De rogues van Blackwood boek 1: Keane
Auteur
Amber Kuhlman
Lezers
238K
Hoofdstukken
37
Eve komt aan op Blackwood Academy, maar voelt zich daar niet welkom, omdat ze diep van binnen haar pijn verborgen houdt. Zodra ze binnenstapt, voelt ze dat deze plek niet is gebouwd voor comfort, maar om te overleven. Drie charismatische, gevaarlijke studenten – Keane, Teague en Beau – heersen over de gangen met charme, wreedheid en een macht die niemand durft uit te dagen. Wanneer ze hun zinnen op Eve zetten, verandert het ‘spel’ in een storm van uitdagingen, verleidingen en verwarrende emoties die ze nooit had zien aankomen. Maar onder hun scherpe kantjes schuilen wonden die net zo diep zijn als die van haar. Terwijl de geheimen zich om hen heen versterken, moet Eve kiezen of ze zich tegen hun aantrekkingskracht wil verzetten... of zich wil overgeven aan het vuur dat het ontsteekt.
Hoofdstuk 1
EVE
Dit is het... hier ga ik dood.
Dikke, dreigende mist trok over het water en liet een ijzige kou achter die maar niet leek te verdwijnen. Ik trok mijn jas strakker om mijn nek en rilde. De kou drong tot diep in mijn botten door. Het kleefde aan me vast als lijm… of bloed.
Water klotste tegen de boot. Het geluid was zwaar en dreigend.
“O, dit moet het zijn,” zei mijn moeder naast me. Ze ging op haar tenen staan terwijl de kleine veerboot de haven binnenvoer. De hoorn loeide luid.
In de lucht klonk een luide donderslag, als een waarschuwing voor een dreigende storm. Ik rilde en klemde de enige reistas die ik had mogen inpakken dicht tegen me aan.
Thuis was mijn stiefvader waarschijnlijk de rest van mijn spullen in een ton aan het verbranden. Alles. Mijn hele leven, en mijn herinneringen erbij.
Een golf van angst kroop over mijn rug en ik zette één stap naar achteren. Al die verborgen emoties die ik had onderdrukt, begonnen naar boven te komen.
Drie grote, fors gebouwde mannen stapten van de kade het dek op. Ze zagen ons en liepen op ons af.
“Evelina Bloom?” vroeg de grootste van de drie.
Moeder knikte en wees met haar hoofd naar mij.
“Kom mee,” zei de tweede kerel tegen me. “Ze verwachten je.”
Ik draaide me om naar moeder, in de hoop iets anders dan afkeer op haar gezicht te zien. Maar die was er. Nog steeds.
Sinds het incident keek ze naar me alsof ik vuil was. Soms was het zelfs nog erger - alsof ze bang voor me was.
“Ik wil naar huis,” zei ik, terwijl ik de intense blikken van de mannen voor ons ontweek. “Je weet dat ik niet hoef te gaan. Ik-ik ben geen freak, en ik ben niet ziek. Ik hoor niet thuis op Blackwood Academy.”
“Jack zegt dat het een geweldige school is,” zei moeder hooghartig. “Een uitstekend alternatief voor een gewone universiteit.”
“Laat me dan naar een echte universiteit gaan, mama. Ik hoor hier niet thuis. Jack heeft het mis.”
“Genoeg geklets.” Een man stak zijn hand uit. Zijn grote, ruwe hand voelde als een ijzeren greep om mijn arm. Ik kromp ineen en probeerde me terug te trekken, maar hij liet niet los.
“Laat me niet gaan,” smeekte ik terwijl de tweede kerel mijn reistas pakte. “Ik zal mijn excuses aanbieden aan Jack en aan Grant. Het spijt me, mama. Het spijt me zo.”
De harde frons op mijn moeders gezicht werd alleen maar dieper terwijl ze me nog bozer aankeek.
“Misschien leer je hier om niet overal een drama van te maken,” zei ze. “Misschien leer je er wat respect.”
Tranen rolden over mijn wangen. Ik gaf het op en liet me slap hangen terwijl de man me op het land trok. Ik voelde me geen student, of zelfs maar een patiënt.
Ik voelde me een gevangene.
“Je doet me pijn,” zei ik. Ik probeerde mijn arm los te trekken uit de greep van de man terwijl hij harder kneep en me achter zich aan sleepte, van de boot af.
De boot deinde op de golven. Ik struikelde net op het moment dat de man mijn arm losliet. Ik gilde toen ik hard op de houten kade viel. Voordat ik mezelf overeind kon hijsen, trok de bewaker me overeind en sleepte me langs een nauw, bebost pad.
Ik negeerde de koude starende blikken in mijn rug en stapte door de deuren van de academie. We kwamen in een ruimte die eruitzag als een lobby. De bewaker wees dat ik in een stoel moest gaan zitten terwijl hij met de vrouw achter de balie ging praten.
Ik probeerde te horen wat ze zeiden, maar kon het niet helemaal verstaan. De vrouw wierp een blik op me over de schouder van de bewaker, knikte naar hem en stond toen op van achter de balie.
“Evelina,” zei ze, en ik ging rechtop zitten. “Hij wacht op je.”
Ik wist niet wie ze bedoelde of waarom hij op me wachtte, maar ik deed wat ze zei. Ik was blij dat ik verlost was van de ijzeren greep van de man voor me.
Ik stapte door de deuropening en zag meteen de man die achter een groot eiken bureau zat. Hij glimlachte warm toen ik binnenkwam, en gebaarde naar de lege stoel tegenover zijn bureau.
“Evelina Bloom,” zei hij, terwijl hij zijn hand uitstak. “Mijn naam is dokter John Carter.”
“Hoi,” zei ik ongemakkelijk. Een groot, in felle kleuren versierd aquarium gloeide aan de ene kant van de kamer. Certificaten en onderscheidingen hingen op de muren.
Het was professioneel, maar ook huiselijk. Dit moest de directeur zijn.
“Heb jij hier de leiding?” vroeg ik, en John lachte.
“Ja en nee. We hebben hier allemaal samen de leiding. Niemand van ons zou het alleen kunnen.”
Ik richtte mijn aandacht op één van de kleurrijke vissen in het aquarium. Mijn ogen volgden hem terwijl hij heen en weer zwom voor het glas.
“Evelina,” zei John. Hij klapte in zijn handen elkaar terwijl hij rechtop ging zitten. “Waarom denk je dat je hier bent?”
“Op deze school voor freaks?” vroeg ik.
Na een korte pauze knikte hij één keer.
“Bij gebrek aan een beter woord, ja.”
“Ik ben hier omdat mijn stiefvader me haat,” zei ik rechtuit. “En hij heeft mijn moeder zover gekregen om hetzelfde te doen.”
“Waarom denk je dat?”
Ik haalde mijn schouders op. Ik keek naar mijn handen in mijn schoot en prutste zenuwachtig aan mijn nagelriemen.
“Ik denk dat je wel weet waarom.” Ik knikte naar de map die voor hem in zijn handen op het bureau lag.
“Ik begrijp het.” John leek niet boos of zelfs maar geïrriteerd. Hij leek eerder geamuseerd.
“Ik weet het,” zei ik. “Iedereen hier denkt dat ze hier niet thuishoren, toch? Je hoort dat waarschijnlijk honderd keer per dag. Vind je dat ik er gek uitzie?”
“Niemand zei dat je gek bent.” Hij bromde zachtjes terwijl hij door de map bladerde. Toen sloot hij hem abrupt en keek me strak aan. “We hebben je een kamer toegewezen met een kamergenoot. De lessen beginnen vroeg in de ochtend, om zeven uur stipt. Kom niet te laat.”
“En wat met mijn kleren en spullen?” vroeg ik.
“Je bagage zal naar je kamer gebracht worden. Voor de rest wordt alles wat je nodig hebt voor je voorzien. Ontbijt is om zes uur, lunch om twaalf uur, en avondeten om zeven uur.”
“Wanneer kan ik mijn moeder bellen?” vroeg ik. Ik luisterde maar half naar zijn instructies.
John liet een zucht ontsnappen en haalde zijn bril van zijn neus. Hij kneep in zijn neusbrug voordat hij glimlachte.
“We eisen dat onze studenten een week hier zijn voordat we telefoontjes toestaan.”
“Een week? Ik kan geen week wachten. Ze moet de waarheid weten. Ik hoor hier niet thuis. Ik moet hier weg.”
“Als je hier niet thuishoorde, Evelina, dan zou je hier niet zijn,” zei John. Voor het eerst sinds ons gesprek wilde ik hem op zijn neus slaan.
“Het is Eve,” zei ik stijfjes. “Alleen mijn ouders noemen me Evelina.”
“Goed dan, Eve. Heb je nog andere vragen?”
Ik trok een boos gezicht.
Johns glimlach werd alleen maar breder. “Prima.” Hij stond op en liep om het bureau heen om de deur te openen. Hij stak zijn hoofd de gang in. “Kasey,” zei hij tegen iemand, “ze is klaar hier. Breng haar naar jullie kamer, wil je?”
Even later verscheen een nieuw gezicht in de deuropening. Het was een meisje van ongeveer mijn leeftijd, met een diepbruine huid, kastanjebruin haar, en ogen zo intens dat ik nauwelijks stil kon blijven zitten.
“Ik ben Kasey.” Ze stak haar beide handen omhoog om de warrige knot bovenop haar hoofd strakker te maken. “Kom maar mee.” Ze begon door de gang te lopen. Ik had geen andere keus dan haar te volgen.
“Dus,” zei Kasey. Ze stak haar duim in haar mond om op de nagel te bijten. “Waarvoor zit je hier?”
Ik lachte. “Waarvoor zit ik hier? Ik heb geen moord gepleegd of zo.”
“Wat heb je gedaan?”
“Ik heb mijn ouders iets verteld wat ze niet geloofden. Ze denken dat ik lieg en dingen zie die er niet zijn.”
“Dat is alles?” vroeg Kasey. “Je hebt tegen iemand gelogen over iets?”
“Ja. Ik bedoel, nee. Ik heb niet gelogen. Ze denken alleen dat ik lieg.”
“Denk jij dat je liegt?” vroeg ze.
“Ik ben niet - ik ben niet ziek zoals jullie,” zei ik tegen haar, en Kasey fronste.
“Ik ben ook niet ziek. Alleen omdat hier wat mensen zijn die het moeilijk hebben, wil niet zeggen dat we ziek zijn. We zijn gewoon normale mensen-”
“Die niet kunnen functioneren in de maatschappij,” maakte ik haar zin af. “Begrepen.”
“Je bent niet erg aardig,” zei Kasey. Dit verraste me. Ze stopte met lopen en draaide zich om naar me toe.
“Sorry. Zo bedoelde ik het niet. Ik bedoel gewoon...” Ik stopte met praten. Ik wist niet zeker hoe ik het kon zeggen zonder haar te beledigen. “Ik heb geen stoornis of zo. Ik heb iemand ergens van beschuldigd, en mijn stiefvader heeft het in de doofpot gestopt. Ze zullen binnen een paar dagen wel beseffen dat ik niet gek ben. Dan zal ik naar huis mogen.”
Kasey lachte alsof ik net een flauwe grap had verteld. “Blijf dat vooral geloven. Hoe dan ook, dit is onze kamer.”
Toen ze naar de deurklink reikte om de deur te openen, kwam er plotseling iemand achter me staan. Zijn adem voelde heet in mijn nek. Ik deinsde terug en kromp ineen als een bang hertje terwijl de man mijn schouder aanraakte.
“Hoi, engelenmeisje,” fluisterde hij. Hij streek suggestief met zijn lippen langs mijn oor.
Ik verstijfde ter plekke. Ik was te bang om te bewegen of zelfs maar te ademen. Voor me leek zelfs Kasey haar adem in te houden.
“Wie is je vriendin, Kasey?” vroeg de man. Hij deed een stap achteruit zodat hij met zijn ogen over mijn lichaam kon glijden.
Ik kromp ineen onder zijn blik, bang maar ook stom genoeg aangetrokken tot deze klootzak voor me. Hij was lang en gespierd, met achterovergekamd bruin haar, een stoppelbaardje, en een blik zo intens dat ik op mijn knieën wilde vallen en hem om genade wilde smeken.
“Mijn naam is Evelina,” zei ik vol zelfvertrouwen. “Eve.”
De man vernauwde zijn ogen even, en een grijns verscheen op zijn lippen. “Evelina,” zei hij verleidelijk. Hij rolde mijn naam op zijn tong alsof hij hem proefde. “Mijn naam is Keane Hearne. Mijn broers en ik leiden dit instituut.”
Ik keek naar Kasey, in de hoop dat ze wat duidelijkheid kon scheppen. Ze leek nog steeds als aan de grond genageld.
“Wij hebben het hier voor het zeggen,” zei hij. “Maar maak je geen zorgen, daar kom je snel genoeg achter.”
Met een ongemakkelijk gevoel deed ik een stap achteruit om afstand tussen ons te plaatsen.
“K-Keane,” zei Kasey. “Carter wilde dat ik haar rondleidde.”
“Tuurlijk,” zei Keane, terwijl hij me een brede glimlach schonk.
Terwijl we tegenover elkaar stonden, reikte hij in zijn zak naar een sigaret, en stak die tussen zijn lippen. Toen haalde hij een aansteker tevoorschijn en stak hem aan. Hij nam een lange, diepe trek en blies de rook in mijn gezicht.
“Meneer Hearne!” berispte een van de personeelsleden hem wat verderop in de gang. “Je kent de regels.”
Keane draaide zich van me weg om naar de vrouw te kijken. “Maak je geen zorgen, mevrouw Tucker. Ik zwijg als jij zwijgt.”
Ik was geschokt toen de vrouw een zucht liet ontsnappen, zich omdraaide en wegliep zonder nog naar hem om te kijken.
Keanes ogen richtten zich weer op mij. “Ik zie je nog wel, poesje,” zei hij met een knipoog. Toen liep hij langs me heen en verdween om de hoek.
“Wat was dat verdomme?” vroeg ik Kasey. “Of beter nog, wie was dat verdomme?”
Kasey opende de deur naar onze kamer en duwde me naar binnen. Het stelde niet veel voor, met twee eenpersoonsbedden tegen de muur, een grote kast die we moesten delen, en een kleine, krappe badkamer.
“Dat is jouw bed.”
Ik liep naar het bed waar ze naar wees en ging zitten. Ik zag mijn enige koffer op de grond aan het voeteneind van het bed staan. Het was hier vies en oud, alsof er nog niets was opgeknapt sinds de negentiende eeuw.
“Vertel me over die klootzak in de gang. Wat is er met hem aan de hand?”
“Nou...” Kasey aarzelde even alsof ze de juiste woorden probeerde te vinden. “Keane trekt op met twee andere kerels, Beau en Teague. Ze zijn beste vrienden, praktisch broers.”
“Zijn ze allemaal zo knap als hij?”
“Ze zijn knap,” zei ze. “Maar ze zijn gevaarlijk. Ze zijn befaamd hier omdat ze zich hebben verenigd en de regels handhaven. Dus ze komen eigenlijk zowat overal mee weg.”
“Zelfs moord?” grapte ik, maar nog steeds lachte Kasey niet.
“Zoiets,” zei ze met een zucht. Ze beet op haar lip. “Sommige mensen zeggen dat ze hier willen zijn, gewoon om vrij spel te hebben op school. Het enige wat ze echt doen is mensen pesten en meisjes neuken.”
“Meisjes neuken? Zoals... ze verkrachten?”
“Nee, ik denk dat het allemaal met toestemming is.” Kasey haalde haar schouders op. “Het is een eer om uitgekozen te worden als de hoer van de maand van de Blackwood Rogues.”
“Blackwood Rogues?”
“Zo noemen ze zichzelf.”
“Hoer van de maand?”
“Elk meisje waar ze hun zinnen op zetten, is van hen.” Kasey liet haar stem dalen. “Niemand heeft ooit nee gezegd tegen hun verzoek. Als je het al zo kunt noemen.”
“Wat bedoel je?”
“Ze verkrachten de meisjes niet,” zei ze. “Maar ze houden er ook niet van om nee als antwoord te krijgen.”
“Ze klinken als een stel lullen,” mompelde ik.
“Zeg dat nooit hardop,” zei ze waarschuwend. “Ze kunnen je pijn doen daarvoor.”
Ik liet een zucht ontsnappen en schudde mijn hoofd. Ik liet me achterover op het bed vallen. Het maakte niet uit hoe ongelofelijk sexy hij aan de buitenkant was.
Ik was niet van plan om voor zo’n eikel te vallen.
“Maak je geen zorgen om mij. Ik kan voor mezelf zorgen.”
