ik. „En bedankt dat ik mocht proeven.“
Hij knipoogde naar me terwijl ik vanbinnen kreunde om mijn woordkeuze. Het gejuich van de menigte werd intenser, wat onze aandacht weer naar hen trok.
Een andere coureur, degene die als derde was geëindigd, spoot nu de feestende mensen onder ons onder met champagne.
„Ik kan maar beter verdergaan,“ zei hij, voordat hij wegliep en zijn fles in de lucht hield.
Ik maakte me uit de voeten en pakte een handdoek aan van een man die naast het podium wachtte. Terwijl ik de champagne wegdepte, kon ik de elektriserende energie die nog hing van de viering niet van me afschudden.
Iets vertelde me dat dit niet de laatste keer zou zijn dat ik Jason Jones zag...
