Zwart Vuur Boek 2: De Zwaardenmaker
Auteur
Elena Ayre
Lezers
17.9K
Hoofdstukken
39
Nadat ze bijna een van de machtigste krijgers van het land heeft gedood, is Murron zijn gevangene geworden. En nu moet hij haar straf bepalen. Wat zal Leon kiezen om te zorgen dat haar schuld wordt ingelost? Haar als seksslavin nemen? Met haar fokken om hun aantallen aan te vullen na de laatste oorlog? Of haar simpelweg nooit meer laten gaan?
Hoofdstuk 1: Eén pijl die ze niet kon missen
MURRON
Drie lange, sterke mannen stonden op het stenen balkon en keken uit over de menigte. Hun brede, blote, gebronsde torso's waren strakke lijnen van harde, gebeitelde spieren die bewogen met een woeste kracht, en hun gespierde biceps puilden uit van macht. Maar de man in het midden was de grootste en meest mannelijke van de drie.
Hij was langer en breder, met een trotse en overheersende houding, en hij leek alsof hij de baas was over alles wat onder de brandende hitte van de zomerlucht lag.
Hij stond daar met een zwaard op zijn heup, een brede borst waar een schede vol messen overheen liep, gekleed in een leren broek die niets verborg van zijn grootte en de kracht van zijn dijen, en ik zag dat zijn linkerarm bedekt was met de sterke, duidelijke lijnen van een zwarte tatoeage.
Maar het was niet zomaar een tatoeage, het was een opvallend teken — een symbool van wie hij was en de macht waarmee hij was geboren. Hij was niet alleen een krijger, hij was een Zwaardenmaker met de kracht van staal die door zijn aderen stroomde.
De grote man stak zijn arm hoog in de lucht. Meteen hield de pratende menigte haar adem in en het werd helemaal stil. Toen klonk het geluid van een luide hoorn door de gloeiend hete lucht en de menigte begon te juichen.
De veiling was begonnen.
Eén voor één werd er, onder de felle schittering van de middagzon, een rij naakte gevangenen door hun slavenmeesters de arena in geleid.
Aan elkaar vastgebonden met kettingen om hun enkels, hun handen op hun rug gebonden, en hun ogen neergeslagen naar het hete zand dat prikte aan hun kapotte, geschaafde voetzolen, werden ze aan de menigte gepresenteerd en aan de hoogste bieder geveild.
Een diepe pijn sneed door mijn buik toen ik hen gadesloeg vanaf de top van de ronde stenen muur van het oude amfitheater.
Ik wist hoe het was om een van hen te zijn — om naakt uitgekleed en als slaaf verkocht te worden, om vernederd en doodsbang te zijn in afwachting van mijn lot. Maar als het aan mij lag, zou het lot van deze gevangenen vrijheid zijn.
Met een diepe ademhaling stond ik op en zette ik mijn voeten uit elkaar. Ik was een silhouet in de verte, een eenzaam figuur dat boven op de muur stond die de arena omringde, in positie gebracht voor de brandende bol van een gouden zon.
Ik pakte een pijl uit de koker op mijn rug, legde hem op mijn boog, trok de pees naar achteren en richtte. De langste man, de dominante leider die even woest als knap was, keek omhoog. Hij zag mij, fronste zijn wenkbrauwen, kneep zijn ogen samen, en zijn borstkas zette uit in een diepe inademing.
Maar het was te laat. Ik had mijn pijl al afgeschoten, en hij vloog zo snel dat hij zijn doelwit binnen enkele seconden raakte. Ik pakte nog een pijl, en toen nog een, en schoot opnieuw.
Elke keer als ik schoot mocht ik niet missen — elke pijl moest precies daar komen waar ik hem bedoelde, en elke pijl moest zijn rol spelen in een snelle, gecoördineerde aanval om de gevangenen te bevrijden.
En dat deden ze. Eerst vonden mijn pijlen de drie sterke mannen die op het balkon stonden, daarna de slavenmeesters, en ten slotte, nog voordat de naar adem snakkende menigte mij überhaupt had opgemerkt, richtte ik op het grote metalen slot dat de kettingen van de gevangenen op hun plaats hield.
Dit was het doelwit dat ik niet kon missen. Met slechts de smalste ruimte tussen de man en de vrouw aan weerszijden van het slot, was er geen ruimte voor fouten. Een zweetdruppel gleed van mijn voorhoofd, en mijn linkerarm stond in brand met een pijn die zo hevig was dat ik niet wist of ik de boog lang genoeg kon vasthouden om zuiver te richten.
Maar ik moest wel. Wat het mij ook zou kosten, ik moest dit doen. Ik voelde dat mijn lichaam begon te wankelen en mijn hoofd begon te duizelen, maar vol vastberadenheid paste ik mijn houding aan, trok ik mijn elleboog naar achteren en schoot ik mijn pijl met een doelgerichtheid die gonsde in mijn botten.
Mijn energie was op en ik stond op het punt om in te storten, maar ik hield mijn ogen strak op de vlucht van mijn pijl gericht, en terwijl ik op mijn knieën viel, zag ik hoe deze door het slot verbrijzelde met een luide, scherpe knal.
De gevangenen waren vrij.
Mijn ogen fladderden, en mijn geest vertroebelde tot een wazige mist. Toen werd mijn wereld zwart en tuimelde ik hulpeloos op de grond.
***
De schemering rekte de schaduwen uit van twee enorme gedaantes die boven mij uittorenden. Twee mannen, breed en sterk, trokken mijn slappe lichaam uit een dikke laag gras en varens waar ik half begraven had gelegen.
Ik hield mijn ogen gesloten en deed alsof ik nog steeds bewusteloos was.
Terwijl ze in ruwe fluistertonen met elkaar spraken, kwam ik erachter dat de langste Leon heette, en de kleinere Magilligan.
„Leon, ik denk dat het een jongen is,“ zei Magilligan. Hij zat op zijn hurken naast me en ik voelde zijn hete adem op mijn huid.
„Breng hem naar mij!“ zei Leon. Zijn stem was zwaarder, meer bevelend en kookte van woede. Zijn silhouet was groot en indrukwekkend, en domineerde de maan en de sterren volledig. „Hij moet degene zijn die me probeerde te vermoorden!“
„Heel goed, meneer,“ zei Magilligan. Hij boog zich voorover om me op te tillen.
„Wacht!“ zei Leon. „Er is iets met deze jongen. Iets aan zijn geur is niet…“ Hij kwam dichter bij me, legde zijn gezicht in mijn nek en snoof aan me voor wat het ook was dat hem verstoorde.
Ik probeerde mijn adem in te houden. Kon hij het ruiken? Kon hij zelfs in het donker voelen dat ik geen jongen was, ondanks mijn vermomming?
„Leon!“ antwoordde Magilligan fel. „Het is laat! We hebben vier maanden gevochten en het is tijd om eindelijk naar huis te gaan! Er wacht een vrouw op me, en ik wil haar in mijn armen en om mijn lul voelen! Laten we deze jongen nu gewoon meenemen en morgen wel naar hem kijken, wanneer we daglicht aan onze kant hebben en voldoening in onze botten!“
De man die Leon werd genoemd, ging mopperend en met tegenzin akkoord. „Heel goed! Ik zal hem in de schuur opsluiten als we terug zijn, en dan zal ik morgenochtend wel met hem afrekenen!“
Magilligan tilde me over zijn schouders alsof ik niet meer woog dan een wilde kat, gooide me op de rug van zijn paard, bond me ongemakkelijk vast, en reed met me door de nacht.
Maar ondanks mijn ongemak, mijn pijn en mijn halfbewuste staat, wist ik dat deze twee mannen die me hadden gevonden krijgers waren. En ik wist dat een van hen, de grotere genaamd Leon, de man uit de arena was die het teken van een Zwaardenmaker droeg.
Iedereen die in deze landen was opgegroeid kende de verhalen die aan de krijgers kleefden — verhalen over kracht, moed, verlangen en de mythische macht van hun zwaarden en hun schilden. Maar het verhaal dat ze streng bewaakten achter de muren van hun kastelen en forten, was het verhaal van Zwart Vuur.
Zwart Vuur, een zeldzame en magische vlam die de krijgers zich leken te hebben toegeëigend, was een levend, ademend iets dat de oplossing kon bieden voor elk probleem dat te onmogelijk was om op te lossen.
Maar het vuur eiste altijd een prijs voor zijn geschenk, en nooit een naar de keuze van de vrager.
Ik wist dat deze verhalen waar waren. Ik had ze wel duizend keer horen vertellen, maar wat Leon ook met me van plan was, met of zonder magie, ik weigerde zijn gevangene, zijn slaaf of zijn dienaar te zijn — en hij zou niet mijn meester zijn. Zodra ik ertoe in staat was, was ik van plan te ontsnappen.
